|
The Guardian Την περασμένη εβδομάδα είχαν μόλις μπει οι τελευταίες πινελιές στο πορτρέτο της Μπεναζίρ Μπούτο ως μεγάλης ελπίδας για τη δημοκρατία, όταν το πορτρέτο σπιλώθηκε από την κατηγορία ότι η πρώην πρωθυπουργός είχε ενισχύσει τους ισλαμιστές στο Αφγανιστάν και στο Κασμίρ. Καμία από τις δύο πλευρές της ιστορίας δεν στερείται αληθινής βάσης. Ομως και οι δύο αποκρύπτουν τα σημαντικότερα γεγονότα που έχουν οδηγήσει το Πακιστάν στην αστάθεια. Τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν στα τέλη του 1979, την απόφαση των ΗΠΑ να μετατρέψουν το Πακιστάν σε κράτος πρώτης γραμμής για την παγκόσμια αντισοβιετική τζιχάντ και πιο πρόσφατα την πίεση από τις ΗΠΑ προς το Πακιστάν, για να λάβει μέρος στον λεγόμενο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Η κλίμακα και η ένταση του προγράμματος εξοπλισμού των μουτζαχεντίν από τη CIA δεν μπορούσε παρά να καθυστερήσει την πολιτική ωρίμανση του Πακιστάν. Ο στρατηγός Ζία ουλ Χάκ αντιμετώπισε τη διεθνή κατακραυγή, όταν εκτέλεσε τον Ζουλφικάρ αλί Μπούτο (τον πατέρα της Μπεναζίρ) αλλά εν μία νυκτί έγινε στενός σύμμαχος της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου. Με την ενθάρρυνση της αμερικανικής προστασίας, ο Ζία κατέπνιξε βίαια κάθε αντιπολίτευση. Η γενναιοδωρία της CIA βοήθησε τους Πακιστανούς στρατηγούς να εκπληρώσουν το όνειρο της εγκατάστασης ενός φιλικού καθεστώτος στο Αφγανιστάν, με τη βοήθεια οπλαρχηγών όπως ο Γκιουλμπουρντίν Χεκματιάρ. Στο μεταξύ, η εύθραυστη κοινωνία του Πακιστάν υπέστη σοβαρή ζημιά. Στο Πακιστάν συνέρρευσαν τρία εκατομμύρια Αφγανοί πρόσφυγες, κυρίως Παστούνοι και εισέρρευσαν φτηνά όπλα και ναρκωτικά. Επιπλέον, το πολιτικό ισλάμ, που ως τότε θεωρείτο περιθωριακή δύναμη στην πακιστανική πολιτική, ενισχύθηκε και ριζοσπαστικοποιήθηκε χάρη στην αντισοβιετική τζιχάντ στο Πακιστάν. Μετά τον θάνατο του Ζία το 1988, αποκαταστάθηκε για λίγο η δημοκρατία, όμως οι πολικοί ηγέτες, όπως ήταν τότε η Μπεναζίρ Μπούτο, μετά βίας επέβλεπαν, πόσο μάλλον δεν μπορούσαν να περιορίσουν δραστηριότητες της πανίσχυρης ελίτ των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών, όπως την υποστήριξη των Ταλιμπάν και των εξτρεμιστών του Κασμίρ. Οι ΗΠΑ σταμάτησαν το πρόγραμμα βοήθειας προς το Πακιστάν προτού ο τελευταίος σοβιετικός στρατιώτης αποχωρήσει από το Αφγανιστάν το 1989. Στη συνέχεια επέβαλαν κυρώσεις στο Πακιστάν για το πυρηνικό του πρόγραμμα. Σε μια επίσκεψη στο Πακιστάν το 2001 εντυπωσιάστηκα από το μίσος προς τις ΗΠΑ που έτρεφαν οι Πακιστανοί όλων των κοινωνικών τάξεων. Δεν ήταν ισλαμιστικό μίσος για τις Aμερικανίδες με τις μίνι φούστες. Οι διπλωμάτες και οι απόστρατοι κατηγορούσαν τις ΗΠΑ ότι άφησαν το Πακιστάν μόνο του να τα βγάλει πέρα μετά τους Σοβιετικούς στο Αφγανιστάν, οι δημοσιογράφοι περιέγραφαν πως η τζιχάντ που υποστήριξαν οι ΗΠΑ στραγγάλισε τη δημοκρατία και ενίσχυσε τις μυστικές υπηρεσίες του στρατού. Στα τέλη του 2001 πολλοί Πακιστανοί στρατιωτικοί και κατάσκοποι δεν πίστευαν στην τύχη τους, καθώς λάμβαναν δισ. δολάρια για έναν ακόμη πόλεμο, αυτή τη φορά κατά των Ταλιμπάν. Ομως οι Ταλιμπάν δεν μπορούν να νικηθούν, μπορούν μόνο να συγκρατηθούν -αλλά κι αυτό θα αποδειχθεί δύσκολο, αν η ξένη κατοχή συνεχίσει να ριζοσπαστικοποιεί τους Παστούνους στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν. Οι επίδοξοι Τσόρτσιλ της Δύσης, που κραυγάζουν να μη δείξει η Δύση «σημάδια αδυναμίας» απέναντι στους Ταλιμπάν, θα πολεμούσαν στα κομπιούτερ τους ώς την τελευταία ρανίδα αφγανικού και πακιστανικού αίματος. Εχουν μεθύσει από τα κλισέ τους και δεν βλέπουν πως οι πόλεμοι για τη δημοκρατία έχουν ενισχύσει τα πιο μιλιταριστικά στοιχεία, καταστρέφοντας ακόμη και τις πιο θεμελιώδεις ελπίδες για μια ζωή χωρίς βία -για να μην αναφέρουμε πόσο έχουν απομακρύνει τη μεγάλη φιλοδοξία της δημοκρατίας. | 
Comments