γράμματα αναγνωστών -καθημερινή

Ματωμένη πορεία

Κύριε διευθυντά

Συχνά βλέπουμε να παρουσιάζονται, στις στήλες της εφημερίδας σας, περιπτώσεις ατόμων που υπέφεραν κατά την περίοδο της εμφύλιας πάλης (1944-49), μεταξύ των εθνικών δυνάμεων (που εκτελούσαν εντολές των νομίμων κυβερνήσεων της χώρας) και των δυνάμεων της Αριστεράς (που εκτελούσαν εντολές του ΚΚΕ).

Μου φαίνεται όμως περίεργο ότι προβάλλονται κυρίως τα δεινά της αριστερής πλευράς (που αν επιτύγχανε τον στόχο της θα είχαμε την τύχη των κρατών, στα οποία εφαρμόστηκε αυτό το σύστημα), έτσι που οι νέοι αναγνώστες σας βγάζουν το λανθασμένο συμπέρασμα ότι κακοί ήταν μόνο στη δεξιά πλευρά.

Συμφωνώ ότι η λήθη πρέπει να είναι αμφίπλευρη, κάτι όμως που δεν συμβαίνει στη χώρα μας.

Ενώ λοιπόν το επίσημο κράτος, θέλοντας να ξεχαστούν οι θυσίες των Ελλήνων που έπεσαν στον Γράμμο, στο Βίτσι, στου Μακρυγιάννη... για μια ελεύθερη Ελλάδα, απουσιάζει ακόμη και από τα μνημόσυνά τους, η άλλη πλευρά δράττεται κάθε ευκαιρίας για να εξάρει τις προσπάθειες του «Δημοκρατικού» στρατού για μια κομμουνιστική Ελλάδα.

Διαβάζω επίσης για μνημεία που προγραμματίζονται στους τόπους εξορίας όσων, εάν έμεναν ελεύθεροι, όφειλαν να υπακούσουν στις εντολές του κόμματος και να δυναμιτίσουν –με κάθε τρόπο– την προσπάθεια της χώρας, να κρατηθεί στην πλευρά των ελευθέρων κρατών.

Μα υπήρξαν και αρκετοί αθώοι, θα ισχυριστούν κάποιοι και έχουν δίκιο αφού, δυστυχώς, μαζί με τα ξερά καίγονται και αρκετά χλωρά.

Περισσότεροι όμως αθώοι υπέφεραν από την άλλη πλευρά. Υπενθυμίζω τα εγκλήματα της απάνθρωπης ΟΠΛΑ (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) που έδρασε κυρίως στην Αθήνα και της εξίσου απάνθρωπης «Λαϊκής Πολιτοφυλακής» που η δράση της κάλυψε όλη την επικράτεια. Αυτά τα εγκλήματα προκάλεσαν εν συνεχεία την αναπόφευκτη αντίδραση των αντιθέτων, για να εκδικηθούν τους νεκρούς των.

Ας περιοριστούμε όμως σε μια –άγνωστη στους πολλούς– κατηγορία αθώων.

Από τις αρχές Δεκεμβρίου 1944, άρχισαν σποραδικές συλλήψεις αντιφρονούντων αμάχων, που στη συνέχεια μαζικοποιήθηκαν και έφθασαν περίπου στις 30.000.

Αυτούς τους ήθελε το ΚΚΕ σαν ομήρους για να έχει κάτι στο χέρι του, στα παζάρια που εν συνεχεία ακολούθησαν με την κυβέρνηση και τους Αγγλους.

Η ματωμένη πορεία τους ξεκίνησε από την Αθήνα και τέλειωσε στα Τρίκαλα. Οι συνθήκες της πορείας φαίνονται από τη μαρτυρία της Καίτης Ζεύγου (υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΕ) που αντικρίζοντας μια φάλαγγα ομήρων γράφει: «... και η Χρύσα και εγώ πάθαμε σοκ. Γυρίσαμε από την άλλη μεριά το κεφάλι μας και σωπάσαμε. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Μια φάλαγγα από ανθρώπους ξεθεωμένους από την κούραση, με καταφανή τα ίχνη της ταλαιπωρίας και της απόγνωσης στο πρόσωπο, με ένοπλους φρουρούς και από τις δύο μεριές. Θυμάμαι πως επικεφαλής ήταν ένα γεροντάκι που μόλις έσερνε τα πόδια του...».

Από τους αμάχους αυτούς, τέσσερις χιλιάδες έχασαν τη ζωή τους, από τις κακουχίες και τους διψασμένους για αίμα φρουρούς, στη διάρκεια της ματωμένης πορείας μέσα στο καταχείμωνο.

Να τιμηθούν λοιπόν με μνημεία και φανφάρες οι αθώοι που ταλαιπωρήθηκαν στα νησιά της εξορίας.

Να μπει όμως κάπου και μια απλή πλάκα που να θυμίζει τη ματωμένη πορεία με τους 4.000 νεκρούς.

Μινωσ Σοφουλης / Χανιά

Τα οικονομικά μας...

Κύριε διευθυντά

Δεν φωνάζουν, φωνασκούν. Δεν φωνασκούν, ωρύονται. Ας τους καλέσει κάποιος από την κυβέρνησιν, υπό τύπον ειλικρινούς συνεργασίας προς άρσιν τού φαινομενικά αδιεξόδου: «Ελάτε, επιτέλους, θέσατε τας απόψεις σας εις το δεξιόν της Βουλής, και εμείς θα τας εφαρμόσωμεν» (παγκόσμια η πρωτοτυπία!).

Εύκολον αν μη αφελές και υποτιμητικόν, προς στιγμήν, διά μίαν κυβέρνησιν, αλλά πώς να το κάνωμε, ας δοκιμασθεί και αυτό. Να δούμε κατά πόσον αι εκ διαμέτρου αντιθέσεις των αντιπολιτευομένων κομμάτων επί τής οικονομικής πολιτικής της κυβερνήσεως αποδειχθούν, χωρίς κομπορρημοσύνης, ως «δώρα φέρουσαι» προς τον ελληνικόν λαόν.

Αν πράξις σαν κι αυτήν δεν εκληφθεί ως μειωτική διά την κυβέρνησιν, μηδέ ουτοπιστική αλλά θετική διά την οικονομίαν, σύμπας ο ελληνικός λαός δεν μπορεί, θα χειροκροτήσει. Θα χειροκροτήσει ένα good will εκ προοιμίου, βεβαίως, διότι ποιος εγγυάται ότι και αι «ιδέαι» των αντιπολιτευομένων –που και αυταί διίστανται– θα αποδώσουν με τα όσα εν φωνασκίαις και ορυμαγδώ επισημαίνονται από τα έδρανά των; Μήπως «απ’ ουν απ’ έξω από τον χορό πολλά τραγούδια ξέρει»;

Ας μην το ευχόμεθα επειδή, πράξις ως η υποδεικνυομένη, εκτός από του κάτι θετικού που ημπορεί να προσφέρει, θ’ αποτελέσει και εύσημον διά τήν κυβέρνησιν ενεργούσα όχι από δήθεν μεγαλοψυχίαν, αλλά με απόλυτον ειλικρίνειαν, εφ’ όσον εγκρίνει μίαν τοιαύτην «συνεργασίαν» με γνώμονα το καλόν του τόπου στο πιο ουσιώδες: την οικονομίαν του.

Δεν θεωρώ την ως άνω πρότασιν ρηξικέλευθον αλλ’ εποικοδομητικήν του ιδανικού της συνεργασίας των κομμάτων και μακάρι να εφαρμόζεται σε καιρούς δύσκολους, ως ο παρών, που ταλανίζει και ολόκληρον την υφήλιον.

Αντωνιος Λ. Κουντακης - Μηδείας 17 / Ν. Σμύρνη

Κυανόλευκη ή γαλανόλευκη

Κύριε διευθυντά

Επισκέφθηκα καταστήματα που πωλούν σημαίες για να αγοράσω μια σημαία, διότι η δική μου από τον αέρα σχίστηκε.

Με μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει γαλανόλευκη σημαία. Με πληροφόρησαν ότι είναι ακριβή για να παραχθεί. Για τη γαλανόλευκη που είναι και η επίσημη σημαία μας, υπάρχουν εμβατήρια, τραγούδια, ιστορίες ελληνισμού, ενώ για την κυανόλευκη απολύτως τίποτα.

Οι παραγωγοί σημαιών, λοιπόν, θα αλλάξουν τη σημαία μας; Ντροπή...

Ιωαννης Σπ. Καπραλος - τ. πρόεδρος ΕΒΕΑ / Αθήνα

Κίνητρα - αντικίνητρα και καθημερινή ζωή

Κύριε διευθυντά

Η πρόσφατη συζήτηση για παράταση της κτηματογράφησης και μάλιστα σε συνδυασμό με την αύξηση εισφοράς για εκείνους που, προφανώς, ολιγωρούν, ως κίνητρο δηλ. αμεσότερης συμμόρφωσης (ενδεικτικά, ΣΚΑΪ και 30-10-08) αποτελεί αφορμή για κάποιες περαιτέρω, από την πλευρά μου, σχετικές σκέψεις. Κατ’ αρχήν, θα ήθελα να τονίσω ότι:

1) Είναι δύσκολο να διαπιστωθεί πότε η ολιγωρία οφείλεται στους ενδιαφερόμενος ή στις ουρές που τους αναγκάζουν να αναβάλλουν ή σε άλλες καθαρά ανθρώπινες αιτίες. 2) Για να εφαρμοστεί ένα μέτρο χρειάζεται να προηγηθεί και γνωστοποιηθεί κάποιος προγραμματισμός, δηλ. προϋποθέσεις εφαρμογής του μέτρου ή πραγματοποίησης του κινήτρου. Ετσι, τα αποτελέσματα είναι θετικά και χωρίς επιπλοκές.

Το θέμα των κινήτρων, πάντως, είναι τεράστιο στη σύγχρονη ψυχολογία. Μιλούμε για κίνητρα (αντικίνητρα) που διακρίνονται βασικά σε βιογενή («υλικά») και σε κοινωνιογενή («πνευματικά»). Για την ιεράρχηση των κινήτρων, θέμα ανοιχτό και πολύπλοκο, έχουν γίνει πάρα πολλές έρευνες από σημαντικούς ερευνητές (Maslow, McClelland, Αtkinson, Kuhl κ.ά.). Σχετίζονται με προσωπικές αξίες και τις εκάστοτε καταστάσεις. Αρκούν ίσως εδώ μερικές κλασικές απόψεις: «Σε διψασμένο και αν προσφέρεις όλες τις σοφίες, δεν θα τον τέρψεις πιο πολύ παρά να πιει αν του δώσεις», (Σοφοκλής, απ. 763 Ρ). Υπερισχύει η βιολογική, υλική πλευρά. Αλλά και «Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματ. 4,4). Στις ενέργειες του ανθρώπου οι δύο αυτές πλευρές είναι, συνήθως αξεχώριστες. Ο Ν. Καζαντζάκης τονίζει χαρακτηριστικά: «Μωρέ, τι μηχανή είναι ο άνθρωπος. Την ταΐζεις ψωμί, κρασί, ψάρια, ραπανάκια και βγαίνουν αναστεναγμοί, γέλια και ονείρατα»! (περισσότερα: Ν. Γ. Παπαδόπουλος «Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Ψυχολογίας», 2005, σ. 452).

Ετσι, στην καθημερινή πρακτική ζωή, με την υποχώρηση ή αδράνεια στη μία πλευρά, μπορεί κανείς να απευθύνεται στην άλλη. Ο λαός λέει σχετικά: «όταν πληρώνει κανείς τον τσούζει...». Τρέχει να προλάβει, ανταποκρίνεται. Υπάρχει αμεσότερο (υλικό δηλ.) κίνητρο και για όποιον δείχνει ασυνέπεια, ολιγωρεί. Διευκολύνεται έτσι η λειτουργικότητα σε ένα σύνολο. Το μέτρο αυτό, σε προηγμένες χώρες, εφαρμόζεται, με διάφορες μορφές, σε διάφορους τομείς της καθημερινής ζωής. Π.χ. καλείται να πληρώσει κανείς για κάτι που «ρίχνει κάτω» και όχι στον κάδο απορριμμάτων(!), προφανώς όχι μόνο προς αντιμετώπιση των εξόδων καθαριότητας αλλά και προς αποφυγή επανάληψης. Πρόσφατα, συμμετείχα σε συνέδριο με διάφορες προθεσμίες εγγραφής και αντίστοιχα προς την παρέλευση του χρόνου αυξανόμενο ποσό. Με βάση, λοιπόν, τα κίνητρα, και εφόσον