Ολοι έχουν δίκαιο.../ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ
Ολοι έχουν δίκαιο...
Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη
Φαίνεται ότι το κακό άρχισε δεκαετίες πριν, με μεγάλη σύγχυση ιδεών και επιδιώξεων. Παράδειγμα, η ασφαλιστική ενίσχυση της μητρότητας (γιατί όχι και της πατρότητας). Η ενίσχυση όμως της μητρότητας είναι μέτρο, και πολύ σοβαρό, πρόνοιας. Τι σχέση έχει με το ασφαλιστικό; Και δεν φαίνεται να είναι τόσο ουσιαστικό. Δύσκολα μια γυναίκα έχει μικρό παιδί στα πενήντα της, όταν με το ισχύον σύστημα εξασφαλίζει δικαίωμα συνταξιοδότησης. Μικρό παιδί έχει συνήθως σε ηλικίες μεταξύ 25 και 35 και τότε είναι που χρειάζεται γενναία και ουσιαστική ενίσχυση. Ενίσχυση από την πολιτική πρόνοιας που κάθε σύγχρονο κράτος οφείλει να διαθέτει: Οχι σε βάρος του ασφαλιστικού συστήματος ή της επιχείρησης, όπως προβλέπει το νέο νομοσχέδιο της κ. Πετραλιά. Μη φορτώνετε άλλο την ελληνική επιχείρηση. Αυξάνεται το κόστος εργασίας και παράγει προϊόντα μη ανταγωνιστικά.
Αλλο παράδειγμα σύγχυσης μεταξύ ασφαλιστικής πολιτικής και πολιτικής πρόνοιας. Σε διάφορα ταμεία φόρτωσαν διάφορες ομάδες αναξιοπαθούντων και τους αναγνώρισαν ασφαλιστικά δικαιώματα. Ισχυρά ταμεία, όπως το ΝΑΤ, χρεοκόπησαν γι’ αυτόν τον λόγο.
Η πιο μεγάλη όμως σύγχυση διαμορφώθηκε και καλλιεργήθηκε στον κρατικό τομέα της οικονομίας. Ηταν η εποχή που μεγάλο μέρος του λαού και του πολιτικού κόσμου πίστευε ότι, στους κόλπους ενός καπιταλιστικού καθεστώτος, η κρατική επιχείρηση, γενικότερα το κράτος, θα μας οδηγούσε στο σοσιαλιστικό μέλλον. Η επιχειρηματικότητα, η μικρή, η μεσαία και η μεγάλη, άρχισε να ενοχοποιείται και το κέρδος να χαρακτηρίζεται ως κοινωνική κλοπή, να μην του αναγνωρίζεται ο ρόλος του κοινωνικού περισσεύματος. Η επιχειρηματικότητα αντέδρασε με ποικίλους τρόπους, με τη φοροδιαφυγή, με διαφθορά του κρατικού μηχανισμού, με προνομιακά δημόσια έργα και δημόσιες προμήθειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις παρέδωσε στο κράτος χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και πέτυχε… την κοινωνικοποίηση των χρεών της.
Τελικά επέζησε. Επέζησε, όμως, και η ιδεολογία (και η πρακτική) του κρατισμού και μαζί του ο ιδιότυπος συντεχνιακός συνδικαλισμός του κρατικού τομέα, ο οποίος, αφού εξασφάλισε σημαντικά προνόμια και ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο, εμφανίζεται σήμερα, ακόμα και με πράξεις βίας, σαν συνδιοίκηση των κρατικών επιχειρήσεων ή σαν φορέας κοινωνικής ανυπακοής. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα – μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, δεν είναι καν συνδικαλισμένοι, δεν έχουν στη διάθεσή τους μοχλούς πολιτικού και κοινωνικού εκβιασμού και είναι καταδικασμένοι στην αδράνεια και στη σιωπή.
Τώρα, το μαχαίρι έφτασε στον κόμπο και, όπως συμβαίνει πάντοτε σε κρίσιμες στιγμές… όλοι έχουν δίκαιο. Η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει μερικούς σταθερούς κανόνες στο ασφαλιστικό και να άρει κραυγαλέες αδικίες. Τελικός σκοπός, να μειώσει το κόστος και κυρίως να αυξήσει τον χρόνο εργασίας και να μειώσει τον χρόνο συνταξιοδότησης. Ενώ, με την ορατή δημογραφική εξέλιξη, αυτό είναι το κρίσιμο πρόβλημα, δεν το ομολογεί και δεν το αναλύει πειστικά. Αυτή ήταν η κύρια επιδίωξη και των προηγούμενων παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό, τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει σαφής ιδεολογική συγγένεια των δύο κομμάτων πάνω στο ζήτημα αυτό. Αν σήμερα την αρνείται το ΠΑΣΟΚ, απλώς επιβεβαιώνει ότι δεν ξέρει που στέκεται και ασκεί αναξιόπιστη αντιπολίτευση. Δίκαιο έχουν και οι συνδικαλιστές του κρατικού τομέα που βλέπουν τα προνόμιά τους να περιορίζονται, όχι και τόσο δραστικά όσο απαιτούν οι περιστάσεις.
Υπάρχουν εκτεταμένα μη προνομιούχα στρώματα, κατώτατοι μισθοί και κατώτατες συντάξεις ντροπής. Συχνά τίθεται το αίτημα να αυξηθούν, αλλά μόνο σε βάρος του κράτους, δηλαδή όλων μας ή σε βάρος των επιχειρήσεων, μικρών, μεσαίων και μεγάλων. Ποτέ δεν ετέθη το πλαίσιο της «ταξικής αλληλεγγύης». Π.χ. μια λύση για το ασφαλιστικό με αναδιάταξη των πόρων του.
Είναι εμφανής η φροντίδα να μη θιγεί η επιχειρηματικότητα, έστω αυτή η στρεβλή, η ασύδοτη και συχνά παρασιτική. Είναι γιατί δεν βλέπω άλλο όχημα που θα μας οδηγήσει στο μέλλον. Ολα τα άλλα μας οδηγούν στο παρελθόν. Αν βλέπετε εσείς, να μου το πείτε...
Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη
Φαίνεται ότι το κακό άρχισε δεκαετίες πριν, με μεγάλη σύγχυση ιδεών και επιδιώξεων. Παράδειγμα, η ασφαλιστική ενίσχυση της μητρότητας (γιατί όχι και της πατρότητας). Η ενίσχυση όμως της μητρότητας είναι μέτρο, και πολύ σοβαρό, πρόνοιας. Τι σχέση έχει με το ασφαλιστικό; Και δεν φαίνεται να είναι τόσο ουσιαστικό. Δύσκολα μια γυναίκα έχει μικρό παιδί στα πενήντα της, όταν με το ισχύον σύστημα εξασφαλίζει δικαίωμα συνταξιοδότησης. Μικρό παιδί έχει συνήθως σε ηλικίες μεταξύ 25 και 35 και τότε είναι που χρειάζεται γενναία και ουσιαστική ενίσχυση. Ενίσχυση από την πολιτική πρόνοιας που κάθε σύγχρονο κράτος οφείλει να διαθέτει: Οχι σε βάρος του ασφαλιστικού συστήματος ή της επιχείρησης, όπως προβλέπει το νέο νομοσχέδιο της κ. Πετραλιά. Μη φορτώνετε άλλο την ελληνική επιχείρηση. Αυξάνεται το κόστος εργασίας και παράγει προϊόντα μη ανταγωνιστικά.
Αλλο παράδειγμα σύγχυσης μεταξύ ασφαλιστικής πολιτικής και πολιτικής πρόνοιας. Σε διάφορα ταμεία φόρτωσαν διάφορες ομάδες αναξιοπαθούντων και τους αναγνώρισαν ασφαλιστικά δικαιώματα. Ισχυρά ταμεία, όπως το ΝΑΤ, χρεοκόπησαν γι’ αυτόν τον λόγο.
Η πιο μεγάλη όμως σύγχυση διαμορφώθηκε και καλλιεργήθηκε στον κρατικό τομέα της οικονομίας. Ηταν η εποχή που μεγάλο μέρος του λαού και του πολιτικού κόσμου πίστευε ότι, στους κόλπους ενός καπιταλιστικού καθεστώτος, η κρατική επιχείρηση, γενικότερα το κράτος, θα μας οδηγούσε στο σοσιαλιστικό μέλλον. Η επιχειρηματικότητα, η μικρή, η μεσαία και η μεγάλη, άρχισε να ενοχοποιείται και το κέρδος να χαρακτηρίζεται ως κοινωνική κλοπή, να μην του αναγνωρίζεται ο ρόλος του κοινωνικού περισσεύματος. Η επιχειρηματικότητα αντέδρασε με ποικίλους τρόπους, με τη φοροδιαφυγή, με διαφθορά του κρατικού μηχανισμού, με προνομιακά δημόσια έργα και δημόσιες προμήθειες, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις παρέδωσε στο κράτος χρεοκοπημένες επιχειρήσεις και πέτυχε… την κοινωνικοποίηση των χρεών της.
Τελικά επέζησε. Επέζησε, όμως, και η ιδεολογία (και η πρακτική) του κρατισμού και μαζί του ο ιδιότυπος συντεχνιακός συνδικαλισμός του κρατικού τομέα, ο οποίος, αφού εξασφάλισε σημαντικά προνόμια και ανεξάρτητο πολιτικό ρόλο, εμφανίζεται σήμερα, ακόμα και με πράξεις βίας, σαν συνδιοίκηση των κρατικών επιχειρήσεων ή σαν φορέας κοινωνικής ανυπακοής. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα – μερικές εκατοντάδες χιλιάδες, δεν είναι καν συνδικαλισμένοι, δεν έχουν στη διάθεσή τους μοχλούς πολιτικού και κοινωνικού εκβιασμού και είναι καταδικασμένοι στην αδράνεια και στη σιωπή.
Τώρα, το μαχαίρι έφτασε στον κόμπο και, όπως συμβαίνει πάντοτε σε κρίσιμες στιγμές… όλοι έχουν δίκαιο. Η κυβέρνηση προσπαθεί να επιβάλει μερικούς σταθερούς κανόνες στο ασφαλιστικό και να άρει κραυγαλέες αδικίες. Τελικός σκοπός, να μειώσει το κόστος και κυρίως να αυξήσει τον χρόνο εργασίας και να μειώσει τον χρόνο συνταξιοδότησης. Ενώ, με την ορατή δημογραφική εξέλιξη, αυτό είναι το κρίσιμο πρόβλημα, δεν το ομολογεί και δεν το αναλύει πειστικά. Αυτή ήταν η κύρια επιδίωξη και των προηγούμενων παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό, τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει σαφής ιδεολογική συγγένεια των δύο κομμάτων πάνω στο ζήτημα αυτό. Αν σήμερα την αρνείται το ΠΑΣΟΚ, απλώς επιβεβαιώνει ότι δεν ξέρει που στέκεται και ασκεί αναξιόπιστη αντιπολίτευση. Δίκαιο έχουν και οι συνδικαλιστές του κρατικού τομέα που βλέπουν τα προνόμιά τους να περιορίζονται, όχι και τόσο δραστικά όσο απαιτούν οι περιστάσεις.
Υπάρχουν εκτεταμένα μη προνομιούχα στρώματα, κατώτατοι μισθοί και κατώτατες συντάξεις ντροπής. Συχνά τίθεται το αίτημα να αυξηθούν, αλλά μόνο σε βάρος του κράτους, δηλαδή όλων μας ή σε βάρος των επιχειρήσεων, μικρών, μεσαίων και μεγάλων. Ποτέ δεν ετέθη το πλαίσιο της «ταξικής αλληλεγγύης». Π.χ. μια λύση για το ασφαλιστικό με αναδιάταξη των πόρων του.
Είναι εμφανής η φροντίδα να μη θιγεί η επιχειρηματικότητα, έστω αυτή η στρεβλή, η ασύδοτη και συχνά παρασιτική. Είναι γιατί δεν βλέπω άλλο όχημα που θα μας οδηγήσει στο μέλλον. Ολα τα άλλα μας οδηγούν στο παρελθόν. Αν βλέπετε εσείς, να μου το πείτε...
Comments