| Εκλογές εν τάφω Του Πετρου Παπακωνσταντινου Οι καπετάνιοι φαίνονται στις φουρτούνες και οι ηγέτες στις κρίσεις. Η οκταετία Σημίτη στιγματίσθηκε από την οδυνηρή έκβαση της κρίσης των Ιμίων και της υπόθεσης Οτσαλάν. Η τετραετία του Κώστα Καραμανλή σημαδεύτηκε από μια μεγάλη οικολογική- οικονομική καταστροφή. Ο πρώτος γύρος, εκείνος της αναχαίτισης των πυρκαγιών, χάθηκε από την κυβέρνηση λόγω των τραγικών επιδόσεων του κρατικού μηχανισμού. Ο δεύτερος γύρος, εκείνος της ανόρθωσης των πληγεισών περιοχών, μόλις έχει αρχίσει. Η μάχη θα δοθεί από την κυβερνώσα παράταξη σε δυσμενές, ανηφορικό πεδίο, υπό ασφυκτική πίεση χρόνου. Ενδείξεις οργανωμένου σχεδίου μπορεί να υπήρξαν. Ωστόσο, τα μόνα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που τόλμησαν να μιλήσουν συγκεκριμένα –Γιακουμάτος, Πολύδωρας, Μπακογιάννη– προσέφεραν στον Κ. Καραμανλή όχι χείρα βοηθείας, αλλά πρόσθετες σκοτούρες. Αντί για συγκεκριμένα στοιχεία, προσκόμισαν ιδεολογικές εμμονές για το «βαθύ ΠΑΣΟΚ του Λαλιώτη» ή για τους «αντιεξουσιαστές των Εξαρχείων», που προκαλούν είτε οργή είτε θυμηδία. Επειτα, πώς μπορεί να πείσει η κυβέρνηση ότι έπεσε θύμα μυστηριώδους δολοπλοκίας, όταν στην περίπτωση μιας εντελώς συγκεκριμένης συνωμοσίας, εκείνης των υποκλοπών, αν και φωτογράφισε συγκεκριμένο οικοδομικό τετράγωνο της πλατείας Μαβίλη, δεν προχώρησε ούτε μισό βήμα στη διαλεύκανσή της; Ακόμη και αν αποδεικνυόταν υπαρκτό, το «οργανωμένο σχέδιο» δεν θα αποτελούσε άλλοθι της ανικανότητας. Αν το κράτος είχε στοιχειωδώς ανταποκριθεί στα καθήκοντά του, ο Κώστας Καραμανλής θα είχε βγει μέσα από τους καπνούς πανίσχυρος, μετατρέποντας το «σχέδιο» σε μπούμερανγκ. Δεν φαίνεται, όμως, καθόλου εύκολο να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου να καλύψει, κάτω από τις στάχτες των πυρκαγιών, το χρόνιο έλλειμμα αξιοπιστίας του και να εκταμιεύσει την κυβερνητική φθορά, σ’ αυτές τις «εκλογές εν τάφω». Σε κάθε περίπτωση, το μέγεθος της καταστροφής θέτει επί τάπητος την ανάγκη όχι απλώς μιας πολιτικής ανατροπής, αλλά μιας πραγματικής πολιτιστικής επανάστασης: Αρκετά με την αεριτζίδικη «ανάπτυξη» των οικονομικών δεικτών σε βάρος των ανθρώπων και της Φύσης, με την «ισχυρή Ελλάδα» που συγκεντρώνει στην Αττική το 70% του ΑΕΠ και το 40% του πληθυσμού, με το «ισχυρό κράτος της ασφάλειας» που αποδεικνύεται ανύπαρκτο κάθε φορά που το χρειάζεται ο πολίτης, με τη γυάλινη Δημοκρατία, που αναδεικνύει σε υπέρτατη εξουσία την ΤV, τη στιγμή της μεγάλης κρίσης. Στο ερώτημα ποιοι θα επιβάλουν τη μεγάλη ανατροπή, δεν θα δώσουν απάντηση οι δημοσκόποι. Ποιοι άλλοι, αν όχι εμείς; Πότε άλλοτε, αν όχι τώρα; |
Comments