Γιατί Ανω Μακεδονία /kathimerini
Του Σταυρου Λυγερου
Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων να σφετερισθούν την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενοχλεί την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η γεωπολιτική πτυχή. Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική. Δεν είναι η πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Οι εθνότητες που την κατοικούν έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου Μακεδονία με την έννοια του εθνογεωγραφικού προσδιορισμού (Ελληνομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες, Βουλγαρομακεδόνες, Αλβανομακεδόνες κ.λπ.). Η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων, όμως, εμφανίζει τη Μακεδονία σαν πατρίδα του ανύπαρκτου «μακεδονικού έθνους». Και, κατ’ επέκταση, εμφανίζει τη λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου να βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή! Οι Σλαβομακεδόνες δηλώνουν ότι το όνομα είναι η ταυτότητά τους, επειδή μέσω αυτού νομιμοποιούν το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Μέσω του ονόματος το μέρος επιχειρεί να σφετερισθεί το όλον. Η Ελλάδα θίγεται από τον σφετερισμό και γι’ αυτό επιδιώκει να τον ακυρώσει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να βρεθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Είναι να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που αντανακλά την πραγματικότητα. Λόγω της αλβανικής κοινότητας δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Είναι ρεαλιστικός και δόκιμος ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, όπως Ανω Μακεδονία (Γκορναματσεντόνια στα σλαβομακεδονικά). Το Βόρεια Μακεδονία δεν είναι λάθος, αλλά έχει το σοβαρό μειονέκτημα ότι σημειολογικά παραπέμπει σε διχοτομημένα εθνικά κράτη (Κορέα και Βιετνάμ). Μπορεί, δηλαδή, από άλλο δρόμο να προκαλέσει σύγχυση. Υπάρχει και το «Νέα Μακεδονία». Είχε πέσει στο τραπέζι για αντιδιαστολή με την αρχαία, όταν επικρατούσε στην Ελλάδα μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το «Νέα Μακεδονία» δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός και δεν υπηρετεί την προσπάθεια της Αθήνας να ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Αυτό ισχύει και διεθνώς και στην Ελλάδα. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Στο Ανω Μακεδονία συγκλίνει και η αντιπολίτευση (πλην ΛΑΟΣ). Αποτελεί, δηλαδή, στέρεη βάση για άσκηση εθνικής πολιτικής. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται σωστά. Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά στο διεθνές κλίμα. Εάν οι Σλαβομακεδόνες πεισθούν ότι η Αθήνα μένει αταλάντευτη, θα υποχρεωθούν να επιλέξουν. Από τη μια η φαντασίωση της «μεγάλης Μακεδονίας» και από την άλλη τα πραγματικά οφέλη της ένταξης στο ΝΑΤΟ και αύριο στην Ε.Ε.
Η προσπάθεια των Σλαβομακεδόνων να σφετερισθούν την ιστορική κληρονομιά των αρχαίων Μακεδόνων ενοχλεί την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το κύριο πρόβλημα είναι η γεωπολιτική πτυχή. Η Μακεδονία στους νεώτερους χρόνους είναι πολυεθνική. Δεν είναι η πατρίδα ενός και μόνο έθνους. Οι εθνότητες που την κατοικούν έχουν δικαίωμα στη χρήση του όρου Μακεδονία με την έννοια του εθνογεωγραφικού προσδιορισμού (Ελληνομακεδόνες, Σλαβομακεδόνες, Βουλγαρομακεδόνες, Αλβανομακεδόνες κ.λπ.). Η κρατική ιδεολογία των Σκοπίων, όμως, εμφανίζει τη Μακεδονία σαν πατρίδα του ανύπαρκτου «μακεδονικού έθνους». Και, κατ’ επέκταση, εμφανίζει τη λεγόμενη Μακεδονία του Αιγαίου να βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή! Οι Σλαβομακεδόνες δηλώνουν ότι το όνομα είναι η ταυτότητά τους, επειδή μέσω αυτού νομιμοποιούν το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Μέσω του ονόματος το μέρος επιχειρεί να σφετερισθεί το όλον. Η Ελλάδα θίγεται από τον σφετερισμό και γι’ αυτό επιδιώκει να τον ακυρώσει. Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι να βρεθεί μία οποιαδήποτε σύνθετη ονομασία για να ξεμπερδεύουμε. Είναι να επιβληθεί η σύνθετη ονομασία που αντανακλά την πραγματικότητα. Λόγω της αλβανικής κοινότητας δεν είναι ρεαλιστικός ένας εθνικός προσδιορισμός, όπως Σλαβομακεδονία. Είναι ρεαλιστικός και δόκιμος ένας γεωγραφικός προσδιορισμός, όπως Ανω Μακεδονία (Γκορναματσεντόνια στα σλαβομακεδονικά). Το Βόρεια Μακεδονία δεν είναι λάθος, αλλά έχει το σοβαρό μειονέκτημα ότι σημειολογικά παραπέμπει σε διχοτομημένα εθνικά κράτη (Κορέα και Βιετνάμ). Μπορεί, δηλαδή, από άλλο δρόμο να προκαλέσει σύγχυση. Υπάρχει και το «Νέα Μακεδονία». Είχε πέσει στο τραπέζι για αντιδιαστολή με την αρχαία, όταν επικρατούσε στην Ελλάδα μία ιστορικίστικη προσέγγιση του προβλήματος. Το «Νέα Μακεδονία» δεν είναι γεωγραφικός προσδιορισμός και δεν υπηρετεί την προσπάθεια της Αθήνας να ακυρώσει το ιδεολόγημα της «διαμελισμένης μακεδονικής πατρίδας». Δεν ακυρώνει ούτε τον σφετερισμό της ιστορικής κληρονομιάς. Σημειολογικά, ο προσδιορισμός «νέα» υποδηλώνει δεσμό και όχι αντιδιαστολή με την αρχαία Μακεδονία. Αυτό ισχύει και διεθνώς και στην Ελλάδα. Τη Νέα Υόρκη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νέα Ιωνία τις έφτιαξαν μετανάστες ή πρόσφυγες από τη βρετανική Υόρκη, την ολλανδική Ζηλανδία και τη μικρασιατική Ιωνία. Στο Ανω Μακεδονία συγκλίνει και η αντιπολίτευση (πλην ΛΑΟΣ). Αποτελεί, δηλαδή, στέρεη βάση για άσκηση εθνικής πολιτικής. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται σωστά. Τα αποτελέσματα είναι ήδη ορατά στο διεθνές κλίμα. Εάν οι Σλαβομακεδόνες πεισθούν ότι η Αθήνα μένει αταλάντευτη, θα υποχρεωθούν να επιλέξουν. Από τη μια η φαντασίωση της «μεγάλης Μακεδονίας» και από την άλλη τα πραγματικά οφέλη της ένταξης στο ΝΑΤΟ και αύριο στην Ε.Ε.
Comments
Ο συλλογισμός του είναι ατράνταχτος,τεκμηριωμένος, μετά την ανάλυσή του η διπλωματία μας ας έχει διπλά τα μάτια κι ας μην καψίζει βλέφαρο,χωρίς να σπαταλά πολύτιμους διπλωματικούς πόρους αμφιταλαντευόμενη ,ενόψει μάλιστα Κυπριακού που σύντομα ανοίγει(και εκεί κάνοντας βήματα πίσω θα ξανασυναντηθούμε με τον εαυτό μας-τη λύση που απεμπολήσαμε προ τετραετίας,-ο διπλωματικός ρεαλισμός δεν ήταν ποτέ το φόρτε μας).