Ζούμε μία εν δυνάμει ιστορική στιγμή
από καθημερινή
Tου Aλεξη Παπαχελα
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οι οποίες αποδεικνύονται τελικά σημαντικές. Ισως να διανύουμε μια τέτοια φάση. Κορυφαίοι υπουργοί μοιάζουν με επιβάτες σε επικίνδυνη πτήση, οι οποίοι έχουν μόλις ακούσει τον κυβερνήτη να τους ανακοινώνει: «δεθείτε, θα συναντήσουμε επικίνδυνα κενά αέρος και θα έχουμε σοβαρές αναταράξεις». Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες, ένα κρας τεστ για τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, και βεβαίως της κυβέρνησης. Το καλό σενάριο θέλει την κυβέρνηση να περνάει από τη Βουλή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και να ξεκινά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών. Το κακό σενάριο βασίζεται στην πρόβλεψη πως θα επικρατήσει κοινωνικό χάος και πως εν τέλει η κυβέρνηση θα υποχωρήσει. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μοιάζει να είναι «πολύ άνετος» με τις αποφάσεις του και θεωρεί πως αυτές οι αλλαγές που επιχειρεί είναι οι μίνιμουμ που θα του επιτρέψουν να πείσει τον μέσο Ελληνα ότι άφησε πράγματα πίσω του.
Η κυβέρνηση έχει απέναντί της πολλά εμπόδια, έχει όμως και ρεύματα ούριου άνεμου που τη βοηθούν. Πρώτα απ’ όλα δεν διακρίνεται στον πολιτικό ορίζοντα αντίπαλο δέος που θα μπορούσε να διεκδικήσει πειστικά την εξουσία αύριο το πρωί. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ keeps falling (πέφτει συνεχώς) από μόνος του και οι Αλαβάνος και Τσίπρας έχουν χτυπήσει φλέβα αγωνίας και διαμαρτυρίας χωρίς όμως όραμα ή σλόγκαν εξουσίας.
Το ζήτημα των Σκοπίων βοηθά πολιτικά και δεν έχει πάει καθόλου άσχημα έως τώρα. Πολιτικά στήνει ανάχωμα στο ΛΑΟΣ και επί της ουσίας δεν αποκλείεται το ελληνικό βέτο να οδηγήσει σε έναν έντιμο αλλά ρεαλιστικό συμβιβασμό.
Η κυβέρνηση μπορεί συνεπώς να κερδίσει το στοίχημα «ποιος είναι ο καλύτερος νοικοκύρης για το μαγαζί αυτή την ώρα;». Τι θα γίνει όμως με τα άλλα, τα βαθύτερα προβλήματα που υφέρπουν; Πρώτα απ’ όλα ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας απλά «δεν βγαίνει». Η ακρίβεια, τα οικόπεδα που πουλήθηκαν αλλά τελειώνουν, ο υπερβολικός δανεισμός έχουν στενέψει τα περιθώρια ακόμη και για τη μεσαία τάξη. Για ένα σημερινό 20άρη, ο δρόμος για να κατακτήσει αυτά που οι γονείς του τού έμαθαν να θεωρεί αυτονόητα φαντάζει «Γολγοθάς». Και γι’ αυτόν τον κόσμο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι ακραίες πολιτικές ή συνδικαλιστικές συμπεριφορές αποτελούν μια λύση απελπισίας.
Αυτή είναι η μια όψη μιας κοινωνίας «στα κάγκελα». Υπάρχει όμως και η άλλη. Ενός δυναμικού τμήματός της που βλέπει πως η μεταπολιτευτική Ελλάδα πάει με τα χίλια να πέσει στον αδιαπέραστο τοίχο των δομικών της παθογενειών. Οι συνδικαλιστικές συντεχνίες τύπου ΓΕΝΟΠ, η φοβία δικαστών και κρατικών λειτουργών να επιβάλουν τον νόμο, η επικοινωνιακή εξάρτηση των πολιτικών και ο άκρατος λαϊκισμός των ΜΜΕ βάζουν φρένο σε οτιδήποτε νεωτεριστικό. Για να διαπεράσεις αυτό τον τοίχο θέλεις μια κυβέρνηση με τσαγανό, έναν πρωθυπουργό που δεν τον πολυνοιάζει να επανεκλεγεί, πολιτικούς που τολμούν να πουν την αλήθεια και μερικούς Βουρλούμηδες ή Βερέμηδες σε κρίσιμα πόστα. Το εγχείρημα είναι δύσκολο, ίσως και ακατόρθωτο. Γι’ αυτό δεθείτε γιατί ζούμε μία εν δυνάμει ιστορική στιγμή.
Tου Aλεξη Παπαχελα
Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία οι οποίες αποδεικνύονται τελικά σημαντικές. Ισως να διανύουμε μια τέτοια φάση. Κορυφαίοι υπουργοί μοιάζουν με επιβάτες σε επικίνδυνη πτήση, οι οποίοι έχουν μόλις ακούσει τον κυβερνήτη να τους ανακοινώνει: «δεθείτε, θα συναντήσουμε επικίνδυνα κενά αέρος και θα έχουμε σοβαρές αναταράξεις». Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες, ένα κρας τεστ για τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας, και βεβαίως της κυβέρνησης. Το καλό σενάριο θέλει την κυβέρνηση να περνάει από τη Βουλή το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό και να ξεκινά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών. Το κακό σενάριο βασίζεται στην πρόβλεψη πως θα επικρατήσει κοινωνικό χάος και πως εν τέλει η κυβέρνηση θα υποχωρήσει. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μοιάζει να είναι «πολύ άνετος» με τις αποφάσεις του και θεωρεί πως αυτές οι αλλαγές που επιχειρεί είναι οι μίνιμουμ που θα του επιτρέψουν να πείσει τον μέσο Ελληνα ότι άφησε πράγματα πίσω του.
Η κυβέρνηση έχει απέναντί της πολλά εμπόδια, έχει όμως και ρεύματα ούριου άνεμου που τη βοηθούν. Πρώτα απ’ όλα δεν διακρίνεται στον πολιτικό ορίζοντα αντίπαλο δέος που θα μπορούσε να διεκδικήσει πειστικά την εξουσία αύριο το πρωί. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ keeps falling (πέφτει συνεχώς) από μόνος του και οι Αλαβάνος και Τσίπρας έχουν χτυπήσει φλέβα αγωνίας και διαμαρτυρίας χωρίς όμως όραμα ή σλόγκαν εξουσίας.
Το ζήτημα των Σκοπίων βοηθά πολιτικά και δεν έχει πάει καθόλου άσχημα έως τώρα. Πολιτικά στήνει ανάχωμα στο ΛΑΟΣ και επί της ουσίας δεν αποκλείεται το ελληνικό βέτο να οδηγήσει σε έναν έντιμο αλλά ρεαλιστικό συμβιβασμό.
Η κυβέρνηση μπορεί συνεπώς να κερδίσει το στοίχημα «ποιος είναι ο καλύτερος νοικοκύρης για το μαγαζί αυτή την ώρα;». Τι θα γίνει όμως με τα άλλα, τα βαθύτερα προβλήματα που υφέρπουν; Πρώτα απ’ όλα ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας απλά «δεν βγαίνει». Η ακρίβεια, τα οικόπεδα που πουλήθηκαν αλλά τελειώνουν, ο υπερβολικός δανεισμός έχουν στενέψει τα περιθώρια ακόμη και για τη μεσαία τάξη. Για ένα σημερινό 20άρη, ο δρόμος για να κατακτήσει αυτά που οι γονείς του τού έμαθαν να θεωρεί αυτονόητα φαντάζει «Γολγοθάς». Και γι’ αυτόν τον κόσμο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι ακραίες πολιτικές ή συνδικαλιστικές συμπεριφορές αποτελούν μια λύση απελπισίας.
Αυτή είναι η μια όψη μιας κοινωνίας «στα κάγκελα». Υπάρχει όμως και η άλλη. Ενός δυναμικού τμήματός της που βλέπει πως η μεταπολιτευτική Ελλάδα πάει με τα χίλια να πέσει στον αδιαπέραστο τοίχο των δομικών της παθογενειών. Οι συνδικαλιστικές συντεχνίες τύπου ΓΕΝΟΠ, η φοβία δικαστών και κρατικών λειτουργών να επιβάλουν τον νόμο, η επικοινωνιακή εξάρτηση των πολιτικών και ο άκρατος λαϊκισμός των ΜΜΕ βάζουν φρένο σε οτιδήποτε νεωτεριστικό. Για να διαπεράσεις αυτό τον τοίχο θέλεις μια κυβέρνηση με τσαγανό, έναν πρωθυπουργό που δεν τον πολυνοιάζει να επανεκλεγεί, πολιτικούς που τολμούν να πουν την αλήθεια και μερικούς Βουρλούμηδες ή Βερέμηδες σε κρίσιμα πόστα. Το εγχείρημα είναι δύσκολο, ίσως και ακατόρθωτο. Γι’ αυτό δεθείτε γιατί ζούμε μία εν δυνάμει ιστορική στιγμή.
Comments