Tι γραφει ο ξενος Tυπος απο καθημερινή

THE TIMES OF INDIA «Κανένα ρίσκο» Λιγότερες από τρεις εβδομάδες απέμειναν από την τελετή έναρξης της Ολυμπιάδας και τα ερωτήματα αναφορικά με τον τρόπο που η κινεζική κυβέρνηση προτίθεται να αντιμετωπίσει ενδεχόμενες πολιτικές διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια των Αγώνων, παραμένουν αναπάντητα. Υπάρχουν φόβοι πως οι δημοσιογράφοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με το πλέον περιοριστικό περιβάλλον στη σύγχρονη Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Οταν οι Αγώνες ανατέθηκαν στην Κίνα, εθεωρείτο αυτονόητο ότι οι δημοσιογράφοι και τα τηλεοπτικά συνεργεία θα απολάμβαναν καθεστώς ελευθερίας κινήσεων, όπως και στις προηγούμενες Ολυμπιάδες. Είναι σαφές, ωστόσο, ότι στο Πεκίνο κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Ηδη ένας μεγάλος αριθμός δημοσιογράφων υπόκειται στις συνέπειες των αυστηρών μέτρων για την έκδοση βίζας. Παράλληλα, οι κινεζικές αρχές έχουν ήδη ενημερώσει τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα ότι δεν θα ανεχτούν την ανεξέλεγκτη κινηματογράφηση. Για την ακρίβεια, οι διοργανωτές έχουν καταστήσει σαφές ότι κάθε συνεργείο έχει το δικαίωμα να αναμεταδώσει ζωντανό σήμα διάρκειας μέχρι και έξι ωρών εκτός των γηπέδων. Είναι ξεκάθαρο ότι το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας δεν επιθυμεί να λάβει το παραμικρό ρίσκο. Οι Αρχές έχουν ήδη υιοθετήσει προληπτικά μέτρα εις βάρος των εθνοτικών μειονοτήτων και των πολιτικών αντιπάλων του καθεστώτος. Την ίδια στιγμή, η αστυνομία στο Πεκίνο δεν επιτρέπει στους μικροπωλητές από την επαρχία να εισέλθουν στην πόλη, ενώ υπάρχει σχέδιο για την απομάκρυνση των ζητιάνων από τους δρόμους της. Ολα αυτά αποτελούν ανησυχητικά σημάδια. Οι Αρχές της Κίνας, ωστόσο, δεν μπορούν να αποτρέψουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της επαφής του μέσου πολίτη με τα εκατομμύρια των ξένων επισκεπτών που θα βρεθούν στο Πεκίνο για τις δεκαπέντε ημέρες των Αγώνων. HAARETZ «Κανένα περιθώριο λάθους» Υπήρξε μια εποχή –δεν πάει καιρός από τότε– που η ισραηλινή ηγεσία είχε το περιθώριο να σφάλλει σε κάποιες αποφάσεις. Το Ισραήλ ήταν ισχυρό τόσο οικονομικά, όσο και στρατιωτικά, και ως εκ τούτου είχε την πολυτέλεια του ρίσκου. Τα λάθη στα οποία ενδεχομένως να υπέπεφτε η εκάστοτε ισραηλινή ηγεσία δεν μπορούσαν να επιφέρουν καταστροφικές για το εβραϊκό κράτος συνέπειες. Σήμερα, ωστόσο, η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά, καθώς το Ισραήλ καλείται να αντιμετωπίσει ανένδοτους, ενισχυμένους αντιπάλους που δεν έχουν τίποτε να χάσουν και οι οποίοι ορκίζονται ότι θα το εξαφανίσουν από προσώπου γης. Τα περιθώρια λάθους για τους Ισραηλινούς ηγέτες έχουν στενέψει επικίνδυνα. Τώρα, λοιπόν, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός, Εχούντ Ολμερτ, επέλεξε να κάνει ανοίγματα προς τον δικτάτορα της Συρίας, Μπασάρ Ασαντ. Ο τελευταίος μπορεί να μην είναι ένας αντίπαλος δίχως τίποτα να χάσει και ίσως στην παρούσα φάση η πολιτική της προσέγγισης με τη Δαμασκό να αποφέρει θετικά αποτελέσματα, απομακρύνοντας τη Συρία από τον «άξονα του κακού». Παρ’ όλα αυτά, ο κ. Ασαντ δεν παύει να είναι ένας χορηγός της διεθνούς τρομοκρατίας και ένας καταπατητής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα «ανοίγματα» του κ. Ολμερτ τον βοηθούν να βελτιώσει την εικόνα του στο διεθνές στερέωμα. Είναι αμφίβολο αν ο κ. Ασαντ θα τύχαινε τέτοιας υποδοχής στη συνδιάσκεψη του Παρισιού για την Ευρωμεσογειακή δίχως τις κινήσεις καλής θέλησης του κ. Ολμερτ. Ο ξεδιάντροπος τρόπος με τον οποίο ο κ. Ολμερτ κυνηγούσε τον Σύρο δικτάτορα προκειμένου να του σφίξει το χέρι στο Παρίσι, έκανε κάθε Ισραηλινό να αισθάνεται άβολα. Η κυβέρνηση Ολμερτ μπορεί να έχει λίγες ακόμα εβδομάδες ζωής, αλλά η ανησυχία ότι σ’ αυτό το διάστημα είναι ικανή να εξαντλήσει τα όποια μικρά περιθώρια λάθους διαθέτουμε πλέον ως κράτος αυξάνονται. THE NEW YORK TIMES Η ψεύτικη εικόνα της Κίνας Η Κίνα κατέβαλε υπεράνθρωπες προσπάθειες να βελτιώσει την εικόνα της ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του επόμενου μήνα: Κατεδάφισε εργοστάσια για να περιοριστεί η ατμοσφαιρική ρύπανση, καθάρισε τα θαλάσσια ύδατα από τις άλγες, καταδίωξε τους επικριτές και απείλησε τους δημοσιογράφους. Για να κερδίσει το δικαίωμα διοργάνωσης των Αγώνων, το Πεκίνο υποσχέθηκε να ενισχύσει την ελευθερία του Τύπου για τους ξένους δημοσιογράφους και τα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες. Βέβαια, κανείς δεν ξέρει αν οι Κινέζοι ηγέτες επιθυμούν να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Γνωρίζουμε, όμως, ότι η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, οι χορηγοί και οι κυβερνήσεις παγκοσμίως θα έπρεπε να επιβάλουν την τήρησή τους. Δεν το έπραξαν και η Κίνα θεώρησε τη σιωπή ως συνενοχή. Η Κίνα φυλάκισε τους επικριτές της, αρνήθηκε να δώσει άδειες εισόδου και απείλησε ειδησεογραφικούς οργανισμούς ότι η αρνητική προβολή της χώρας θα τους στερήσει το δικαίωμα κάλυψης αγώνες. Παρ’ όλα αυτά οι εταιρείες–χορηγοί δεν διστάζουν να κλείσουν τα μάτια, όπως, εξάλλου, και οι περισσότεροι ηγέτες, μεταξύ των οποίων και ο κ. Μπους. Πέρα από την κινεζική ηγεσία ο πέλεκυς θα πρέπει να πέσει και εναντίον της ΔΟΕ που στηρίζει, όπως και όπου μπορεί, το Πεκίνο. Η Επιτροπή έχει ακόμα χρόνο για να επιβάλει έστω και ελάχιστα μέτρα προστασίας, όπως τη δημιουργία ανοικτής γραμμής στην οποία οι δημοσιογράφοι θα μπορούν να καταγγέλλουν τις παραβιάσεις της ελευθερίας τους. Είναι βέβαιο ότι παρά τους διαρκείς διωγμούς και τον εκφοβισμό, οι υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν τους Αγώνες για να διαμαρτυρηθούν για την καταπίεση των ελευθεριών στην Κίνα. LE MONDE Συνταγματική μεταρρύθμιση Το σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος θα μπορούσε να είναι πιο πειστικό. Αυτό σημαίνει ότι έπρεπε να καταψηφιστεί, με τη λογική του ή όλα ή τίποτα; Ασφαλώς όχι. Οι μηχανισμοί της Δημοκρατίας χρειάζονται διαρκώς λάδωμα. Η Αριστερά κακώς επέλεξε το «όχι», διακινδυνεύοντας να θολώσει το όριο μεταξύ αντιπολίτευσης και παρακώλυσης σε ένα μείζον ζήτημα. Η Αριστερά δικαιολογημένα κατήγγειλε τον παρεμβατισμό του «υπερπροέδρου» Νικολά Σαρκοζί στο κοινοβουλευτικό έργο και επέστησε την προσοχή στα κενά του σχεδίου. Ωστόσο, το αποτέλεσμα των κοινοβουλευτικών διαβουλεύσεων απέχει πολύ του να είναι αρνητικό. Το υποβληθέν σχέδιο ενισχύει τις εξουσίες του Κοινοβουλίου, αντιμετωπίζοντας το κυριότερο μειονέκτημα της Πέμπτης Δημοκρατίας, που θεμελιώθηκε πριν από μισόν αιώνα. Επιπλέον, σηματοδοτούσε μια ορισμένη ενίσχυση των δικαιωμάτων του πολίτη, μεταξύ άλλων παρέχοντας τη δυνατότητα έμμεσης προσφυγής στο Συμβούλιο της Επικρατείας εναντίον αντισυνταγματικών νόμων. Η Αριστερά έκανε λάθος να μετατρέψει την ψηφοφορία για τη συνταγματική μεταρρύθμιση σε ψήφο υπέρ ή κατά του Νικολά Σαρκοζί.