| Ντέμπορα Κερ, ένα αστέρι του Χόλιγουντ έσβησε Ηταν από τις αρχοντικές μορφές του κινηματογράφου, μία από τις κυρίες της μεγάλης οθόνης, που δεν δίσταζε ωστόσο να παίξει τολμηρούς ρόλους, όπως της άπιστης γυναίκας. Η Ντέμπορα Κερ πέθανε χθες στο Σάφολκ της Αγγλίας σε ηλικία 86 ετών, έπειτα από μακρόχρονη μάχη με τη νόσο του Πάρκινσον. Από το πλήθος των Βρετανών ηθοποιών, που μετανάστευσαν στο Χόλιγουντ και ακόμη και σήμερα ενισχύουν υποκριτικά τις αμερικανικές παραγωγές, η Κερ ήταν από τους λίγους που διατήρησαν τόσο έντονη τη βρετανική τους εικόνα. Ωστόσο, η ίδια έλεγε ότι δεν την ικανοποιούσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι τη θεωρούσαν την ιδανική Βρετανή, αφού είχε γεννηθεί το 1921 στη Σκωτία και ήταν πολύ περήφανη για την καταγωγή της. Οταν ήταν ακόμη σε μικρή ηλικία, η οικογένειά της μετακόμισε στο Μπρίστολ, όπου έκανε και τις σπουδές της στην υποκριτική και τον χορό, ενώ εκεί εμφανίστηκε για πρώτη φορά και στη θεατρική σκηνή. Σε μία από τις πρώτες της θεατρικές εμφανίσεις την πρόσεξε ένας ατζέντης, ο οποίος της πρόσφερε κινηματογραφικούς ρόλους. Και σύντομα, η Κερ έγινε ένα από τα αστέρια της οθόνης. Η ερμηνεία της στον «Μαύρο νάρκισσο» των Μάικλ Πάουελ και Εμερικ Πρεσμπέργκερ της έδωσε την ευκαιρία να ταξιδέψει στην Αμερική και να δουλέψει σε μεγαλύτερες παραγωγές. Στην Αμερική την είδαν σαν την τυπική συγκρατημένη Αγγλίδα, μια εικόνα που δεν μπορούσε εύκολα να αποφύγει. Μπόρεσε όμως να την ανατρέψει με μία μόλις σκηνή. Το παθιασμένο της φιλί με τον Μπαρτ Λάνκαστερ ενώ τους βρέχουν τα κύματα, στο «Οσο υπάρχουν άνθρωποι», ακόμη και σήμερα θεωρείται μια από τις κορυφαίες στιγμές της οθόνης. Οπως, σημείο αναφοράς στο αισθηματικό μελόδραμα θεωρείται το «Μεγάλε μου έρωτα», όπου έπαιξε απέναντι στον Κάρι Γκραντ. Το μετ’ εμποδίων ραντεβού τους στην κορυφή του Empire State Building εξακολουθεί να είναι σημείο αναφοράς για δράματα και κομεντί, όπου οι ερωτικές σχέσεις βρίσκονται στο επίκεντρο. Και οι δύο ταινίες τής χάρισαν από μία υποψηφιότητα για Οσκαρ γυναικείου ρόλου από τις έξι συνολικά που έλαβε σε ολόκληρη την καριέρα της. Οι άλλες ήταν για το «Εδουάρδε παιδί μου», για το ντουέτο της με τον Γιουλ Μπρίνερ στο «Ο βασιλιάς κι εγώ», το «Σάρκα και ψυχή», τα «Χωριστά τραπέζια» και το «Αυτοί που δεν ριζώνουν πουθενά». Δεν κέρδισε ποτέ, και η Ακαδημία αποφάσισε να την αποζημιώσει με ένα τιμητικό βραβείο, που τής απονεμήθηκε το 1994. Από το 1970 απείχε από τον κινηματογράφο. Οι εποχές άλλαζαν, όπως σημείωνε και η ίδια: «Οταν ανήκα στην MGM η δουλειά του κινηματογράφου ήταν απλώς η διασκέδαση. Τώρα το σινεμά υπηρετεί πολλούς άλλους σκοπούς. Λειτουργεί σαν ψυχίατρος, πολιτικός, περνάει μηνύματα, φέρνει χρήματα και συμπτωματικά, διασκεδάζει κιόλας. Δεν έχει όμως νόημα να μετανιώνει κανείς που τα πράγματα είναι διαφορετικά. Οι εποχές πρέπει να αλλάζουν». |
Comments