Γραμματα Aναγνωστων. kathimerini
Γραμματα Aναγνωστων
Επιτάχυνση της δικαιοσύνης
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις εκκρεμούσες εις το Συμβούλιο της Επικρατείας 30.000 υποθέσεις και την ανάγκη επιταχύνσεως της απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης, ηγέρθη πολύς θόρυβος μετά την πρόταση του υπουργού της Δικαιοσύνης αφ’ ενός να ιδρυθεί έβδομο τμήμα εις το ΣτΕ κα αφ’ ετέρου να εναλλάσσωνται οι δικασταί περιοδικώς εις τα τμήματα. Συναφώς ο πρόεδρος του δικαστηρίου εξέφρασε τη γνώμη ότι θα περιοριστεί ο αριθμός των υποθέσεων, αν η δικαιοσύνη καταστεί ακριβότερη.
Φοβούμαι ότι ματαίως δίδεται έμφαση στην αναζήτηση του φαρμάκου, χωρίς να προηγηθεί διάγνωση της νόσου, της οποίας απλό σύμπτωμα αποτελεί η υπερσυσσώρευση υποθέσεων. Γι’ αυτό και οι λύσεις που προτείνονται οδηγούν όλες μαθηματικώς σε επιδείνωση του προβλήματος που προσπαθούν να λύσουν.
Παραλείποντας τα αυτονόητα περί της ανάγκης να σέβεται κάθε κρατική λειτουργία τις λεπτές ισορροπίες σε σχέση με τις άλλες λειτουργίες, θεωρώ ότι αιτίες αυξήσεως των δικών και βραδύτητος εκδόσεως των αποφάσεων είναι, πλην άλλων: 1) Η οσημέραι όλο και πιο αδίστακτη και διάχυτη παρανομία. 2) Η όχι σπανίως ακαταλληλότης των, επιφορτισμένων με την έκδοση διοικητικών πράξεων ή τη διατύπωση –κατά κανόνα βραδύτατα– απόψεων στο δικαστήριο, διοικητικών οργάνων. 3) Η εκ μέρους της διοικήσεως περιττή άσκηση σωρηδόν ενδίκων μέσων και 4) η, εκ της δυσαναλόγως μεγάλης αυξήσεως του αριθμού των τμημάτων, οφειλομένη κυρίως σε κομματικές παρεμβάσεις, περιορίζει ασυμμέτρως την αποτελεσματικότητα της εγνωσμένης εργατικότητος των δικαστών.
Αν τ’ ανωτέρω είναι σωστά, τότε η θεραπεία θα μπορούσε να επιδιωχθεί με τα εξής στοιχειώδη:
1. Με άμεσο, συναινέσει του ΣτΕ, περιορισμό του αριθμού των τμημάτων από έξι, το πολύ σε τέσσερα. Ετσι:
α) Αυξάνεται η πολυμέρεια των δικαστών, για να ανταποκρίνωνται πληρέστερα στις ανάγκες επιλύσεως ζητημάτων στην Ολομέλεια.
β) Ανακατανέμεται αυξητικώς ο αριθμός των υπηρετούντων στα τμήματα δικαστών και εξασφαλίζεται άνεση μερικής εναλλαγής τούτων από το ένα τμήμα στο άλλο, χωρίς διατάραξη της λειτουργίας τους. Εκλείπει δε συναφώς και η υποψία του υπουργού περί δήθεν καθεστωτικής νοοτροπίας.
γ) Περιορίζονται η πολυδιάσπαση της δικαστικής ύλης, η γραφειοκρατία, οι πολλοί αντιπρόεδροι και οι πολλές γραμματείες.
δ) Αυξάνεται ο αριθμός των μαχίμων δικαστών κατά λόγον περιορισμού του αριθμού των αντιπροέδρων.
ε) Περιορίζεται ο αριθμός των δικών περί του ποίον τμήμα είναι εκάστοτε αρμόδιον.
στ) Δεν χρειάζεται κάθε λίγο επιλογή νέου αντιπροέδρου με τις γνωστές έριδες περί κομματικών παρεμβάσεων που αντανακλούν στην εύρυθμη λειτουργία του δικαστηρίου και
ζ) Περιορίζονται οι περί καρέκλας τυχόν ματαιοδοξίες, ώστε να δίδεται έμφαση στο ουσιώδες, δηλαδή στην, σε κάθε βαθμό, καλώς νοουμένην ανεξαρτησία, του δικαστού που χωρίς να παραβιάζει τις αποστάσεις, στέκεται πολύ κοντά στον διάδικο.
2. Με επιβολή αυστηρών δαπανών εις βάρος εκείνων που ενδεχομένως ασκούν προπετώς ένδικα βοηθήματα.
3. Με θέσπιση επιβολής παραδειγματικών δαπανών στα εξωφθάλμως και προπετώς παρανομούντα όργανα. Ετσι θα εκλείψει και μέγα μέρος της ποινικής ως και της εξ αδικοπραξίας ύλης, με αντίστοιχη ελάφρυνση άλλων δικαστηρίων.
4. Με αυτοπεριορισμό της διοικήσεως επί αμετακλήτως επιλυθέντων, ώστε να μην ασκούνται σωρηδόν περιττά ένδικα μέσα που υπερφορτώνουν το δικαστήριο.
5. Με διατήρηση του κόστους της δίκης σε χαμηλά επίπεδα. Διότι ακριβότερη δικαιοσύνη συνεπάγεται περισσότερο ανέλεγκτη διοίκηση και άρα περισσότερη παρανομία. Επομένως, μακροπροθέσμως αύξηση και όχι μείωση των δικών.
Δεν παραλείπω να τονίσω το σοβαρό θέμα της, μεταξύ ΣτΕ και Εφετείου, διασπάσεως της πολεοδομικής ύλης, η οποία εν τούτω δεν κατέστησε απλώς ακριβότερη τη δικαιοσύνη, αλλά επέφερε και σοβαρό πλήγμα στον δικαιοδοτικό ιστό. Γι’ αυτό επείγει η θαρραλέα επαναφορά των πολεοδομικών en block εις το ΣτΕ. Και ας ανευρεθούν, προς μεταφοράν στο Εφετείο, άλλης σημασίας αρμοδιότητες που να επιδέχονται την υπό του Εφετείου εκδίκασή των ανεκκλήτως.
6. Με τον περιορισμό μέχρι καταργήσεως των επ’ ακροατηρίου αγορεύσεως που ταλανίζουν επί της έδρας ασκόπως τους δικαστάς με ανώφελες επαναλήψεις ισχυρισμών που υποχρεωτικώς πρέπει να περιλαμβάνονται στα δικόγραφα.
Με γνωστοποίηση των αναβολών δι’ αναγραφής στο αναρτώμενο έκθεμα και με εκφώνηση μόνο των συζητουμένων υποθέσεων για τυπικές διευθετήσεις. Ετσι θα απελευθερωθούν ώρες και δυνάμεις στους δικαστάς, για να ασχολούνται κυρίως με το ουσιώδες που είναι η διάσκεψη. Συναφώς, έχει δοκιμασθεί ως πολύ αποτελεσματικό να έχει ο δικαστής ενώπιον της διασκέψεως συντεταγμένο σχέδιο αποφάσεως. Και αν μεν η διάσκεψη το υιοθετεί, να οδεύει αμέσως η απόφαση προς δημοσίευση, αν δε υποδεικνύει μεταβολές, αυτές να ενεργοποιούνται αμέσως. Διαφορετικά, εγκαταλειπομένων των δικογραφών στο ράφι, για να συνταχθούν οι αποφάσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν οι υποθέσεις θα έχουν λησμονηθεί, οι εκκρεμότητες πολλαπλασιάζονται.
7. Με επανεξέταση της χρησιμότητος των πολυαρίθμων Αναξαρτήτων Αρχών, που απορροφούν πολύτιμους πόρους και αποτελούν εύκολο άλλοθι στην πολιτική ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων. Αποπροσανατολίζουν δε εν πολλοίς από την έγκαιρη και αποτελεσματική δικαστική επιδίωξη των νομίμων. Οι σχετικές δαπάνες μπορούν να αφιερωθούν σε γενναίες ενισχύσεις των αναιμικών υποδομών της τε διοικήσεως και της δικαιοσύνης.
8. Τέλος, με επίλυση του ακανθώδους ζητήματος των επιλογών της «ηγεσίας» της δικαιοσύνης και του τρόπου που αυτή γίνεται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Και όλα αυτά δεν θα είναι, βεβαίως, πανάκεια. Μπορεί όμως να εγγίζουν τη ζητουμένη λύση.
Σοφοκλης Χαραλαμπιδης - ε.τ. Σύμβουλος της Επικρατείας / Αθήνα
Για το Μακεδονικό
Κύριε διευθυντά
Είναι τουλάχιστον ατυχές να εμφανίζονται τέτοιου είδους άρθρα στην «Καθημερινή», όπως της κ. Μαργωμένου για τις πρόσφατες συγκεντρώσεις για το Μακεδονικό. Λοιδορίες, «αστειάκια» χαμηλού επιπέδου, εφάμιλλα «δημοσιογράφων» άλλων συγκροτημάτων, σχόλια και προπάντων γελοιοποίηση περίπου 20.000 ατόμων και φυσικά η πάγια τακτική, υπεράνω όλων έλλειψη παντελούς ισορροπίας με αντίλογο στο «άρθρο», απάδουν της δημοσιογραφικής δεοντολογίας μιας εφημερίδας, όπως η δική σας που θέλει να λέγεται σοβαρή και όχι ταμπλόιντ. Μπορεί η πολιτική θέση της «Καθημερινής» να είναι διαφορετική σε οποιοδήποτε θέμα από τη γνώμη άλλων Ελλήνων, αλλά δεν νομίζω πως είναι τουλάχιστον ευπρεπές να τους ευτελίζει με τέτοιου χαμηλού επιπέδου τρόπο. Τα μόνα που δεν έχει στο άρθρο - καταπέλτη της η κ. Μαργωμένου είναι είδηση και σοβαρότητα.
Ωστε η κ. Μαργωμένου είδε μόνο άσχετους, γέρους, ανάπηρους, χαμηλής νοημοσύνης και κατά τη γνώμη της ανάξιους Ελληνες. Μάλλον ζει σε άλλον πλανήτη μια και η εικόνα στα τηλεοπτικά κανάλια ήταν διαφορετική από αυτή που περιγράφει. Μιας και ζούμε στην αλλοδαπή και επειδή ασχολούμεθα με το Μακεδονικό για πολλά χρόνια, πρέπει να κατατάσσει και εμάς στους υπανθρώπους που περιγράφει στο άρθρο της.
Κωστας Φουντζουλας -Καθηγητής Μηχανολογίας / Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ
Ωρα για ένα νέο ΟΧΙ!
Κύριε διευθυντά
Η Ελλάδα, έστω και με καθυστέρηση 20ετίας και πλέον, πρέπει να καταστήσει σαφές προς φίλους και εχθρούς πως δεν είναι διατεθιμένη να δεχθεί επ’ άπειρον τις ιταμές προκλήσεις των Σκοπιανών. Ούτε και τις δήθεν διαμεσολαβητικές προτάσεις του κ. Νίμιτς, διότι δεν διαφέρουν σε τίποτε από αυτές των Σκοπιανών.
Ας καταλάβουν, επιτέλους, οι Σκοπιανοί και ο κ. Νίμιτς, πως η ιστορία γράφεται στον τόπο και στον χρόνο που συνέβησαν τα γεγονότα και όχι όπως βολεύονται τα σχέδια Αμερικανών και Σκοπιανών 2.000 χρόνια αργότερα. Εξάλλου, τα Σκόπια και το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της σλαβικής χώρας, δεν υπήρξαν ποτέ κομμάτι της ιστορικής Μακεδονίας του Αλεξάνδρου. Δεν είναι εθνική εντροπή για τους Σκοπιανούς να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή Σλάβοι, που εμείς τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε σαν γείτονες.
Α. Χαραλαμποπουλος / Toronto Canada
Η αβάσταχτη ελαφρότητα της παρρησίας...
Κύριε διευθυντά
Αναρωτιέμαι πολλές φορές πού οφείλεται όλη αυτή η έκφραση του τραγικά μονότονου πια λαϊκισμού, που ανακυκλώνεται μόλις προκύπτει κάποιο ζήτημα ελευθεροτυπίας και ανεξαρτησίας του Τύπου. Αραγε σχετίζεται με την αυξανόμενη τάση ανορθολογισμού της ελληνικής πραγματικότητας ή μήπως με τη συγκεκαλυμμένη δειλία των περισσοτέρων δημόσιων τηλεοπτικών προσώπων, δημοσιογράφων και πολιτικών. Αναφέρομαι στην πρόσφατη συζήτηση που ξεκίνησε για τη λειτουργία των διαδικτυακών μπλογκ και τα όρια ελέγχου του δημοσιοποιημένου λόγου που διατυπώνεται εκεί. Μάλλον είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα γι’ αυτούς που κόπτονται τόσο πολύ για το δικαίωμα της παρρησίας και την υπεράσπιση της δημοκρατίας του Τύπου.
Από καταβολής κόσμου, ο δημόσιος λόγος είχε τα χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, στο πλαίσιο του οποίου εκφραζόταν. Η υπόστασή του, όμως, πήρε τις πολιτικές – χρηστικές του διαστάσεις μόνο την εποχή της Δημοκρατίας και έτσι θέλουμε να την εννοούμε μέχρι σήμερα. Με λίγα λόγια συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ο διάλογος μαζί με τις αξιώσεις της ισηγορίας και της παρρησίας είναι μια από τις βασικότερες αρχές της πολιτικά οργανωμένης κοινότητας και πρέπει γι’ αυτό τον λόγο να διασφαλίζουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών ομάδων.
Είναι λοιπόν φανερό ότι ο λόγος συνδέεται άμεσα με την έκφραση των πολιτών και μόνο έτσι ορίζεται η χρησιμότητά του μέσα στον δημόσιο χώρο. Εάν όμως θεωρήσουμε ότι μπορεί κάποιος να διατυπώνει απόψεις χωρίς να διαθέτει ταυτότητα και πρόσωπο τότε δεν είναι πολίτης. Και αν δεν είναι πολίτης τότε πώς αρθρώνει δημόσιο λόγο; Με λίγα λόγια, στην περίπτωση των μπλογκ η ανωνυμία αποτελεί ίσως τη χειρότερη κατάντια της δημόσιας συζήτησης ακόμη και από αυτή των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Σε κάθε περίπτωση η αποθέωση της ανευθυνότητας και η δικτατορία του περιττού έχουν νομιμοποιηθεί στο όνομα του «λαϊκού δικαιώματος της ελευθεροστομίας». Ερχεται, λοιπόν, άλλη μια χρήση ηλεκτρονική να συμπληρώσει την καταστροφική πορεία της ελευθεροτυπίας. Η άποψη, η γνώμη, η κρίση, η επιθυμία θέλουν πρόσωπο και όχι προσωπείο. Εάν λοιπόν επιθυμούν κάποιοι να μιλούν ελεύθερα στο Διαδίκτυο πρέπει είτε να δηλώνουν υπεύθυνα το όνομά τους είτε να ταυτοποιούνται ως πρόσωπα στον διαχειριστή της ιστοσελίδας και στη συνέχεια ας χρησιμοποιούν ψευδώνυμο. Διαφορετικά είναι προφανής η δειλία τους και η ασημαντότητα των απόψεών τους. Γιατί καμιά γνώμη δεν έχει σπουδαιότητα αν δεν εμπορεύεται από οργανωμένη σε λεκτικά συντάγματα σκέψη που μόνο το άτομο ως «πρόσωπο» διαθέτει.
Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, η λαϊκιστική θεώρηση της δημόσιας ζωής αποδεικνύει ότι οι σύγχρονες κοινωνίες δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει «συμμετοχική δημοκρατία». Ετσι, άλλο ένα πολύ χρήσιμο ηλεκτρονικό μέσο μπορεί να αποτελέσει το όπλο της ανοησίας για επικράτηση και όχι τη μεγάλη ελπίδα που περιμέναμε για μια άμεση αποκεντρωμένη δημοκρατία, για μια νέα «εκκλησία του δήμου». Ισως, πάλι, εντάσσεται και αυτό σε ένα ακόμη κόλπο των άπληστων εξουσιών να θρέψουν πιο εύκολα την αφελή διάθεση της μάζας για επικοινωνία αντί να καλλιεργήσουν πρώτα τη συνείδησή της.
Αντρεας Ζαμπουκας - Φιλόλογος / Π. Φάληρο
Επιτάχυνση της δικαιοσύνης
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις εκκρεμούσες εις το Συμβούλιο της Επικρατείας 30.000 υποθέσεις και την ανάγκη επιταχύνσεως της απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης, ηγέρθη πολύς θόρυβος μετά την πρόταση του υπουργού της Δικαιοσύνης αφ’ ενός να ιδρυθεί έβδομο τμήμα εις το ΣτΕ κα αφ’ ετέρου να εναλλάσσωνται οι δικασταί περιοδικώς εις τα τμήματα. Συναφώς ο πρόεδρος του δικαστηρίου εξέφρασε τη γνώμη ότι θα περιοριστεί ο αριθμός των υποθέσεων, αν η δικαιοσύνη καταστεί ακριβότερη.
Φοβούμαι ότι ματαίως δίδεται έμφαση στην αναζήτηση του φαρμάκου, χωρίς να προηγηθεί διάγνωση της νόσου, της οποίας απλό σύμπτωμα αποτελεί η υπερσυσσώρευση υποθέσεων. Γι’ αυτό και οι λύσεις που προτείνονται οδηγούν όλες μαθηματικώς σε επιδείνωση του προβλήματος που προσπαθούν να λύσουν.
Παραλείποντας τα αυτονόητα περί της ανάγκης να σέβεται κάθε κρατική λειτουργία τις λεπτές ισορροπίες σε σχέση με τις άλλες λειτουργίες, θεωρώ ότι αιτίες αυξήσεως των δικών και βραδύτητος εκδόσεως των αποφάσεων είναι, πλην άλλων: 1) Η οσημέραι όλο και πιο αδίστακτη και διάχυτη παρανομία. 2) Η όχι σπανίως ακαταλληλότης των, επιφορτισμένων με την έκδοση διοικητικών πράξεων ή τη διατύπωση –κατά κανόνα βραδύτατα– απόψεων στο δικαστήριο, διοικητικών οργάνων. 3) Η εκ μέρους της διοικήσεως περιττή άσκηση σωρηδόν ενδίκων μέσων και 4) η, εκ της δυσαναλόγως μεγάλης αυξήσεως του αριθμού των τμημάτων, οφειλομένη κυρίως σε κομματικές παρεμβάσεις, περιορίζει ασυμμέτρως την αποτελεσματικότητα της εγνωσμένης εργατικότητος των δικαστών.
Αν τ’ ανωτέρω είναι σωστά, τότε η θεραπεία θα μπορούσε να επιδιωχθεί με τα εξής στοιχειώδη:
1. Με άμεσο, συναινέσει του ΣτΕ, περιορισμό του αριθμού των τμημάτων από έξι, το πολύ σε τέσσερα. Ετσι:
α) Αυξάνεται η πολυμέρεια των δικαστών, για να ανταποκρίνωνται πληρέστερα στις ανάγκες επιλύσεως ζητημάτων στην Ολομέλεια.
β) Ανακατανέμεται αυξητικώς ο αριθμός των υπηρετούντων στα τμήματα δικαστών και εξασφαλίζεται άνεση μερικής εναλλαγής τούτων από το ένα τμήμα στο άλλο, χωρίς διατάραξη της λειτουργίας τους. Εκλείπει δε συναφώς και η υποψία του υπουργού περί δήθεν καθεστωτικής νοοτροπίας.
γ) Περιορίζονται η πολυδιάσπαση της δικαστικής ύλης, η γραφειοκρατία, οι πολλοί αντιπρόεδροι και οι πολλές γραμματείες.
δ) Αυξάνεται ο αριθμός των μαχίμων δικαστών κατά λόγον περιορισμού του αριθμού των αντιπροέδρων.
ε) Περιορίζεται ο αριθμός των δικών περί του ποίον τμήμα είναι εκάστοτε αρμόδιον.
στ) Δεν χρειάζεται κάθε λίγο επιλογή νέου αντιπροέδρου με τις γνωστές έριδες περί κομματικών παρεμβάσεων που αντανακλούν στην εύρυθμη λειτουργία του δικαστηρίου και
ζ) Περιορίζονται οι περί καρέκλας τυχόν ματαιοδοξίες, ώστε να δίδεται έμφαση στο ουσιώδες, δηλαδή στην, σε κάθε βαθμό, καλώς νοουμένην ανεξαρτησία, του δικαστού που χωρίς να παραβιάζει τις αποστάσεις, στέκεται πολύ κοντά στον διάδικο.
2. Με επιβολή αυστηρών δαπανών εις βάρος εκείνων που ενδεχομένως ασκούν προπετώς ένδικα βοηθήματα.
3. Με θέσπιση επιβολής παραδειγματικών δαπανών στα εξωφθάλμως και προπετώς παρανομούντα όργανα. Ετσι θα εκλείψει και μέγα μέρος της ποινικής ως και της εξ αδικοπραξίας ύλης, με αντίστοιχη ελάφρυνση άλλων δικαστηρίων.
4. Με αυτοπεριορισμό της διοικήσεως επί αμετακλήτως επιλυθέντων, ώστε να μην ασκούνται σωρηδόν περιττά ένδικα μέσα που υπερφορτώνουν το δικαστήριο.
5. Με διατήρηση του κόστους της δίκης σε χαμηλά επίπεδα. Διότι ακριβότερη δικαιοσύνη συνεπάγεται περισσότερο ανέλεγκτη διοίκηση και άρα περισσότερη παρανομία. Επομένως, μακροπροθέσμως αύξηση και όχι μείωση των δικών.
Δεν παραλείπω να τονίσω το σοβαρό θέμα της, μεταξύ ΣτΕ και Εφετείου, διασπάσεως της πολεοδομικής ύλης, η οποία εν τούτω δεν κατέστησε απλώς ακριβότερη τη δικαιοσύνη, αλλά επέφερε και σοβαρό πλήγμα στον δικαιοδοτικό ιστό. Γι’ αυτό επείγει η θαρραλέα επαναφορά των πολεοδομικών en block εις το ΣτΕ. Και ας ανευρεθούν, προς μεταφοράν στο Εφετείο, άλλης σημασίας αρμοδιότητες που να επιδέχονται την υπό του Εφετείου εκδίκασή των ανεκκλήτως.
6. Με τον περιορισμό μέχρι καταργήσεως των επ’ ακροατηρίου αγορεύσεως που ταλανίζουν επί της έδρας ασκόπως τους δικαστάς με ανώφελες επαναλήψεις ισχυρισμών που υποχρεωτικώς πρέπει να περιλαμβάνονται στα δικόγραφα.
Με γνωστοποίηση των αναβολών δι’ αναγραφής στο αναρτώμενο έκθεμα και με εκφώνηση μόνο των συζητουμένων υποθέσεων για τυπικές διευθετήσεις. Ετσι θα απελευθερωθούν ώρες και δυνάμεις στους δικαστάς, για να ασχολούνται κυρίως με το ουσιώδες που είναι η διάσκεψη. Συναφώς, έχει δοκιμασθεί ως πολύ αποτελεσματικό να έχει ο δικαστής ενώπιον της διασκέψεως συντεταγμένο σχέδιο αποφάσεως. Και αν μεν η διάσκεψη το υιοθετεί, να οδεύει αμέσως η απόφαση προς δημοσίευση, αν δε υποδεικνύει μεταβολές, αυτές να ενεργοποιούνται αμέσως. Διαφορετικά, εγκαταλειπομένων των δικογραφών στο ράφι, για να συνταχθούν οι αποφάσεις σε μεταγενέστερο χρόνο, όταν οι υποθέσεις θα έχουν λησμονηθεί, οι εκκρεμότητες πολλαπλασιάζονται.
7. Με επανεξέταση της χρησιμότητος των πολυαρίθμων Αναξαρτήτων Αρχών, που απορροφούν πολύτιμους πόρους και αποτελούν εύκολο άλλοθι στην πολιτική ευθύνη των εκάστοτε κυβερνώντων. Αποπροσανατολίζουν δε εν πολλοίς από την έγκαιρη και αποτελεσματική δικαστική επιδίωξη των νομίμων. Οι σχετικές δαπάνες μπορούν να αφιερωθούν σε γενναίες ενισχύσεις των αναιμικών υποδομών της τε διοικήσεως και της δικαιοσύνης.
8. Τέλος, με επίλυση του ακανθώδους ζητήματος των επιλογών της «ηγεσίας» της δικαιοσύνης και του τρόπου που αυτή γίνεται από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Και όλα αυτά δεν θα είναι, βεβαίως, πανάκεια. Μπορεί όμως να εγγίζουν τη ζητουμένη λύση.
Σοφοκλης Χαραλαμπιδης - ε.τ. Σύμβουλος της Επικρατείας / Αθήνα
Για το Μακεδονικό
Κύριε διευθυντά
Είναι τουλάχιστον ατυχές να εμφανίζονται τέτοιου είδους άρθρα στην «Καθημερινή», όπως της κ. Μαργωμένου για τις πρόσφατες συγκεντρώσεις για το Μακεδονικό. Λοιδορίες, «αστειάκια» χαμηλού επιπέδου, εφάμιλλα «δημοσιογράφων» άλλων συγκροτημάτων, σχόλια και προπάντων γελοιοποίηση περίπου 20.000 ατόμων και φυσικά η πάγια τακτική, υπεράνω όλων έλλειψη παντελούς ισορροπίας με αντίλογο στο «άρθρο», απάδουν της δημοσιογραφικής δεοντολογίας μιας εφημερίδας, όπως η δική σας που θέλει να λέγεται σοβαρή και όχι ταμπλόιντ. Μπορεί η πολιτική θέση της «Καθημερινής» να είναι διαφορετική σε οποιοδήποτε θέμα από τη γνώμη άλλων Ελλήνων, αλλά δεν νομίζω πως είναι τουλάχιστον ευπρεπές να τους ευτελίζει με τέτοιου χαμηλού επιπέδου τρόπο. Τα μόνα που δεν έχει στο άρθρο - καταπέλτη της η κ. Μαργωμένου είναι είδηση και σοβαρότητα.
Ωστε η κ. Μαργωμένου είδε μόνο άσχετους, γέρους, ανάπηρους, χαμηλής νοημοσύνης και κατά τη γνώμη της ανάξιους Ελληνες. Μάλλον ζει σε άλλον πλανήτη μια και η εικόνα στα τηλεοπτικά κανάλια ήταν διαφορετική από αυτή που περιγράφει. Μιας και ζούμε στην αλλοδαπή και επειδή ασχολούμεθα με το Μακεδονικό για πολλά χρόνια, πρέπει να κατατάσσει και εμάς στους υπανθρώπους που περιγράφει στο άρθρο της.
Κωστας Φουντζουλας -Καθηγητής Μηχανολογίας / Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ
Ωρα για ένα νέο ΟΧΙ!
Κύριε διευθυντά
Η Ελλάδα, έστω και με καθυστέρηση 20ετίας και πλέον, πρέπει να καταστήσει σαφές προς φίλους και εχθρούς πως δεν είναι διατεθιμένη να δεχθεί επ’ άπειρον τις ιταμές προκλήσεις των Σκοπιανών. Ούτε και τις δήθεν διαμεσολαβητικές προτάσεις του κ. Νίμιτς, διότι δεν διαφέρουν σε τίποτε από αυτές των Σκοπιανών.
Ας καταλάβουν, επιτέλους, οι Σκοπιανοί και ο κ. Νίμιτς, πως η ιστορία γράφεται στον τόπο και στον χρόνο που συνέβησαν τα γεγονότα και όχι όπως βολεύονται τα σχέδια Αμερικανών και Σκοπιανών 2.000 χρόνια αργότερα. Εξάλλου, τα Σκόπια και το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της σλαβικής χώρας, δεν υπήρξαν ποτέ κομμάτι της ιστορικής Μακεδονίας του Αλεξάνδρου. Δεν είναι εθνική εντροπή για τους Σκοπιανούς να αποδεχθούν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή Σλάβοι, που εμείς τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε σαν γείτονες.
Α. Χαραλαμποπουλος / Toronto Canada
Η αβάσταχτη ελαφρότητα της παρρησίας...
Κύριε διευθυντά
Αναρωτιέμαι πολλές φορές πού οφείλεται όλη αυτή η έκφραση του τραγικά μονότονου πια λαϊκισμού, που ανακυκλώνεται μόλις προκύπτει κάποιο ζήτημα ελευθεροτυπίας και ανεξαρτησίας του Τύπου. Αραγε σχετίζεται με την αυξανόμενη τάση ανορθολογισμού της ελληνικής πραγματικότητας ή μήπως με τη συγκεκαλυμμένη δειλία των περισσοτέρων δημόσιων τηλεοπτικών προσώπων, δημοσιογράφων και πολιτικών. Αναφέρομαι στην πρόσφατη συζήτηση που ξεκίνησε για τη λειτουργία των διαδικτυακών μπλογκ και τα όρια ελέγχου του δημοσιοποιημένου λόγου που διατυπώνεται εκεί. Μάλλον είναι απαραίτητο να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα γι’ αυτούς που κόπτονται τόσο πολύ για το δικαίωμα της παρρησίας και την υπεράσπιση της δημοκρατίας του Τύπου.
Από καταβολής κόσμου, ο δημόσιος λόγος είχε τα χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος, στο πλαίσιο του οποίου εκφραζόταν. Η υπόστασή του, όμως, πήρε τις πολιτικές – χρηστικές του διαστάσεις μόνο την εποχή της Δημοκρατίας και έτσι θέλουμε να την εννοούμε μέχρι σήμερα. Με λίγα λόγια συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι ο διάλογος μαζί με τις αξιώσεις της ισηγορίας και της παρρησίας είναι μια από τις βασικότερες αρχές της πολιτικά οργανωμένης κοινότητας και πρέπει γι’ αυτό τον λόγο να διασφαλίζουμε την απρόσκοπτη λειτουργία του σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών ομάδων.
Είναι λοιπόν φανερό ότι ο λόγος συνδέεται άμεσα με την έκφραση των πολιτών και μόνο έτσι ορίζεται η χρησιμότητά του μέσα στον δημόσιο χώρο. Εάν όμως θεωρήσουμε ότι μπορεί κάποιος να διατυπώνει απόψεις χωρίς να διαθέτει ταυτότητα και πρόσωπο τότε δεν είναι πολίτης. Και αν δεν είναι πολίτης τότε πώς αρθρώνει δημόσιο λόγο; Με λίγα λόγια, στην περίπτωση των μπλογκ η ανωνυμία αποτελεί ίσως τη χειρότερη κατάντια της δημόσιας συζήτησης ακόμη και από αυτή των ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Σε κάθε περίπτωση η αποθέωση της ανευθυνότητας και η δικτατορία του περιττού έχουν νομιμοποιηθεί στο όνομα του «λαϊκού δικαιώματος της ελευθεροστομίας». Ερχεται, λοιπόν, άλλη μια χρήση ηλεκτρονική να συμπληρώσει την καταστροφική πορεία της ελευθεροτυπίας. Η άποψη, η γνώμη, η κρίση, η επιθυμία θέλουν πρόσωπο και όχι προσωπείο. Εάν λοιπόν επιθυμούν κάποιοι να μιλούν ελεύθερα στο Διαδίκτυο πρέπει είτε να δηλώνουν υπεύθυνα το όνομά τους είτε να ταυτοποιούνται ως πρόσωπα στον διαχειριστή της ιστοσελίδας και στη συνέχεια ας χρησιμοποιούν ψευδώνυμο. Διαφορετικά είναι προφανής η δειλία τους και η ασημαντότητα των απόψεών τους. Γιατί καμιά γνώμη δεν έχει σπουδαιότητα αν δεν εμπορεύεται από οργανωμένη σε λεκτικά συντάγματα σκέψη που μόνο το άτομο ως «πρόσωπο» διαθέτει.
Για άλλη μια φορά, δυστυχώς, η λαϊκιστική θεώρηση της δημόσιας ζωής αποδεικνύει ότι οι σύγχρονες κοινωνίες δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει «συμμετοχική δημοκρατία». Ετσι, άλλο ένα πολύ χρήσιμο ηλεκτρονικό μέσο μπορεί να αποτελέσει το όπλο της ανοησίας για επικράτηση και όχι τη μεγάλη ελπίδα που περιμέναμε για μια άμεση αποκεντρωμένη δημοκρατία, για μια νέα «εκκλησία του δήμου». Ισως, πάλι, εντάσσεται και αυτό σε ένα ακόμη κόλπο των άπληστων εξουσιών να θρέψουν πιο εύκολα την αφελή διάθεση της μάζας για επικοινωνία αντί να καλλιεργήσουν πρώτα τη συνείδησή της.
Αντρεας Ζαμπουκας - Φιλόλογος / Π. Φάληρο
Comments