ο εφιάλτης του Πακιστάν από Καθημερινή

The Guardian Οι ηγέτες του Πακιστάν, πολιτικοί ή στρατιωτικοί, κάθονται σε ένα θρόνο επάνω σε ηφαίστειο. Καθώς η χώρα ετοιμάζεται να γιορτάσει την 60ή επέτειο της ανεξαρτησίας της, η κυβέρνηση είναι διχασμένη, ενώ φημολογείται ότι ο ένστολος πρόεδρός της εξετάζει την ιδέα να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Συνήθως, η ύπαρξη ενός στρατιωτικού ηγέτη καταδεικνύει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αλλά όχι στο Πακιστάν. Ο στρατός κυβέρνησε τη χώρα για περισσότερα από 30 χρόνια, επέζησε εξεγέρσεων και δολοφονιών και επιστρέφει στην εξουσία αλώβητος. Ο πολιτικός κύκλος επανέρχεται: δικτατορία - εξεγέρσεις - δημοκρατική κυβέρνηση - διαφθορά - νόθες εκλογές - δικτατορία. Τα 200 εκατομμύρια Πακιστανών αξίζουν κάτι καλύτερο. Οι δύο κρίσεις που πρόσφατα έπληξαν τη χώρα είναι αντίθετες από τη φύση τους. Στον συνταγματικό αγώνα που πυροδότησε η απόλυση του προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου πρωταγωνίστησε η κοινωνία, με δικαστές, δικηγόρους, φοιτητές, ακτιβιστές και δημοσιογράφους να ζητούν διάκριση των εξουσιών και ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Το καθεστώς δέχθηκε την αποκατάσταση του αρχιδικαστή. Ταυτόχρονα, μια ομάδα ιερομένων σε τέμενος του Ισλαμαμπάντ άρχισε να επιτίθεται κατά ιερόδουλων και βιβλιοθηκών και να απαιτεί την εφαρμογή θρησκευτικών νόμων με στόχο την ακόμη μεγαλύτερη κοινωνική καταπίεση των γυναικών. Μπροστά σε αυτή την πρόκληση, η κυβέρνηση εμφανίστηκε διχασμένη. Ο Μουσάραφ αποδείχθηκε πολύ αδύναμος για να έρθει σε ρήξη με το στρατιωτικό παρελθόν του. Δεν υπήρξαν μαζικές κινητοποιήσεις. Ούτε τα θρησκευτικά κόμματα που επηρεάζουν τις παραμεθόριες βοριοδυτικές περιοχές υπεραμύνθηκαν των μαχητών του ιερού πολέμου που είχαν οχυρωθεί στο Κόκκινο Τζαμί. Ζήτησαν μόνο να προστατευτούν οι γυναίκες και τα παιδιά. Χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν σε διαδηλώσεις στην Πεσαβάρ και φώναζαν συνθήματα υπέρ του ιερού πολέμου. Γι' αυτό και η όλη συζήτηση περί κήρυξης της χώρας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης αποτελεί ελιγμό για να διατηρηθούν στην εξουσία πολιτικοί που στηρίζουν τον Μουσάραφ, αλλά τρέφουν φόβους πως ίσως τους προδώσει για να προχωρήσει σε συμφωνία με την Μπεναζίρ Μπούτο και να κατευνάσει την Ουάσιγκτον. Η μεγάλη πλειοψηφία των Πακιστανών παραμένει σιωπηλή και αδρανής, καθώς εκτιμά ότι καμία από τις μάχες δεν αφορά τα συμφέροντά της. Ο μέσος πολίτης είναι παγιδευμένος ανάμεσα στη βία των δύο πλευρών. Εκείνο που επιθυμούν όλοι είναι να δοθεί ένα τέλος στον εφιάλτη. Το όλο θέμα ανακινεί ένα παλιό ζήτημα: σε ποιο βαθμό έχουν διεισδύσει οι ισλαμιστές στο στράτευμα; Hταν μήπως ο φόβος να εκτραπούν οι διχόνοιες στους κόλπους του στρατού και των υπηρεσιών του που οδήγησαν σε αυτά τα υπερβολικά μέτρα από πλευράς του καθεστώτος; Δεν νομίζω. Υπάρχουν δύο λόγοι για τους οποίους παραμένουν ενωμένοι οι ανώτεροι αξιωματικοί του στρατού. Αφ' ενός για να μη χάσουν τις ανέσεις και τα προνόμοια που έχουν αποκτήσει έπειτα από δεκαετίες στην εξουσία. Αφ' ετέρου επειδή τρέφουν μια βαθύτερη απέχθεια στη δημοκρατία, πράγμα σύνηθες μεταξύ των στρατιωτικών. Δεδομένου ότι οι ίδιοι δεν έχουν συνηθίσει να είναι υπόλογοι μέσα στον ίδιο τους τον χώρο, τους είναι δύσκολο να αποδεχθούν κάτι τέτοιο στην υπόλοιπη κοινωνία. Στο Πακιστάν ο στρατός σταμάτησε προ πολλού να αποτελεί ομάδα πίεσης που προσπαθεί να επηρεάσει την εκλεγμένη κυβέρνηση και έχει μετατραπεί σε μια μόνιμη συνωμοσία που προσπαθεί να απομακρύνει όποια κυβέρνηση δεν υπακούει στις προσταγές του. Οι τρεις πιο δημοφιλείς ιστορικές φυσιογνωμίες στις στρατιωτικές ακαδημίες του Πακιστάν είναι ο Ναπολέων, ο Ντε Γκωλ και ο Κεμάλ Ατατούρκ. Ο πρώτος παρείχε ένα νομικό κώδικα που ήταν ήδη σε ισχύ. Ο δεύτερος έβγαλε τη Γαλλία από το ΝΑΤΟ και κατήγγειλε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Ο τρίτος διαχώρισε τη θρησκεία από το κράτος. Οι δεσποτικοί ηγέτες του Πακιστάν δεν έχουν, έως τώρα, καταφέρει τίποτε απ' όλα αυτά.