Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

BOSTON GLOBE Αναγκαία αναδιάρθρωση Ενα από τα πλέον περίπλοκα θέματα τα οποία ο Μπαράκ Ομπάμα θα κληθεί να αντιμετωπίσει, είναι η μελλοντική μορφή και ο ρόλος του ΝΑΤΟ. Η Βορειοατλαντική Συμμαχία έχει ξεφύγει από τον αρχικό της σκοπό και σήμερα δεν έχει μπροστά της σαφή αποστολή, γεγονός το οποίο δημιουργεί εντάσεις. Εξαιτίας της ρωσικής ανησυχίας απέναντι στις επεκτατικές διαθέσεις του ΝΑΤΟ, ο Ομπάμα θα χρειαστεί να προχωρήσει σε συμφωνία με τους εταίρους του για το κατά πόσον Ουκρανία και Γεωργία μπορούν να ενταχθούν στον Οργανισμό. Επίσης, ο νέος πρόεδρος θα πρέπει να λύσει τη διαφορά ανάμεσα στην αποστολή του ΝΑΤΟ κατά τον Ψυχρό Πόλεμο και την εκδοχή που ορισμένα μέλη του ΝΑΤΟ επιχειρούν αυτοσχεδιάζοντας σήμερα στο Αφγανιστάν. Στο λεξικό του Ψυχρού Πολέμου, ο σημερινός πόλεμος στο Αφγανιστάν θα αποκαλούνταν πόλεμος εφ’ όλης της ύλης. Επειδή όμως διεξάγεται εκτός Ευρώπης, κάθε μέλος της Συμμαχίας είναι ελεύθερο να λαμβάνει τις δικές του αποφάσεις τόσο για την αποστολή στρατευμάτων, όσο και για το έργο που τα στρατεύματα θα αναλάβουν. Η εύκολη απόφαση για τον Ομπάμα θα ήταν να αναζητήσει νέα μέλη. Η Γαλλία, η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες δεν επιθυμούν να προκαλέσουν τη Ρωσία εντάσσοντας στον Οργανισμό τη Γεωργία και την Ουκρανία. Ο Ομπάμα, ωστόσο, θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός. Ο ρόλος του ΝΑΤΟ στον 21ο αιώνα και ειδικότερα ο ρόλος του στο Αφγανιστάν θα διαμορφωθεί καλύτερα με βάση τα γεγονότα που μέλλει να εμφανιστούν και σε συνεργασία με όλα τα μέλη της Συμμαχίας. Το ΝΑΤΟ δεν δημιουργήθηκε για την ασφάλεια του Αφγανιστάν και θα πρέπει να αναδιαρθρωθεί αν θέλει να αντιμετωπίσει επαρκώς τις νέες απειλές. HERALD TRIBUNE Η λύση των δύο κρατών Ολοι οι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών από την εποχή του Τρούμαν είχαν ανάμειξη στη διαμάχη μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Εν όψει της ανάληψης της προεδρίας από τον Ομπάμα, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να παραδεχτεί ότι η ειρήνη ανάμεσα στους δύο αυτούς λαούς δίνει μάχη για να κρατηθεί ζωντανή. Η λογική της λύσης των δύο κρατών –ένα εβραϊκό κράτος του Ισραήλ, το οποίο θα ζει ειρηνικά και με ασφάλεια δίπλα σ’ ένα ανεξάρτητο και οικονομικά βιώσιμο παλαιστινιακό κράτος– φαίνεται ότι εξαφανίζεται από τα μάτια μας. Ολο και περισσότεροι άνθρωποι στην περιοχή αναφέρονται σε τρεις άλλες λύσεις: Ενα κράτος, τρία κράτη ή μια ιορδανική λύση. Αλλά αυτές δεν είναι καν λύσεις. Μάλλον είναι συνταγές για εντατικοποίηση της βίας ή για το τέλος του Ισραήλ ως εβραϊκού κράτους. Η λύση του ενός κράτους προϋποθέτει τη χορήγηση ίσων δικαιωμάτων ψήφου σε όλους όσοι ζουν στο Ισραήλ και στα παλαιστινιακά εδάφη. Από τη στιγμή όμως που οι Εβραίοι θα γίνονταν μειονότητα σε σχετικά σύντομη περίοδο, το σενάριο θα έδιδε τέλος στο Ισραήλ ως εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος. Η λύση των τριών κρατών αφορά την ύπαρξη του Ισραήλ, της Δυτικής Οχθης και της Λωρίδας της Γάζας. Ομως, οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν θα δεχτούν αυτή τη λύση, αφού ιστορικά αποτελούν ένα λαό και δεν μπορεί να διαιρεθούν με τεχνητό τρόπο. THE JAPAN TIMES Ο ρόλος των νέων οικονομικών δυνάμεων H συνάντηση της Ουάσιγκτον το Σαββατοκύριακο για την παγκόσμια κρίση ήταν καταδικασμένη να επιτύχει. Ενώ αυτού του είδους οι συναθροίσεις συνήθως παράγουν στείρα ρητορική, η συγκεκριμένη των G20 οδήγησε στη συγγραφή ενός 11σέλιδου ντοκουμέντου με αρκετά υπέρ. Η προοπτική μιας παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, παρόμοιας με τη μεγάλη ύφεση του ’29 φαίνεται ότι υπήρξε σπουδαία κινητήρια δύναμη. Η παγκόσμια κρίση μόλις έχει αρχίσει και οι οικονομικές απώλειες παγκοσμίως ήδη φτάνουν τα 900 δισ. δολάρια. Καθώς η ύφεση χτυπά τώρα την πραγματική οικονομία, θα χαθούν θέσεις εργασίας, η ανεργία θα ανέβει και οι κυβερνήσεις οφείλουν να αντιδράσουν. Οι ηγέτες που βρέθηκαν στην Ουάσιγκτον συμφώνησαν στην ανάγκη να υπάρξει ένα προωθητικό πακέτο μέτρων, αλλά άφησαν την πρωτοβουλία στις εθνικές κυβερνήσεις. Να σημειωθεί ότι στην Ουάσιγκτον συναντήθηκαν οι ηγέτες 20 χωρών και όχι μόνον των Επτά ή Oκτώ γνωστών χωρών. Βεβαίως, το γεγονός ότι η ομάδα αυτή εκπροσωπεί το 85% του παγκόσμιου πλούτου είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος για να βλέπουμε τα πράγματα με θετική ματιά. Η διεθνής κοινότητα κοιτάζει τώρα προς το Πεκίνο, το Τόκιο και το Ριάντ προκειμένου να «αναστηλώσει» τους μεγάλους οικονομικούς οργανισμούς και να αποκτήσει την ανάλογη ρευστότητα.