Οι ελεύθεροι της γενηάς μου

Πρόεδρος Πολεμιστών Μέσης Ανατολής ο Ζάχος Χατζηφωτίου – η άλλη όψη

Tης Eλενης Mπιστικα

Πρόεδρος του «Συλλόγου Πολεμιστών Μέσης Ανατολής - Ελ Αλαμέιν, Ρίμινι, νήσοι Αιγαίου» εξελέγη ο δημοσιογράφος και συγγραφέας κ. Ζάχος Χατζηφωτίου, αυτή είναι η είδηση που βγήκε από τις αρχαιρεσίες της 27ης Μαρτίου 2007.

Είδηση για όσους δεν ξέρουν ότι ο γοητευτικός, πνευματώδης, ενίοτε καυστικός, επιτυχημένος δημοσιογράφος –θυμηθείτε τον «Ιακχο», την πιο δημοφιλή στήλη του περιοδικού «Ταχυδρόμος» επί 25 χρόνια– εκλεγμένος αντιδήμαρχος του Δήμου Αθηναίων επί 14 χρόνια και νυν ειδικός σύμβουλος του δημάρχου, αρθρογράφος πάντοτε, τώρα στην εφημερίδα «Εστία» με διευθυντή τον Αλέξη Ζαούση, υπήρξε γενναίος και ανυποχώρητος υπέρμαχος της ελευθερίας –όχι της δικής του, πέντε φορές παντρεύτηκε–, αλλά της πατρίδας, όταν το χρειάσθηκε. Σε ηλικία 17 χρόνων, μόλις είχε αποφοιτήσει από το Πειραματικό της οδού Σκουφά, έφυγε τον Μάη του 1941 για τη Μέση Ανατολή, μέσω Τουρκίας και φθάνοντας στο Χαλέπι, Συρία εντάχθηκε σε βρετανική μονάδα και βρέθηκε στο Τομπρούκ.

Μετά την πολιορκία του Ρόμελ ακολούθησε «η ανάπαυση του πολεμιστή» στην Αλεξάνδρεια για δύο μήνες και με την ίδρυση της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας στρατεύθηκε και ακολούθησε με τον Λόχο Πολυβόλων της μονάδος του στο Ελ Αλαμέιν, από τον Απρίλιο του 1942 μέχρι τη μεγάλη επίθεση του Μοντγκόμερι τον Οκτώβριο του ’42. Πίσω στην Αλεξάνδρεια, όπου διελύθη η ταξιαρχία και ο λοχίας Ζάχος Χατζηφωτίου βρέθηκε στη Βηρυτό, πρόλαβε και παντρεύτηκε την κόρη του Γάλλου στρατηγού Ντε Γκρεζ, την οποία εγκατέλειψε για να φύγει από τον Λίβανο με το κομβόι που μετέφερε την 3η Ταξιαρχία στην απόβαση της Ιταλίας. Εξι μήνες πολέμησε στην Ιταλία, στη μεριά της Αδριατικής, Πεσκάρα, Κατόλικα, Ρίμινι. Η ηρωική ελληνική 3η Ταξιαρχία απελευθέρωσε την πόλη του Ρίμινι από τους Γερμανούς, ενώ είχαν αποτύχει οι Καναδοί και Πολωνοί. Γι’ αυτό ονομάσθηκε Ταξιαρχία του Ρίμινι και στον ελληνικό στρατό υπάρχει πάντοτε η Ταξιαρχία του Ρίμινι, με έδρα τον Εβρο.

Αυτή είναι η λιγότερο γνωστή πλευρά της προσωπικότητας του φίλου Ζάχου, την οποία ο ίδιος δεν εξέθεσε ποτέ σε δημόσια αναγνώριση. Μόνον ύστερα από 50 χρόνια έγραψε το βιβλίο του «Τα Μονοπάτια του Πολέμου», ένα ακόμη μπεστ σέλερ, από την «Ωκεανίδα».

Και ήλθε τώρα η εκλογή του ως προέδρου του «Συλλόγου Πολεμιστών Μέσης Ανατολής, Ριμινιτών, Ιερολοχιτών», για να τιμηθεί και η άλλη, η ελάχιστα γνωστή όψη του Ζάχου, που πολέμησε κι έχει μεταξύ των πολλών παρασήμων του τον Πολεμικό Σταυρό, μετά ξιφών της 8ης Στρατιάς της Ερήμου, το Εξαιρέτων πράξεων, πολεμικής εκστρατείας της Ιταλίας και εγγλέζικο παράσημο ανδρείας. Το ότι γλέντησε τη ζωή του, και τη γλεντά ακόμη, φρόντισε και το γνωστοποίησε με τα βιβλία του για τη ζωηρή κοινωνική ζωή στη μεταπολεμική Αθήνα και στη Μύκονο, όπου έγραψε άλλου είδους ιστορία.

Καιρός ήταν να μάθουμε και για τον νέο που, στα 17 του χρόνια, άφησε τον Μάιο του 1941 το πατρικό σπίτι στην Κηφισιά για τη Μέση Ανατολή. Πηγή Καθημερινή.