Tης Μαργαριτας Πουρναρα Πριν από λίγο καιρό πέρασα έναν ολόκληρο μήνα στις Ηνωμένες Πολιτείες με υποτροφία. Ανάμεσα στις υποχρεώσεις του προγράμματος ήταν να φιλοξενηθούμε κάποιες ημέρες από αμερικανικές οικογένειες. Ετσι, πριν καλά καλά πατήσω το πόδι μου στη χώρα, βρέθηκα στο σπίτι ενός ζευγαριού ευκατάστατων δικηγόρων στο Ράλι της Βόρειας Καρολίνας. Η Αν και ο Ρέι, κοντά στα 55, απολάμβαναν υψηλό επίπεδο ζωής σε μια μεγάλη μονοκατοικία δίπλα στο δάσος, με δύο αυτοκίνητα στο γκαράζ τους. Η τεράστια τηλεόρασή τους αναμετέδιδε συνεχώς αγώνες μπέιζμπολ και το ψυγείο τους ήταν ο παράδεισος του καταναλωτή. Γλυκύτατοι, ζεστοί και περιποιητικοί ενσάρκωναν -στο δικό μου τουλάχιστον μυαλό- τη στερεότυπη εικόνα που έχουμε πλάσει για τον μέσο Αμερικανό από τις ταινίες και τα βιβλία. Μόνη τους έγνοια, ο γιος τους. Πατέρας ενός μωρού, στρατιωτικός καριέρας, υπηρετούσε στο Ιράκ. Σώος και αβλαβής μέχρι στιγμής… Βρέθηκα σε λεπτή θέση. Θα μπορούσα ποτέ να τους πω τη γνώμη μου για τον Πόλεμο; Και αν ναι, πώς; Με ποιες λέξεις και εκφράσεις; Στο σαλόνι, κυριαρχούσε η φωτογραφία του παλικαριού με τη στολή, αγκαλιά με το παιδί του. Ο καναπές τους είχε κεντημένα μαξιλάρια με το «God Bless America». Ηταν σαφές ότι δεν είχα απέναντί μου αλαζονικά και επηρμένα μέλη της κυβέρνησης Μπους, αλλά δύο αφάνταστα καλοπροαίρετους και ευφυείς ανθρώπους, που πίστευαν βαθύτατα ότι η χώρα τους συμβάλλει στον εκδημοκρατισμό του πλανήτη. Δυο γονείς που ανησυχούσαν ότι το παιδί τους θα μπορούσε να θυσιαστεί για το καλό του κόσμου. Και μου φέρονταν με τόση τρυφερότητα, σαν να ήμουν κι εγώ παιδί τους. Είχα συνέχεια έναν κόμπο στον λαιμό… Οσο περνούσαν οι μέρες και ξεκινούσε δειλά η κουβέντα για το πώς βλέπουμε τον πόλεμο του Ιράκ στην Ευρώπη, τόσο μεγάλωνε η αμηχανία μου. Αντιλήφθηκα ότι το ζευγάρι που είχα μπροστά μου καθρεφτίζει την Αμερική: Ζουν καλά και παραπάνω από καλά. Ταξιδεύουν σπάνια. Ασχολούνται με το τι συμβαίνει στην πολιτεία τους. Κινούνται μέσα σ’ έναν περιχαρακωμένο κόσμο. Μια ωραία φούσκα, με αυτάρκεια, σούπερ μάρκετ, φαντασμαγορικά τοπία. Δονούνται από τα υψηλά ιδανικά. Εχουν φυσική καλοσύνη και ευγένεια που φαίνεται να έχει εκλείψει στα μέρη μας. Η Αν και ο Ρέι μού κατέρριψαν έναν μύθο. Δεν ήταν αφελείς, αλλά έρμαια των ΜΜΕ. Δεν θα μάθουν ποτέ τη διαφορά ενός σιίτη από ένα σουνίτη, αλλά θα ξέρουν την τελευταία δίαιτα της Οπρα Γουίνφρεϊ. Δεν θα μπορούσαν ποτέ να προσδιορίσουν πού βρίσκεται το Κουρδιστάν, αλλά θα μάθουν ότι συνέλαβαν την Μπρίτνεϊ Σπίαρς να οδηγεί μεθυσμένη. Δεν ξέρουν τον Ζοζέ Μπαρόζο αλλά τον Γκρεγκ Νοβίτσκι. Ζουν στον πλανήτη Αμερική χωρίς να υποψιάζονται την ύπαρξη του παράλληλου σύμπαντος. Οσο κι αν με πόνεσε η διαπίστωση, δεν μου έκανε τους ανθρώπους αυτούς λιγότερο αγαπητούς. Με ανάγκασε όμως να σκεφτώ πόσο εμποτισμένοι από αντιαμερικανισμό είμαστε συνήθως εμείς οι Ελληνες. Με τη σιγουριά της απόστασης που μας χωρίζει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και χωρίς να έχουμε συνομιλήσει συχνά με κανέναν Αμερικανό στη ζωή μας. |
Comments