| Φωνάζει ο κλέφτης... Του Σταυρου Λυγερου Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, όπου τείνει να κυριαρχήσει η εξατομίκευση εις βάρος της παραδοσιακής οικογενειακής αλληλεγγύης, η κοινωνική ασφάλιση είναι η εγγύηση μιας κάποιας ευημερίας για την τρίτη ηλικία. Γι’ αυτό και το ασφαλιστικό αποτελεί το πιο ευαίσθητο πολιτικό ζήτημα, ικανό να κινητοποιήσει ακόμα και όσους αποφεύγουν τις απεργίες και τις διαδηλώσεις. Οι εργαζόμενοι αντιδρούν, επειδή έχουν επίγνωση ότι η προωθούμενη μεταρρύθμιση αποσκοπεί σχεδόν αποκλειστικά στην περικοπή κεκτημένων τους και όχι στον εξορθολογισμό του συστήματος. Είναι αλήθεια ότι προοπτικά θα προκύψει πρόβλημα και γι’ αυτό πρέπει να ληφθούν μέτρα. Γύρω από αυτήν την αλήθεια, όμως, έχει αναπτυχθεί από τις κυρίαρχες ελίτ μία προπαγανδιστικού τύπου κινδυνολογία, με σκοπό να σπάσει την κοινωνική αντίσταση. Επιστρατεύονται, μάλιστα, βαρύγδουπες μελέτες, οι οποίες στηρίζονται σε τουλάχιστον αμφιλεγόμενες παραδοχές. Το ασφαλιστικό έχει αποκτήσει έντονο συμβολισμό. Κατά κάποιον τρόπο έχει μετατραπεί στον λόφο, γύρω από τον οποίο διεξάγεται η κρίσιμη μάχη για την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους στο όνομα της προσαρμογής στην παγκοσμιοποίηση. Το ασφαλιστικό, όμως, πρέπει να προσεγγισθεί χωρίς ιδεοληψίες και χωρίς την ανόητη πρόθεση να δοθεί οριστική λύση. Επειδή εξαρτάται από πολλές μεταβλητές, το ζητούμενο είναι η διατήρηση της ισορροπίας του συστήματος. Για τον σκοπό αυτόν κάθε 10-15 χρόνια πρέπει να επανεξετάζεται και να λαμβάνονται τα αναγκαία διορθωτικά μέτρα. Αυτά που πρέπει να λυθούν είναι τα χρόνια προβλήματα. Για δεκαετίες, το κράτος αφ’ ενός λεηλατούσε επισήμως τα αποθεματικά των Ταμείων και αφ’ ετέρου έκανε κοινωνική πολιτική σε βάρος τους. Το χρέος αυτό πρέπει να εξοφληθεί στο πλαίσιο μιας κοινωνικής συμφωνίας. Μόνο τότε θα προκύψει καθαρή σχέση. Προφανώς, υπάρχει δημοσιονομική δυσχέρεια. Τον λογαριασμό, όμως, δεν είναι σωστό να τον πληρώσουν οι ασφαλισμένοι. Η πολιτεία όχι μόνο αποφεύγει να ρυθμίσει το χρέος της, αλλά και είναι κραυγαλέα ασυνεπής όσον αφορά τα τρέχοντα. Δεν καταβάλλει ούτε τα συμφωνηθέντα! Και ως εργοδότης κάνει τη μεγαλύτερη εισφοροδιαφυγή! Παρ’ όλα αυτά, η κυβέρνηση έχει το θράσος να το παίζει κήνσορας και να προωθεί άνοδο των ορίων συνταξιοδότησης. Εάν χρειαστεί, να γίνει και αυτό. Προηγουμένως, όμως, πρέπει οι κυβερνώντες να σταματήσουν το κρυφτούλι, να καταθέσουν προτάσεις και να διαπραγματευθούν με ευθύνη. Μόνο εάν εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους θα έχουν το κύρος να πείσουν για την ανάγκη περικοπής κεκτημένων. Με τα πολιτικάντικα τερτίπια τους, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να προκαλέσουν κοινωνική αναταραχή. Το γεγονός ότι η περίπτωση Γιαννίτση δεν τους έχει διδάξει είναι αλάνθαστο σημάδι πολιτικής ακρισίας. |
Comments