Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ
από καθημερινή
Tου Αθανασιου Ελλις
Βρισκόμαστε στην πιο λεπτή φάση ενός ζητήματος που καλώς ή κακώς, έχει εξελιχθεί σε προτεραιότητα για τη χώρα μας. Με την ελπίδα ότι έχουμε διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, ίσως μας δοθεί μια τελευταία ευκαιρία να περιορίσουμε τη ζημία.
Η κυβέρνηση χειρίζεται το θέμα με σοβαρότητα. Επιχειρεί να αξιοποιήσει το πρώτο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που εμφανίσθηκε μετά το 1993: την επιθυμία των Σκοπίων να ενταχθούν σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο πρωθυπουργός έχει πείσει για την αποφασιστικότητά του, και η υπουργός Εξωτερικών διαθέτει και αξιοποιεί την έξωθεν καλή μαρτυρία, ενώ είναι οπλισμένη με ένα επιπλέον πολιτικό επιχείρημα που απορρέει από την προσωπική της ζωή: ο πατέρας της έχασε την εξουσία για το ίδιο ζήτημα πριν από 15 χρόνια.
Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει θετικό ρόλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει χειρισθεί με ρεαλισμό το ζήτημα και το 2001 έφθασε κοντά σε λύση σύνθετης ονομασίας. Αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και τα όρια της Ελλάδας. Εχει δίπλα του τον ευφυή και αποδεδειγμένα συναινετικό στα εθνικά θέματα Θεόδωρο Πάγκαλο. Εχουν αποφύγει τις ακρότητες. Ελπίδα του γράφοντος είναι πως ακόμη και όταν ανεβάζουν τους τόνους το πράττουν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και αποσκοπούν στην ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας.
Τα δύο κόμματα της Αριστεράς, πιστά στην ιδεολογική τους προσέγγιση, αλλά και στη στάση που έχουν τηρήσει τα τελευταία χρόνια, θα στηρίξουν έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό. Η πλήρης αντίθεση του ΛΑΟΣ είναι ειλικρινής και σεβαστή. Απορρέει από τη βαθιά πίστη ηγεσίας και ψηφοφόρων του ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στην ονομασία της γείτονος. Είναι μια θέση που για ευνόητους λόγους ανταποκρίνεται στο λαϊκό αίσθημα, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει πυξίδα για τον υπεύθυνο χειρισμό της εξωτερικής πολιτικής. Η τελευταία δεκαπενταετία έχει αποδείξει ότι είναι μαξιμαλιστική, αδιέξοδη και τελικά αναποτελεσματική. Ομως, η θορυβώδης αντίδραση του ΛΑΟΣ, ακόμη και το συλλαλητήριο της Τετάρτης, μπορούν να αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση.
Σημασία έχει, τέλος, και ο χειρισμός της επόμενης μέρας. Εάν μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε έναν «αξιοπρεπή συμβιβασμό», που υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές θα φάνταζε αδιανόητος, να μην υποκύψουμε για άλλη μια φορά στον χειρότερο εαυτό μας, με κατηγορίες περί εθνικών υποχωρήσεων και μειοδοσίας, που τόσο έχουν τραυματίσει την κοινωνία μας. Σε ό,τι πετύχουμε, μερίδιο επιτυχίας θα έχουν όλοι: κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Εάν υπάρξει συμφωνία ο Κώστας Καραμανλής οφείλει να τη φέρει σε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και ο ίδιος να δώσει το παράδειγμα ευχαριστώντας δημόσια τους κ. Παπανδρέου, Τσίπρα και Παπαρήγα. Και αφού κλείσει η πληγή που αιμορραγεί για σχεδόν δύο δεκαετίες, η χώρα να επιστρέψει στα πολλά και μεγάλα προβλήματα που την απασχολούν, από το ασφαλιστικό έως την Παιδεία. Για πρώτη φορά θα κοιτάμε πίσω σε ένα εθνικό θέμα και θα λέμε ότι πετύχαμε κάτι γιατί ήμασταν ενωμένοι.
Tου Αθανασιου Ελλις
Βρισκόμαστε στην πιο λεπτή φάση ενός ζητήματος που καλώς ή κακώς, έχει εξελιχθεί σε προτεραιότητα για τη χώρα μας. Με την ελπίδα ότι έχουμε διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, ίσως μας δοθεί μια τελευταία ευκαιρία να περιορίσουμε τη ζημία.
Η κυβέρνηση χειρίζεται το θέμα με σοβαρότητα. Επιχειρεί να αξιοποιήσει το πρώτο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί που εμφανίσθηκε μετά το 1993: την επιθυμία των Σκοπίων να ενταχθούν σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο πρωθυπουργός έχει πείσει για την αποφασιστικότητά του, και η υπουργός Εξωτερικών διαθέτει και αξιοποιεί την έξωθεν καλή μαρτυρία, ενώ είναι οπλισμένη με ένα επιπλέον πολιτικό επιχείρημα που απορρέει από την προσωπική της ζωή: ο πατέρας της έχασε την εξουσία για το ίδιο ζήτημα πριν από 15 χρόνια.
Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορεί και πρέπει να διαδραματίσει θετικό ρόλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει χειρισθεί με ρεαλισμό το ζήτημα και το 2001 έφθασε κοντά σε λύση σύνθετης ονομασίας. Αντιλαμβάνεται το διεθνές περιβάλλον και τα όρια της Ελλάδας. Εχει δίπλα του τον ευφυή και αποδεδειγμένα συναινετικό στα εθνικά θέματα Θεόδωρο Πάγκαλο. Εχουν αποφύγει τις ακρότητες. Ελπίδα του γράφοντος είναι πως ακόμη και όταν ανεβάζουν τους τόνους το πράττουν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και αποσκοπούν στην ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας.
Τα δύο κόμματα της Αριστεράς, πιστά στην ιδεολογική τους προσέγγιση, αλλά και στη στάση που έχουν τηρήσει τα τελευταία χρόνια, θα στηρίξουν έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό. Η πλήρης αντίθεση του ΛΑΟΣ είναι ειλικρινής και σεβαστή. Απορρέει από τη βαθιά πίστη ηγεσίας και ψηφοφόρων του ότι ο όρος «Μακεδονία» δεν πρέπει να περιλαμβάνεται στην ονομασία της γείτονος. Είναι μια θέση που για ευνόητους λόγους ανταποκρίνεται στο λαϊκό αίσθημα, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει πυξίδα για τον υπεύθυνο χειρισμό της εξωτερικής πολιτικής. Η τελευταία δεκαπενταετία έχει αποδείξει ότι είναι μαξιμαλιστική, αδιέξοδη και τελικά αναποτελεσματική. Ομως, η θορυβώδης αντίδραση του ΛΑΟΣ, ακόμη και το συλλαλητήριο της Τετάρτης, μπορούν να αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση.
Σημασία έχει, τέλος, και ο χειρισμός της επόμενης μέρας. Εάν μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε έναν «αξιοπρεπή συμβιβασμό», που υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές θα φάνταζε αδιανόητος, να μην υποκύψουμε για άλλη μια φορά στον χειρότερο εαυτό μας, με κατηγορίες περί εθνικών υποχωρήσεων και μειοδοσίας, που τόσο έχουν τραυματίσει την κοινωνία μας. Σε ό,τι πετύχουμε, μερίδιο επιτυχίας θα έχουν όλοι: κυβέρνηση και αντιπολίτευση.
Εάν υπάρξει συμφωνία ο Κώστας Καραμανλής οφείλει να τη φέρει σε σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών και ο ίδιος να δώσει το παράδειγμα ευχαριστώντας δημόσια τους κ. Παπανδρέου, Τσίπρα και Παπαρήγα. Και αφού κλείσει η πληγή που αιμορραγεί για σχεδόν δύο δεκαετίες, η χώρα να επιστρέψει στα πολλά και μεγάλα προβλήματα που την απασχολούν, από το ασφαλιστικό έως την Παιδεία. Για πρώτη φορά θα κοιτάμε πίσω σε ένα εθνικό θέμα και θα λέμε ότι πετύχαμε κάτι γιατί ήμασταν ενωμένοι.
Comments