Ιστορική σπατάλη. / kathimerini
Το ιστορικό άτυχων χειρισμών και ολιγωρίας εκ μέρους της Ελλάδος, κατά τη δεκαετία του ’90, σε συνδυασμό με την επιμονή κάποιων Δυτικών συμμάχων μας να αναγνωρισθεί διεθνώς η FYROM με εθνική ονομασία της αρεσκείας της, δεν πρέπει να μας οδηγεί σε συμπεριφορά ουραγού ή νεοπαγούς κρατιδίου. Η Ελλάδα έχει τη δική της, δεσπόζουσα θέση στα Βαλκάνια, είναι επιφανές μέλος της μεσογειακής Ευρώπης, και δεν μπορεί να διακυβεύει το κύρος της έναντι κακόπιστων και μονομανών συνομιλητών. Η διαπραγμάτευση έχει κι αυτή τα όριά της, εφόσον στην ελληνική πρόταση για ενιαία γεωγραφική (και όχι εθνοτική) ονομασία, πρόταση πραγματιστική και μετρημένη, οι γείτονες αντιδρούν με διάθεση αλυτρωτισμού και χωρίς ίχνος πολιτικού ρεαλισμού.
Το μέρος δεν μπορεί να οικειοποιείται το όλον. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλάει το κύρος της και το διπλωματικό της κεφάλαιο συρόμενη από δύστροπους γείτονες και από συμμάχους που δεν κατανοούν τα όρια του πραγματισμού και της διαλλακτικότητας. Πρόκειται περί ιστορικής σπατάλης.
Το μέρος δεν μπορεί να οικειοποιείται το όλον. Και η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλάει το κύρος της και το διπλωματικό της κεφάλαιο συρόμενη από δύστροπους γείτονες και από συμμάχους που δεν κατανοούν τα όρια του πραγματισμού και της διαλλακτικότητας. Πρόκειται περί ιστορικής σπατάλης.
Comments