Ο Μπλερ εχει ρεύμα στη Γαλλία
The Guardian
Τι μεγάλη ειρωνεία, αλήθεια! Καθώς ο Μπλερ εγκαταλείπει τη σκηνή στη Βρετανία, ο μπλερισμός φθάνει στη Γαλλία. Οταν μιλώ για μπλερισμό εννοώ μια μετα-πολιτική πραγματιστική προσέγγιση της πολιτικής, που δανείζεται εκλεκτικά από την Αριστερά και τη Δεξιά και ανησυχεί για τα αποτελέσματα και όχι για την ιδεολογική συνέπεια. Ο γαλλικός μπλερισμός θα είναι πολύ διαφορετικός από τον βρετανικό γιατί η Γαλλία δεν είναι Βρετανία. Οποιος κι αν είναι ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος, η πολιτική του δεν θα αποκαλείται μπλερισμός.
Ο Νικολά Σαρκοζί δεν κρύβει τον θαυμασμό για τα επιτεύγματα του Μπλερ στη Βρετανία. Οταν οι επικριτές της Σεγκολέν Ρουαγιάλ θέλησαν να της επιτεθούν, την κατηγόρησαν για κρυφο-μπλερισμό. Οσον αφορά στα οικονομικά κάνουν, δυστυχώς, λάθος. Βρίσκεται απλώς σε σύγχυση. Σε άλλους τομείς της πολιτικής, όπως η μετανάστευση ή ευρωπαϊκή πολιτική, δεν έχουν ενδεχομένως απολύτως άδικο. Ακόμα και στα οικονομικά, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Θα αναγκαστεί είτε να ακολουθήσει ορισμένα βήματα του Μπλερ είτε θα εξακολουθήσει η γαλλική οικονομία την επίπονη παρακμή της.
Ο κεντρώος Φρανουσά Μπαϊρού είναι πιθανότατα ο λιγότερο μπλεριστής εκ των τριών διεκδικητών. Στρέφει το βλέμμα του προς το γερμανικό μοντέλο του καπιταλισμού. Οταν ο Μπλερ και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ συνδέονταν ακόμα στενά και συνεργάζονταν στην οικοδόμηση του «τρίτου δρόμου», οι επικριτές αναρωτιούνταν κατά πόσο είναι δυνατόν να υπάρξει ένας Γερμανός Μπλερ, εάν δεν έχει προηγηθεί μια Γερμανίδα Θάτσερ. Αρχίζω να πιστεύω ότι η απάντηση είναι «ναι». Στη Γερμανία υπό την Αγκελα Μέρκελ η εφαρμογή του μοντέλου του γερμανικού μπλερισμού, παρακάμπτοντας εκείνο του γερμανικού θατσερισμού, αρχίζει να αποδίδει.
Ωστόσο αν αντιλαμβανόμαστε την ουσία του μπλερισμού ως ένα μετα-ιδεολογικό πραγματισμό των μέσων, σε συνδυασμό με την οριστική οπτική των επιθυμητών στόχων, τότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η Γερμανία πορεύεται προς ένα μπλερισμό με γερμανικό πρόσωπο.
Συνεπώς η πρόκληση για τη Γαλλία είναι να βρει το μοντέλο που της ταιριάζει. Προς το παρόν το γαλλικό μοντέλο δεν αποδίδει. Οικονομικά η Γαλλία συγκαταλέγεται στα άρρωστα μέλη της Ευρώπης. Ο νέος πρόεδρος θα βρίσκεται, υπ’ αυτήν την έννοια, εγγύτερα στη Μάργκαρετ Θάτσερ του 1979, απ’ ό,τι στον Μπλερ του 1997.
Δύσκολα μπορεί κανείς να πιστέψει ότι η στάση των Γάλλων προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση θα παραμείνει η ίδια σε περίπτωση βελτίωσης της οικονομίας τους. Η Γαλλία πρέπει να αποδεχθεί το γεγονός ότι δεν μπορεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της διευρυμένης Ε.Ε. Πιθανώς τα επίπεδα των επιτοκίων που έθεσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν την ευνοούν. Ωστόσο την ευθύνη για τα μεγαλύτερα οικονομικά της προβλήματα φέρει η ίδια και όχι η Ευρωζώνη.
Ας ελπίσουμε ότι όποιος κι αν κερδίσει τις εκλογές θα καταφέρει να δώσει μια νέα ώθηση στη Γαλλία. Γιατί μια άρρωστη Γαλλία συνεπάγεται μια άρρωστη Ευρώπη. Κι αυτό είναι εξαιρετικά κακό, οικονομικά και πολιτικά για τη Βρετανία, καθώς πλέουμε μέσα στην ίδια βάρκα.
Στη Γερμανία έχουμε ήδη ένα είδος μπλερισμού, ενδεχομένως να προκύψει ένα είδος μπλερισμού ‡ la fran�aise.
Comments