Γραμματα Aναγνωστων
Τα υποκαταστήματα της Τραπέζης της Ελλάδος
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή δημοσιεύματα της εφημερίδας σας, με πλέον πρόσφατα αυτά της 8ης Μαρτίου 2008 και με σκοπό την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών σας, σας γνωρίζουμε τα εξής:
Μέχρι το έτος 2007 το δίκτυο των Καταστημάτων της Τράπεζας περιελάμβανε το Κεντρικό Κατάστημα και 27 καταστήματα στις μεγαλύτερες επαρχιακές πόλεις. Στα καταστήματα αυτά περιλαμβάνονται μονάδες σε νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές. Για πρώτη φορά στα 80 χρόνια λειτουργίας της Τράπεζας, αποφασίσθηκε σταδιακή διακοπή των εργασιών δέκα καταστημάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και το υποκατάστημα Πειραιά, το οποίο αριθμητικώς ισοδυναμεί με πέντε τυπικά καταστήματα της τράπεζας. Η ρύθμιση αυτή επομένως αντιστοιχεί σε μια πολύ σημαντική συρρίκνωση του δικτύου καταστημάτων και με την ολοκλήρωσή της (έχουν ήδη διακόψει τις εργασίες τους τα 5) θα περιορισθεί σημαντικά ο αριθμός των προβλεπόμενων θέσεων εργασίας και κατά συνέπεια και ο αριθμός των απασχολουμένων υπαλλήλων. Με την ίδια απόφαση περιορίζεται ο αριθμός των Πρακτορείων της Τράπεζας και των διαχειρίσεών της που εξυπηρετούν τις ΔΟΥ και τα Τελωνεία (που στελεχώνονται από έναν ή δύο υπαλλήλους) από 108 σε 42.
Οσον αφορά την ειδική μνεία στο δημοσίευμά σας για τη μη διακοπή της λειτουργίας των υποκαταστημάτων Θεσσαλονίκης και Πάτρας, σας γνωρίζουμε ότι μετά τη διακοπή της λειτουργίας μικρότερων καταστημάτων στην ευρύτερη περιοχή τους, τα καταστήματα αυτά (ιδιαίτερα το πρώτο, μετά την επέκταση των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων στις χώρες της Βαλκανικής) καλούνται να αναλάβουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδος και της Δυτικής Ελλάδος, αντίστοιχα.
Το προσωπικό της Τράπεζας το έτος 2001 ανερχόταν σε 3.090 άτομα και στο τέλος του 2008 θα έχει περιορισθεί σε λιγότερα από 2.600 άτομα, χωρίς να υπολογισθεί πρόσθετος αριθμός αποχωρήσεων υπαλλήλων που διαθέτουν ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Μιχαηλ Σαραφης - Διευθυντής
Απάντηση
Σύμφωνα με τον τελευταίο δημοσιευμένο κατάλογο τραπεζικών καταστημάτων κατά κωδικό HEBIC της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών (www.hba.gr), ο αριθμός των καταστημάτων της Τραπέζης της Ελλάδος στις 31/12/2007 ήταν 96 (κωδικοί από 100001 έως 102364). Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών για τη διάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος την 31/12/2005, το συνολικό δίκτυο της Τραπέζης της Ελλάδος περιελάμβανε 95 καταστήματα και υποκαταστήματα: 15 στον νομό Αττικής, 2 στον νομό Θεσσαλονίκης, 78 στην υπόλοιπη χώρα. Προφανώς, στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται τα Πρακτορεία της Τραπέζης της Ελλάδος που είναι εγκατεστημένα σε ΔΟΥ και Τελωνεία, αφού αποτελούν χώροι ευθύνης της Τραπέζης και εργάζονται υπάλληλοι επίσης της ΤτΕ. Εξάλλου, ο αριθμός των καταστημάτων των άλλων ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών που αναφέρονται στο δημοσίευμα περιλαμβάνει το συνολικό δίκτυο. Για παράδειγμα, το συνολικό δίκτυο της Κεντρικής Τραπέζης της Γερμανίας το 2006 περιελάμβανε 71 καταστήματα (61 καταστήματα και 10 περιφερειακές μονάδες). Στο τέλος του 2007 επρόκειτο να μειωθεί ο αριθμός των καταστημάτων σε 47.
Τέλος, σε ό,τι αφορά την «ειδική μνεία» για τη μη διακοπή της λειτουργίας των υποκαταστημάτων Θεσσαλονίκης και Πάτρας, σας ενημερώνουμε ότι δεν υπάρχει ούτε απλή αναφορά για το θέμα αυτό στο εν λόγω δημοσίευμα και προφανώς το συγχέετε με κάποιο άλλο.
Λεωνιδας Στεργιου
Πλαστική σακούλα
Κύριε διευθυντά
Μαζί με το φύλλο της Καθημερινής έφτασε στο σπίτι και μια σακούλα που έγραφε «δεν είμαι πλαστική» στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Δήμου Αθηναίων να αντικατασταθεί η πλαστική σακούλα με τσάντες κατασκευασμένες από υλικά φιλικά προς το περιβάλλον. Είναι όμως αυτή η σακούλα η κατάλληλη και το μέτρο πρόσφορο; Διαβάζω στο φύλλο της 8ης Φεβρ. της New York Times που κυκλοφορεί με την Καθημερινή τι έκαναν στην Ιρλανδία για να περιορίσουν και τελικά να εξαφανίσουν από τη ζωή τους την πλαστική σακούλα: Το 2002, λοιπόν, έβαλαν φόρο στις πλαστικές σακούλες και αυτοί που τις ήθελαν τις αγόραζαν προς 33 λεπτά. Παράλληλα, ξεκίνησαν μια ενημερωτική εκστρατεία. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η χρήση της πλαστικής σακούλας έπεσε κατά 94%. Μέσα σ’ ένα χρόνο όλοι είχαν μια υφασμάτινη σακούλα στο γραφείο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο.
Οι πλαστικές σακούλες δεν τέθηκαν εκτός νόμου αλλά σιγά σιγά θεωρήθηκε κοινωνικά απαράδεκτο το να τις κρατάει και να τις χρησιμοποιεί κανείς. Κάτι σαν να φτύνει στον δρόμο ή να πηγαίνει με φόρμα γυμναστικής στο Μέγαρο Μουσικής. Αναφέρεται επίσης στο ίδιο άρθρο ότι, σύμφωνα με μελέτες, εκλύονται περισσότερα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου με την κατασκευή και μεταφορά των ανακυκλώσιμων χάρτινων σακουλών απ’ ό,τι των πλαστικών. Αν δε προσθέσουμε το γεγονός ότι οι χάρτινες σακούλες είναι μάλλον ακατάλληλες για τα βαριά ψώνια του σούπερ μάρκετ και πως για να κατασκευαστούν χρειάζεται να κοπούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως αυτό το μέτρο μάλλον δεν θα μας βγάλει από την τελευταία ή μια από τις τελευταίες θέσεις ανάμεσα στα κράτη του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου σε θέματα οικολογίας και προστασίας του περιβάλλοντος.
Νενα Ρηγα / Χαλάνδρι
Σύγχρονη πραγματικότητα…
Κύριε διευθυντά
«Τα πάντα σήμερα, στις ιδέες και στα πράγματα, στην κοινωνία και στο άτομο, βρίσκονται σε κατάσταση λυκόφωτος. Τι είδους λυκόφως είναι αυτό; Και τι θα ακολουθήσει;», παρατηρεί ο Βίκτωρ Ουγκό στην εισαγωγή ενός ποιήματος της συλλογής «Ωδές του λυκόφωτος». Αυτά, στο 1835.
Στην παρενδυτική σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, προκλητικό και προδρομικό το ερώτημα, παραμένει ακόμη εκκρεμές και ανανεώνεται τώρα σαν να διαβάζεις αστυνομικό μυθιστόρημα παρόμοιο του Kriminalroman σε μικρογραφία, όταν παρακολουθείς το έπος των καταιγιστικών αποκαλύψεων για τα αρίφνητα σκάνδαλα, τις διασυνδέσεις κράτους και παρακράτους, θεσμών και εγκλήματος. Απότοκο αυτής της διαδικασίας, αλλά και της επί 400 χρόνια φοίτησης του ελληνικού πολιτισμού στα ΙΕΚ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι να παραδέρνει η Ελλάδα ανάμεσα στη Σκύλα της θεσμικής ανομίας και στη Χάρυβδη της διασφαλισμένης εξουσιαστικής ασυλίας. Και ενώ η στασιμότητα βαφτίζεται μεταρρύθμιση, η λεηλασία εκσυγχρονισμός, η κρατική γραφειοκρατία ονομάζεται συνδικαλιστική ηγεσία των εργαζομένων, οι εκπρόσωποι του κρατικού καπιταλισμού λέγονται αριστερά κόμματα είναι φυσιολογικό επακόλουθο να βρισκόμαστε σε μια αλλοίωση των θεσμών άκρως επικίνδυνη.
Παράλληλα, ο δημόσιος βίος βρίσκεται σε μια κατάσταση τηλεοπτικής πραγματικότητας, με τα αμφίπλευρα και αμφίσημα ΜΜΕ να αναδεικνύονται κατεξοχήν προνομιούχος χώρος που παράγει εξουσία, μια εξουσία που την έθρεψαν οι πολιτικοί των «παραθύρων». Η ανοικτή κοινωνία από την άλλη, μοιάζει να αναζητεί ζωτικό χώρο, αφού οι γενικότητες, η υποκρισία, οι επιφάσεις συναίνεσης δεν λύνουν τα προβλήματά της. Κάπου εκεί, μεταξύ μεσήλικων χαρτογιακάδων και χειρουργημένων ανθυπο-celebrities, η αλήθεια χάνεται, πίσω από τη μάσκα της ηθικολογίας, που «είναι το καλύτερο τέχνασμα για να σέρνεις την ανθρωπότητα από τη μύτη». Το ζητούμενο είναι αν θα βρει η κοινωνία τα αντισώματα να μεταβάλλει την επαναλαμβανόμενη εικόνα των οικονομικών συγκρούσεων, δικών, απεργιών, διαπλεκόμενων, ανεργίας, μισθών, παραπέουσας παιδείας, που οι ηγέτες και η άρχουσα τάξη –πολιτική ή τηλεοπτική– κρίνουν, επικρίνουν ή επαινούν. Μάλλον βρισκόμαστε εκεί, στο μεσοδιάστημα, όταν πεθαίνει το παλιό και το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.
Αντωνης Παπαγιωτης - φοιτητής Διεθνών Σχέσεων ασκούμενος στην Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες – Αθήνα
Καθαριότητα στη Στοκχόλμη
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο σας της Κυριακής και στην έρευνά σας για την καθαριότητα της Αθήνας, κάνετε αναφορά σε τρεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες («λαμπρά παραδείγματα καθαρών ευρωπαϊκών Δήμων») μεταξύ των οποίων και στη Στοκχόλμη. Για να διατηρείται όμως η πόλη αυτή καθαρή λαμβάνονται και άλλα «δύσκολα» για εμάς μέτρα: στο εσωτερικό των πολυκατοικιών παραμένουν όχι μόνο τα ογκώδη αντικείμενα, τα οποία συναποκομίζονται ύστερα από συνεννόηση με τη δημαρχία, αλλά και τα καθημερινά σκουπίδια, με αποτέλεσμα να μην εκτίθενται στους δρόμους της πόλης, με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης, στα τέσσερα χρόνια παραμονής μου στην εν λόγω πόλη, δεν αντιλήφθηκα, ούτε μια φορά, απεργία υπαλλήλων καθαριότητας του δήμου και, φυσικά, δεν εξετάζω τους –ευνοήτους– λόγους για τους οποίους τέτοιες απεργίες δεν συνέβησαν. Τέλος, ένα ορισμένο βράδυ την εβδομάδα, κάθε γειτονιά, που περικλείεται από συγκεκριμένους δρόμους «αδειάζει» από αυτοκίνητα, μέχρι ώρα 01.00, προκειμένου να περάσει το αυτοκίνητο καθαριότητας του δήμου για να σκουπίσει τους δρόμους. Ο παραβάτης τιμωρείται με βαρύ πρόστιμο. Σημειώνω ότι τον παραβάτη μπορεί να τον καταγγείλει, τηλεφωνικά (σε συγκεκριμένο αριθμό) ο κάθε γείτονας, ο οποίος θα διαπιστώσει την παράβαση, διότι έχει προσωπικό συμφέρον στο να συμβάλει, με κάθε τρόπο, προκειμένου η γειτονιά του να διατηρείται καθαρή. Δεν θα αναφερθώ, βέβαια, σε άλλα μέτρα, τα οποία λαμβάνονται για την καθαριότητα των πεζοδρομίων –από μικρά οχήματα, που ανεβαίνουν επάνω– προκειμένου να καθαρίζεται το χιόνι. Αυτά, ευτυχώς, δεν μας αφορούν, αφενός διότι δεν έχουμε τόσο χιόνι και, αφετέρου, διότι, απλά, δεν έχουμε πεζοδρόμια, παρά σχεδόν μόνο για ισορροπιστές.
Από τα ανωτέρω γίνεται αντιληπτό ότι η καθαριότητα της πόλης είναι δυνατό να επιτευχθεί με σοβαρά μέτρα και κυρίως και με τη συμβολή όλων μας. Εχουμε όμως το ολιγότερο ειπείν, τη θέληση, για να συμβάλουμε; Μήπως και εδώ και για το θέμα αυτό θα πρέπει να αναπτύξουμε τη σχετική κουλτούρα, από τα πρώτα χρόνια του σχολείου μας;
Ν. Κουνινιωτης / Αχιλλέως 54, Παλαιό Φάληρο
Από τον ανταγωνισμό της απάντησης στη συνεργασία της αναζήτησης
Κύριε διευθυντά
Με χαρά διάβασα το άρθρο της Ζώγιας Κουταλιανού «Πιο ενδιαφέρον το μάθημα με τα θρανία σε στυλ καθιστικού», της 22/2/2008. Ανθρωποι που βιουν και λειτουργούν στον «τομέα της νεολαίας» (youth work) γνωρίζουν καλά την αποτελεσματικότητα τέτοιων προσεγγίσεων στη μάθηση. Προσεγγίσεων που θέτουν τον «μαθητευόμενο», τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, στο κέντρο της μαθησιακής διαδικασίας, ενώ παράλληλα «εκδημοκρατίζουν» τον ρόλο του εκπαιδευτικού λειτουργού (είτε πρόκειται για δάσκαλο, καθηγητή, εκπαιδευτή κ.ά.), θέτοντάς τον ως καταλύτη μάθησης και ενεργό μέτοχο στην αναζήτηση, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό ρόλο του φορέα και του μεταδότη απαντήσεων.
Η πρότασή μου είναι να διερευνηθεί από την εφημερίδα σας ο χώρος της «ανεπίσημης μάθησης». Οι ανεπίσημες και οι άτυπες δραστηριότητες μάθησης στον τομέα της νεολαίας μπορούν να παρέχουν σημαντική προστιθέμενη αξία στην οικονομία, την κοινωνία και τους ίδιους τους νέους· θα πρεπει, επομένως, οι συμβολές αυτών των δραστηριοτήτων να καταστούν περισσότερο ορατές και να βελτιωθεί η κατανόηση, η αναγνώριση και η υποστήριξή τους (Επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης C168/1, 20/7/2006, σελ. 2). Είναι βέβαιο πως η διερεύνηση των αρχών και πρακτικών αυτού του χώρου θα λειτουργήσει υποστηρικτικά και προς το «πέρασμα (...) στη συνεργατική σχολική τάξη».
Επιπροσθέτως, θα ξεκαθαριστεί γιατί το παιδί πρέπει να είναι το κέντρο του σχολείου, αλλά και γιατί «μαθαίνοντας να μαθαίνω» δεν μειώνω τη σημασία του περιεχομένου, απλά αναλαμβάνω και εγώ την ευθύνη και δεσμεύομαι ως μαθητευόμενος να οργανώσω τη μάθησή μου, να επιμείνω σε αυτήν, να ξεπεράσω τα εμπόδια που προκύπτουν, αλλά και να αναζητήσω υποστήριξη και καθοδήγηση όπου κρίνω απαραίτητο (για περαιτέρω, Επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης L394/10, 30/12/2006, σελ. 2).
Η τελευταία παράγραφος εμπνεύστηκε και από το άρθρο του Τάκη Καμπύλη της 24/2/2008 και πιο συγκεκριμένα από την παράγραφο «Υπερπροοδευτικότητα και αδιέξοδα».
Αθανασιος Κρεζιος / Θεσσαλονίκη
καθημερινή.
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή δημοσιεύματα της εφημερίδας σας, με πλέον πρόσφατα αυτά της 8ης Μαρτίου 2008 και με σκοπό την πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών σας, σας γνωρίζουμε τα εξής:
Μέχρι το έτος 2007 το δίκτυο των Καταστημάτων της Τράπεζας περιελάμβανε το Κεντρικό Κατάστημα και 27 καταστήματα στις μεγαλύτερες επαρχιακές πόλεις. Στα καταστήματα αυτά περιλαμβάνονται μονάδες σε νησιωτικές και παραμεθόριες περιοχές. Για πρώτη φορά στα 80 χρόνια λειτουργίας της Τράπεζας, αποφασίσθηκε σταδιακή διακοπή των εργασιών δέκα καταστημάτων, στα οποία περιλαμβάνεται και το υποκατάστημα Πειραιά, το οποίο αριθμητικώς ισοδυναμεί με πέντε τυπικά καταστήματα της τράπεζας. Η ρύθμιση αυτή επομένως αντιστοιχεί σε μια πολύ σημαντική συρρίκνωση του δικτύου καταστημάτων και με την ολοκλήρωσή της (έχουν ήδη διακόψει τις εργασίες τους τα 5) θα περιορισθεί σημαντικά ο αριθμός των προβλεπόμενων θέσεων εργασίας και κατά συνέπεια και ο αριθμός των απασχολουμένων υπαλλήλων. Με την ίδια απόφαση περιορίζεται ο αριθμός των Πρακτορείων της Τράπεζας και των διαχειρίσεών της που εξυπηρετούν τις ΔΟΥ και τα Τελωνεία (που στελεχώνονται από έναν ή δύο υπαλλήλους) από 108 σε 42.
Οσον αφορά την ειδική μνεία στο δημοσίευμά σας για τη μη διακοπή της λειτουργίας των υποκαταστημάτων Θεσσαλονίκης και Πάτρας, σας γνωρίζουμε ότι μετά τη διακοπή της λειτουργίας μικρότερων καταστημάτων στην ευρύτερη περιοχή τους, τα καταστήματα αυτά (ιδιαίτερα το πρώτο, μετά την επέκταση των ελληνικών πιστωτικών ιδρυμάτων στις χώρες της Βαλκανικής) καλούνται να αναλάβουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή της Βόρειας Ελλάδος και της Δυτικής Ελλάδος, αντίστοιχα.
Το προσωπικό της Τράπεζας το έτος 2001 ανερχόταν σε 3.090 άτομα και στο τέλος του 2008 θα έχει περιορισθεί σε λιγότερα από 2.600 άτομα, χωρίς να υπολογισθεί πρόσθετος αριθμός αποχωρήσεων υπαλλήλων που διαθέτουν ώριμα συνταξιοδοτικά δικαιώματα.
Μιχαηλ Σαραφης - Διευθυντής
Απάντηση
Σύμφωνα με τον τελευταίο δημοσιευμένο κατάλογο τραπεζικών καταστημάτων κατά κωδικό HEBIC της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών (www.hba.gr), ο αριθμός των καταστημάτων της Τραπέζης της Ελλάδος στις 31/12/2007 ήταν 96 (κωδικοί από 100001 έως 102364). Με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών για τη διάρθρωση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος την 31/12/2005, το συνολικό δίκτυο της Τραπέζης της Ελλάδος περιελάμβανε 95 καταστήματα και υποκαταστήματα: 15 στον νομό Αττικής, 2 στον νομό Θεσσαλονίκης, 78 στην υπόλοιπη χώρα. Προφανώς, στον αριθμό αυτό περιλαμβάνονται τα Πρακτορεία της Τραπέζης της Ελλάδος που είναι εγκατεστημένα σε ΔΟΥ και Τελωνεία, αφού αποτελούν χώροι ευθύνης της Τραπέζης και εργάζονται υπάλληλοι επίσης της ΤτΕ. Εξάλλου, ο αριθμός των καταστημάτων των άλλων ευρωπαϊκών κεντρικών τραπεζών που αναφέρονται στο δημοσίευμα περιλαμβάνει το συνολικό δίκτυο. Για παράδειγμα, το συνολικό δίκτυο της Κεντρικής Τραπέζης της Γερμανίας το 2006 περιελάμβανε 71 καταστήματα (61 καταστήματα και 10 περιφερειακές μονάδες). Στο τέλος του 2007 επρόκειτο να μειωθεί ο αριθμός των καταστημάτων σε 47.
Τέλος, σε ό,τι αφορά την «ειδική μνεία» για τη μη διακοπή της λειτουργίας των υποκαταστημάτων Θεσσαλονίκης και Πάτρας, σας ενημερώνουμε ότι δεν υπάρχει ούτε απλή αναφορά για το θέμα αυτό στο εν λόγω δημοσίευμα και προφανώς το συγχέετε με κάποιο άλλο.
Λεωνιδας Στεργιου
Πλαστική σακούλα
Κύριε διευθυντά
Μαζί με το φύλλο της Καθημερινής έφτασε στο σπίτι και μια σακούλα που έγραφε «δεν είμαι πλαστική» στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του Δήμου Αθηναίων να αντικατασταθεί η πλαστική σακούλα με τσάντες κατασκευασμένες από υλικά φιλικά προς το περιβάλλον. Είναι όμως αυτή η σακούλα η κατάλληλη και το μέτρο πρόσφορο; Διαβάζω στο φύλλο της 8ης Φεβρ. της New York Times που κυκλοφορεί με την Καθημερινή τι έκαναν στην Ιρλανδία για να περιορίσουν και τελικά να εξαφανίσουν από τη ζωή τους την πλαστική σακούλα: Το 2002, λοιπόν, έβαλαν φόρο στις πλαστικές σακούλες και αυτοί που τις ήθελαν τις αγόραζαν προς 33 λεπτά. Παράλληλα, ξεκίνησαν μια ενημερωτική εκστρατεία. Μέσα σε μερικές εβδομάδες η χρήση της πλαστικής σακούλας έπεσε κατά 94%. Μέσα σ’ ένα χρόνο όλοι είχαν μια υφασμάτινη σακούλα στο γραφείο, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο.
Οι πλαστικές σακούλες δεν τέθηκαν εκτός νόμου αλλά σιγά σιγά θεωρήθηκε κοινωνικά απαράδεκτο το να τις κρατάει και να τις χρησιμοποιεί κανείς. Κάτι σαν να φτύνει στον δρόμο ή να πηγαίνει με φόρμα γυμναστικής στο Μέγαρο Μουσικής. Αναφέρεται επίσης στο ίδιο άρθρο ότι, σύμφωνα με μελέτες, εκλύονται περισσότερα αέρια που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου με την κατασκευή και μεταφορά των ανακυκλώσιμων χάρτινων σακουλών απ’ ό,τι των πλαστικών. Αν δε προσθέσουμε το γεγονός ότι οι χάρτινες σακούλες είναι μάλλον ακατάλληλες για τα βαριά ψώνια του σούπερ μάρκετ και πως για να κατασκευαστούν χρειάζεται να κοπούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δέντρα, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως αυτό το μέτρο μάλλον δεν θα μας βγάλει από την τελευταία ή μια από τις τελευταίες θέσεις ανάμεσα στα κράτη του λεγόμενου ανεπτυγμένου κόσμου σε θέματα οικολογίας και προστασίας του περιβάλλοντος.
Νενα Ρηγα / Χαλάνδρι
Σύγχρονη πραγματικότητα…
Κύριε διευθυντά
«Τα πάντα σήμερα, στις ιδέες και στα πράγματα, στην κοινωνία και στο άτομο, βρίσκονται σε κατάσταση λυκόφωτος. Τι είδους λυκόφως είναι αυτό; Και τι θα ακολουθήσει;», παρατηρεί ο Βίκτωρ Ουγκό στην εισαγωγή ενός ποιήματος της συλλογής «Ωδές του λυκόφωτος». Αυτά, στο 1835.
Στην παρενδυτική σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, προκλητικό και προδρομικό το ερώτημα, παραμένει ακόμη εκκρεμές και ανανεώνεται τώρα σαν να διαβάζεις αστυνομικό μυθιστόρημα παρόμοιο του Kriminalroman σε μικρογραφία, όταν παρακολουθείς το έπος των καταιγιστικών αποκαλύψεων για τα αρίφνητα σκάνδαλα, τις διασυνδέσεις κράτους και παρακράτους, θεσμών και εγκλήματος. Απότοκο αυτής της διαδικασίας, αλλά και της επί 400 χρόνια φοίτησης του ελληνικού πολιτισμού στα ΙΕΚ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι να παραδέρνει η Ελλάδα ανάμεσα στη Σκύλα της θεσμικής ανομίας και στη Χάρυβδη της διασφαλισμένης εξουσιαστικής ασυλίας. Και ενώ η στασιμότητα βαφτίζεται μεταρρύθμιση, η λεηλασία εκσυγχρονισμός, η κρατική γραφειοκρατία ονομάζεται συνδικαλιστική ηγεσία των εργαζομένων, οι εκπρόσωποι του κρατικού καπιταλισμού λέγονται αριστερά κόμματα είναι φυσιολογικό επακόλουθο να βρισκόμαστε σε μια αλλοίωση των θεσμών άκρως επικίνδυνη.
Παράλληλα, ο δημόσιος βίος βρίσκεται σε μια κατάσταση τηλεοπτικής πραγματικότητας, με τα αμφίπλευρα και αμφίσημα ΜΜΕ να αναδεικνύονται κατεξοχήν προνομιούχος χώρος που παράγει εξουσία, μια εξουσία που την έθρεψαν οι πολιτικοί των «παραθύρων». Η ανοικτή κοινωνία από την άλλη, μοιάζει να αναζητεί ζωτικό χώρο, αφού οι γενικότητες, η υποκρισία, οι επιφάσεις συναίνεσης δεν λύνουν τα προβλήματά της. Κάπου εκεί, μεταξύ μεσήλικων χαρτογιακάδων και χειρουργημένων ανθυπο-celebrities, η αλήθεια χάνεται, πίσω από τη μάσκα της ηθικολογίας, που «είναι το καλύτερο τέχνασμα για να σέρνεις την ανθρωπότητα από τη μύτη». Το ζητούμενο είναι αν θα βρει η κοινωνία τα αντισώματα να μεταβάλλει την επαναλαμβανόμενη εικόνα των οικονομικών συγκρούσεων, δικών, απεργιών, διαπλεκόμενων, ανεργίας, μισθών, παραπέουσας παιδείας, που οι ηγέτες και η άρχουσα τάξη –πολιτική ή τηλεοπτική– κρίνουν, επικρίνουν ή επαινούν. Μάλλον βρισκόμαστε εκεί, στο μεσοδιάστημα, όταν πεθαίνει το παλιό και το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.
Αντωνης Παπαγιωτης - φοιτητής Διεθνών Σχέσεων ασκούμενος στην Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες – Αθήνα
Καθαριότητα στη Στοκχόλμη
Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο σας της Κυριακής και στην έρευνά σας για την καθαριότητα της Αθήνας, κάνετε αναφορά σε τρεις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες («λαμπρά παραδείγματα καθαρών ευρωπαϊκών Δήμων») μεταξύ των οποίων και στη Στοκχόλμη. Για να διατηρείται όμως η πόλη αυτή καθαρή λαμβάνονται και άλλα «δύσκολα» για εμάς μέτρα: στο εσωτερικό των πολυκατοικιών παραμένουν όχι μόνο τα ογκώδη αντικείμενα, τα οποία συναποκομίζονται ύστερα από συνεννόηση με τη δημαρχία, αλλά και τα καθημερινά σκουπίδια, με αποτέλεσμα να μην εκτίθενται στους δρόμους της πόλης, με ό,τι αυτό σημαίνει. Επίσης, στα τέσσερα χρόνια παραμονής μου στην εν λόγω πόλη, δεν αντιλήφθηκα, ούτε μια φορά, απεργία υπαλλήλων καθαριότητας του δήμου και, φυσικά, δεν εξετάζω τους –ευνοήτους– λόγους για τους οποίους τέτοιες απεργίες δεν συνέβησαν. Τέλος, ένα ορισμένο βράδυ την εβδομάδα, κάθε γειτονιά, που περικλείεται από συγκεκριμένους δρόμους «αδειάζει» από αυτοκίνητα, μέχρι ώρα 01.00, προκειμένου να περάσει το αυτοκίνητο καθαριότητας του δήμου για να σκουπίσει τους δρόμους. Ο παραβάτης τιμωρείται με βαρύ πρόστιμο. Σημειώνω ότι τον παραβάτη μπορεί να τον καταγγείλει, τηλεφωνικά (σε συγκεκριμένο αριθμό) ο κάθε γείτονας, ο οποίος θα διαπιστώσει την παράβαση, διότι έχει προσωπικό συμφέρον στο να συμβάλει, με κάθε τρόπο, προκειμένου η γειτονιά του να διατηρείται καθαρή. Δεν θα αναφερθώ, βέβαια, σε άλλα μέτρα, τα οποία λαμβάνονται για την καθαριότητα των πεζοδρομίων –από μικρά οχήματα, που ανεβαίνουν επάνω– προκειμένου να καθαρίζεται το χιόνι. Αυτά, ευτυχώς, δεν μας αφορούν, αφενός διότι δεν έχουμε τόσο χιόνι και, αφετέρου, διότι, απλά, δεν έχουμε πεζοδρόμια, παρά σχεδόν μόνο για ισορροπιστές.
Από τα ανωτέρω γίνεται αντιληπτό ότι η καθαριότητα της πόλης είναι δυνατό να επιτευχθεί με σοβαρά μέτρα και κυρίως και με τη συμβολή όλων μας. Εχουμε όμως το ολιγότερο ειπείν, τη θέληση, για να συμβάλουμε; Μήπως και εδώ και για το θέμα αυτό θα πρέπει να αναπτύξουμε τη σχετική κουλτούρα, από τα πρώτα χρόνια του σχολείου μας;
Ν. Κουνινιωτης / Αχιλλέως 54, Παλαιό Φάληρο
Από τον ανταγωνισμό της απάντησης στη συνεργασία της αναζήτησης
Κύριε διευθυντά
Με χαρά διάβασα το άρθρο της Ζώγιας Κουταλιανού «Πιο ενδιαφέρον το μάθημα με τα θρανία σε στυλ καθιστικού», της 22/2/2008. Ανθρωποι που βιουν και λειτουργούν στον «τομέα της νεολαίας» (youth work) γνωρίζουν καλά την αποτελεσματικότητα τέτοιων προσεγγίσεων στη μάθηση. Προσεγγίσεων που θέτουν τον «μαθητευόμενο», τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, στο κέντρο της μαθησιακής διαδικασίας, ενώ παράλληλα «εκδημοκρατίζουν» τον ρόλο του εκπαιδευτικού λειτουργού (είτε πρόκειται για δάσκαλο, καθηγητή, εκπαιδευτή κ.ά.), θέτοντάς τον ως καταλύτη μάθησης και ενεργό μέτοχο στην αναζήτηση, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό ρόλο του φορέα και του μεταδότη απαντήσεων.
Η πρότασή μου είναι να διερευνηθεί από την εφημερίδα σας ο χώρος της «ανεπίσημης μάθησης». Οι ανεπίσημες και οι άτυπες δραστηριότητες μάθησης στον τομέα της νεολαίας μπορούν να παρέχουν σημαντική προστιθέμενη αξία στην οικονομία, την κοινωνία και τους ίδιους τους νέους· θα πρεπει, επομένως, οι συμβολές αυτών των δραστηριοτήτων να καταστούν περισσότερο ορατές και να βελτιωθεί η κατανόηση, η αναγνώριση και η υποστήριξή τους (Επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης C168/1, 20/7/2006, σελ. 2). Είναι βέβαιο πως η διερεύνηση των αρχών και πρακτικών αυτού του χώρου θα λειτουργήσει υποστηρικτικά και προς το «πέρασμα (...) στη συνεργατική σχολική τάξη».
Επιπροσθέτως, θα ξεκαθαριστεί γιατί το παιδί πρέπει να είναι το κέντρο του σχολείου, αλλά και γιατί «μαθαίνοντας να μαθαίνω» δεν μειώνω τη σημασία του περιεχομένου, απλά αναλαμβάνω και εγώ την ευθύνη και δεσμεύομαι ως μαθητευόμενος να οργανώσω τη μάθησή μου, να επιμείνω σε αυτήν, να ξεπεράσω τα εμπόδια που προκύπτουν, αλλά και να αναζητήσω υποστήριξη και καθοδήγηση όπου κρίνω απαραίτητο (για περαιτέρω, Επίσημη εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ενωσης L394/10, 30/12/2006, σελ. 2).
Η τελευταία παράγραφος εμπνεύστηκε και από το άρθρο του Τάκη Καμπύλη της 24/2/2008 και πιο συγκεκριμένα από την παράγραφο «Υπερπροοδευτικότητα και αδιέξοδα».
Αθανασιος Κρεζιος / Θεσσαλονίκη
καθημερινή.
Comments