HERALD TRIBUNE Η Γαλλία στο Ιράκ Η επίσκεψη του Γάλλου υπουργού Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ στο Ιράκ, η πρώτη μετά την εισβολή το 2003, ανανέωσε το ενδιαφέρον όσων υποστηρίζουν ότι η Γαλλία επιστρέφει, προκειμένου να ασχοληθεί με το πετρέλαιο και να κλείσει συμφωνίες. Αμεσα ενδιαφερόμενη, βεβαίως, είναι η γαλλική πετρελαϊκή εταιρεία Total, που σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα του γαλλικού Τύπου σχεδιάζει να προχωρήσει σε συνεργασία με την αμερικανική Chevron για την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου της τέταρτης παγκοσμίως πετρελαϊκής χώρας. Ωστόσο, από το γραφείο του Κ. Κουσνέρ ανακοινώθηκε ότι τον υπουργό δεν συνόδευσαν σύμβουλοι επί πετρελαϊκών θεμάτων και ότι δεν ήταν στόχος αυτού του ταξιδιού θέματα οικονομικού ενδιαφέροντος. Προηγουμένως, η Γαλλία είχε περιορίσει την ανάμειξή της στο μεταπολεμικό Ιράκ και χρησιμοποίησε την ψήφο της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, προκειμένου να επιτύχει μεγαλύτερο ρόλο των Ηνωμένων Εθνών στο Ιράκ. Το να πουληθεί, όμως, η ιδέα στο γαλλικό λαό δεν είναι κάτι απλό. Ακόμη και στο γραφείο του Κουσνέρ, ορισμένοι διπλωμάτες παραμένουν σκεπτικοί απέναντι σ’ αυτή την πρωτοβουλία, προειδοποιώντας ότι θα εκτεθεί η χώρα και οι Γάλλοι σε πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις. DIE TAGESZEITUNG «Μπόντι-μπίλντινγκ του Πούτιν» Προβληματισμός και ερωτήματα εγείρουν οι δηλώσεις του αρχηγού των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων για την αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα, αλλά και τις δηλώσεις Πούτιν για μόνιμες πτήσεις των στρατηγικών βομβαρδιστικών. Μετά την οικονομική ανάπτυξη που γνωρίζει, η Ρωσία συνειδητοποιεί ότι πρέπει να τεθεί ένα τέλος στην ιδέα της μοναδικής υπερδύναμης του πλανήτη. Αντί να αποδυναμώσουν αυτές τις τάσεις οι Αμερικανοί τα τελευταία χρόνια τις επιβεβαίωναν. Πώς; Το καλύτερο παράδειγμα είναι ο τρόπος προετοιμασίας και διεξαγωγής της επέμβασης στο Ιράκ το 2003: αντί να προσπαθήσει ο Τζορτζ Μπους να πείσει τους συμμάχους των ΗΠΑ για την αναγκαιότητα της συμμετοχής τους στον πόλεμο, τους συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν υποτελείς του και έστρεψε εναντίον του τις σημαντικότερες ευρωπαϊκές χώρες και ολόκληρο τον αραβικό κόσμο. Ακριβώς την ίδια συμπεριφορά ακολούθησε στην καταπολέμηση της διεθνούς τρομοκρατίας: προχώρησε σε μονομερείς κινήσεις. Και δεν σταματά μόνον εδώ, αλλά επιδιώκει να εγκαταστήσει αντιπυραυλική ασπίδα στην Αν. Ευρώπη αγνοώντας τις όποιες επιφυλάξεις της Μόσχας. Ετσι τώρα ο Πούτιν προπονείται και προχωρά σε θεαματικές κινήσεις. DIE TAGESZEITUNG «Ο πρόεδρος σόουμαν» Πολλοί θεωρούν ατόπημα του Νικολά Σαρκοζί τις εξαγγελίες του για εγκλεισμό των αθεράπευτων παιδεραστών σε νοσοκομεία. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς τον Νικολά Σαρκοζί μετά τις δηλώσεις του και τη συμπεριφορά του; Η πρώτη του πολιτική πράξη μετά τις διακοπές ήταν να δεχθεί επίσημα στο προεδρικό μέγαρο τον πατέρα και τον παππού του βιασμένου νεαρού. Οχι δεν πρόκειται για ένδειξη συμπάθειας και αλληλεγγύης, αλλά για χειραγώγηση της κατάστασης και εκμετάλλευση ανθρώπινων συναισθημάτων. Πρόκειται για κακόγουστη παράσταση. LE FIGARO Ενας διαφορετικός πρόεδρος Δεν είχε ποτέ κανείς φανταστεί τον πρόεδρο Πομπιντού να κάνει διακοπές στις Ηνωμένες Πολιτείες και φορώντας τζιν να συμμετέχει σε μπάρμπεκιου πάρτι με τον Ρίτσαρντ Νίξον. Ούτε πολύ περισσότερο τον Φρανσουά Μιτεράν να βγαίνει στο μπαλκόνι του Προεδρικού Μεγάρου για να παρουσιάσει με όλες τις λεπτομέρειες το νομοσχέδιό του για την παιδεραστία. Και φυσικά, ούτε λόγος για τον Ζακ Σιράκ. Επομένως, είναι λογικό η στάση και η συμπεριφορά του Σαρκοζί να μην αφήνουν κανέναν αδιάφορο. Ορισμένα μέσα ζήτησαν τη γνώμη ψυχολόγων. Διασκεδάζει ο πρόεδρος ή εκνευρίζεται, εκπλήσσει ή αισθάνεται ότι βρίσκεται σε δύσκολη θέση; Πάντως ο πρόεδρος τους έχει όλους στο τρέξιμο. Ο πρωθυπουργός Φρανσουά Φιγιόν πετάχτηκε ώς τις Αντίλλες για να συμπαρασταθεί στα θύματα του τυφώνα Ντιν. Ο υπουργός Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ βρέθηκε στη Βαγδάτη, στην καρδιά μιας σε αποσύνθεση χώρας. Η υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ επισκέφτηκε μια αγορά, προκειμένου να διαπιστώσει ότι δεν πωλούνται επικίνδυνα κινεζικά παιχνίδια. Οπως και να ’χουν τα πράγματα, υπό τον Σαρκοζί η Γαλλία βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια. Η επίσκεψη του Κουσνέρ στο Ιράκ και η επίσκεψη του ίδιου στην Αμερική δείχνουν το μέγεθος και τη σημασία των αλλαγών. Η διαφορά σε σχέση με τον προκάτοχό του Ζακ Σιράκ είναι ολοφάνερη και μεγάλη, τόσο στη σκέψη, όσο και στην πράξη και την επικοινωνία. Μετά το 2004, αν όχι μετά το 2002, ο Νικολά Σαρκοζί δεν έχει κρύψει ούτε τις φιλοδοξίες του ούτε τις προθέσεις του. Κάτι που τον οδήγησε τελικά στη νίκη στις 6 Μαΐου. Εκτοτε, υπάρχουν πολλοί που τον αποκαλούν «δημαγωγό». Προφανώς δεν έχουν πάρει το μήνυμα που οι Γάλλοι ψηφοφόροι έστειλαν μέσα από τις κάλπες. DW-WORLD.DE Γκουαντάναμο και ποίηση Υπάρχει και η άγνωστη πλευρά του Γκουαντάναμο: η ποίηση. Ενας από τους δικηγόρους των κρατουμένων κατάφερε να συγκεντρώσει 22 ποιήματα φυλακισμένων στη διάσημη φυλακή. Ο Μαρκ Φέιλκοφ, δικηγόρος των κρατουμένων στο Γκουαντάναμο, βρήκε πριν από δύο χρόνια σε γράμματα πελατών του κάτι που τον εξέπληξε: ποιήματα. Παρόλο που τα γράμματα «ψαλιδίζονται» πάντα από τη λογοκρισία, τα ποιήματα κατάφεραν να περάσουν. Ο Φέιλκοφ ρώτησε συναδέλφους του, που υπερασπίζονται κρατούμενους του Γκουαντάναμο, και διαπίστωσε πως και εκείνοι είχαν βρει ανάμεσα σε επιστολές ποιήματα. Ο δικηγόρος των κρατουμένων Μαρκ Φέιλκοφ θεώρησε πως τα ποιήματα αυτά πρέπει να τα διαβάσει όλος ο κόσμος γιατί: «μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει πως οι κρατούμενοι είναι και αυτοί άνθρωποι και ότι όσο και αν προσπαθούν να τους φιμώσουν, εκείνοι έχουν κάτι να μας πουν. Εφ’ όσον έως τώρα δεν είχαν τη δυνατότητα να παρουσιαστούν σε δικαστήριο, ώστε να ακουστούν, χρησιμοποίησαν το δρόμο της ποίησης ως εναλλακτική λύση και έτσι προέκυψε και η ιδέα έκδοσης ενός βιβλίου.» Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Ενάμιση χρόνο χρειάστηκαν ο Φέιλκοφ και οι συνάδελφοί του μέχρι να καταφέρουν να αποσπάσουν την άδεια δημοσίευσης από το Πεντάγωνο. Από τα 40 ποιήματα εκδόθηκαν μόνο τα 22. Το υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ θεωρεί ότι τα ποιήματα είναι ένας έμμεσος τρόπος τρομοκρατικής δράσης από πλευράς των κρατουμένων, ενώ το Πεντάγωνο φοβάται πως οι στίχοι περιέχουν κρυφά μηνύματα. Σύμφωνα με τον δικηγόρο Φέιλκοφ αυτό δεν ισχύει: «δεν έχετε παρά να διαβάσετε τα ποιήματα. Δεν υπάρχει ούτε ίχνος κρυφού μηνύματος.» THE NEW YORK TIMES Οι δίκες των κρατουμένων Καθώς η ανάγκη να κλείσει το στρατόπεδο κρατουμένων στο Γκουαντάναμο γίνεται κατεπείγουσα, το ερώτημα που τίθεται και ουσιαστικά αποδιοργανώνει κάθε συζήτηση είναι το εξής: «και τους κρατούμενους τι θα τους κάνουμε;» Ορισμένοι προτείνουν τη σύσταση νέου δικαστηρίου, το οποίο θα ασχολείται με θέματα ασφάλειας, ένα δικαστήριο που θα αναλάβει να δικάζει υπόπτους για τρομοκρατικές πράξεις. Οι υποστηρικτές ενός τέτοιου συστήματος δηλώνουν ότι οι τρομοκρατικές περιπτώσεις είναι τόσο περίπλοκες για τα ομοσπονδιακά δικαστήρια. Αυτά όμως τα επιχειρήματα που συμπληρώνονται από την υπερφόρτωση των ομοσπονδιακών δικαστηρίων δεν ευσταθούν. Το μόνο που δεν χρειάζεται η Αμερική είναι καινούργια δικαστήρια. Το ισχύον ομοσπονδιακό σύστημα έχει αποδειχθεί ικανό να αντεπεξέρχεται σε σύνθετες υποθέσεις. Οσοι εμπλέκονται σε τρομοκρατικές πράξεις θα πρέπει να δικαστούν ως εγκληματίες, αντί ως μαχητές, όπως θέλουν να αυτοαποκαλούνται. Κι αυτό θα αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για να δείξει η Αμερική στον κόσμο ότι μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό της, ενώ παράλληλα σέβεται το γράμμα του νόμου. |
Comments