«Δωράκια», επιταγές και χοντρές μίζες./καθημερινή
«Δωράκια», επιταγές και χοντρές μίζες
Tου Aλεξη Παπαχελα
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για μίζες, προμήθειες κ.λπ. κ.λπ. Καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε για τι πράγμα μιλάμε, για να μη βάζουμε και όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο καλάθι. Λοιπόν, πρώτη κατηγορία «διαφθοράς» είναι αυτή που δυστυχώς οι πολιτικοί, και πολλές φορές και οι συγγενείς τους, δεν καταλαβαίνουν καν ότι συνιστά διαφθορά. Είναι αυτό που λαϊκά θα αποκαλούσαμε «δωράκια». Οι πολιτικοί έχουν μάθει να λειτουργούν ως πρίγκιπες βασιλείου του Κόλπου και να δέχονται μικρά ή μεγάλα δωράκια χωρίς να το πολυσκέπτονται. Πριν από πολλά χρόνια, ένας φίλος συνάντησε σε διάστημα μερικών ημερών τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που ήταν ο καθένας μέλος οικογένειας πολιτικού, από διαφορετικά κόμματα. Και οι τρεις φορούσαν το ίδιο πολύ ακριβό ρολόι που ήταν δυσεύρετο τότε και πολύ της μόδας. Λόγω ακατανίκητης περιέργειας ρώτησε τον πρώτο πού το βρήκε για να ανακαλύψει πως ήταν δώρο σκοτεινού αλλά εξαιρετικά χαρισματικού «συνεργάτη» μεγάλου επιχειρηματία της εποχής με επιδόσεις σε κρατικές προμήθειες. Ο δεύτερος «τα μασούσε» και ο τρίτος ανέφερε χωρίς πολλά πολλά πως ήταν δώρο από την ίδια πηγή. Ρολόγια, κομπιούτερ, οικόπεδα σε νησιά, σκάφη θεωρούνται εδώ και χρόνια απολύτως λογικά δωράκια για έναν πολιτικό ή τους συγγενείς του. Και άμα κολλήσεις σε κανέναν, θα σου πει «έλα μωρέ, κάτι τρέχει στα...». Είναι βλέπετε τόσο εθισμένοι στην πριγκιπική συμπεριφορά που τους εκπλήσσει η δική μας έκπληξη...
Δεύτερη κατηγορία, οι σακούλες ή επιταγές που φτάνουν σε γραφεία κομμάτων ή υποψηφίων. Πρόκειται για παλαιά παράδοση. Αλλάζει απλώς το στυλ. Ο πολιτικός που είναι εντάξει, θα δώσει κουπόνια ως απόδειξη, ο άλλος θα... κλέψει από τα κλεμμένα. Εμείς όμως δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο υπουργός κ. Α πήρε και πόσα κατά την προεκλογική περίοδο και πριν βρεθεί σε πόστο από το οποίο παίρνει αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τον επιχειρηματία που τόσο απλόχερα σκόρπιζε χαρά... Στην Αμερική, αυτή η διαπλοκή είναι θεσμοθετημένη. Ο ψηφοφόρος μπορεί να μάθει με μια επίσκεψη στο Διαδίκτυο πόσα έδωσε η Λόκχηντ στον Ομπάμα και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Είναι ίσως μία λύση, όλα νόμιμα, όλα στη φόρα.
Και μετά υπάρχει βεβαίως η χοντρή διαφθορά, ο υπουργός που τα «παίρνει» για μια προμήθεια ή ζει από τα μαύρα που του δίνει κάθε μήνα ένας επιχειρηματίας. Ολα αυτά συμβαίνουν δεκαετίες τώρα και το φαινόμενο απλά εξαπλώθηκε στη δεκαετία του 1980, όταν η διαφθορά νομιμοποιήθηκε ως εργαλείο αναδιανομής πλούτου. Τώρα, ο επιχειρηματίας που θέλει να πάει μπροστά βρίσκει μπροστά του ένα δικηγόρο ή κάποιον άλλο «εκπρόσωπο» που του λέει εμπιστευτικά «ξέρεις ο δικός μου πάει για αρχηγός και χρειάζεται πολλά λεφτά...».
Και ασφαλώς όλα αυτά συμβαίνουν και διεθνώς. Ο καρκίνος του φαύλου κύκλου, πολιτικό χρήμα - επικοινωνία - πολιτικές αποφάσεις, αποτελεί ένα παγκόσμιο γόρδιο δεσμό. Οσο η πολιτική γίνεται ένα ακριβό σπορ, όσο βασίζεται σε ακριβές τεχνικές και την επικοινωνία, τόσο πιο εξαρτημένοι θα γίνονται οι πολιτικοί από «δωράκια», σακούλες ή καταθέσεις στον... Λίβανο. Είναι προφανές πως αυτός ο καρκίνος τρώει τα σωθικά κάθε πολιτικού συστήματος. Πού και πού το σύστημα ξεβράζει κάνα δυο πλεονέκτες που ήθελαν και... απόδειξη ή το παράκαναν. Στην Αθήνα, υπάρχει μια διακομματική παρέα «κολλητών» που λατρεύει και προστατεύει αυτό το σύστημα. Οι απολογητές του συστήματος έκραζαν παλαιότερα κάθε βράδυ «διαφθορά, διαπλοκή, πού τα είδατε;» λες και ζούσαν στην Ελβετία...
Λύσεις εύκολες, είναι η αλήθεια, δεν υπάρχουν γιατί λίγο ο ανθρώπινος χαρακτήρας λίγο το κοινωνικό περιβάλλον και μαζί και η δύναμη της συνήθειας μασάνε τις ηθικολογίες και τις παραινέσεις περί μηδενικής ανοχής και τις φτύνουν προς μεγάλη ικανοποίηση κάθε κυνικού παρατηρητή της πολιτικής σκηνής.
Tου Aλεξη Παπαχελα
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για μίζες, προμήθειες κ.λπ. κ.λπ. Καλό είναι να ξεκαθαρίσουμε για τι πράγμα μιλάμε, για να μη βάζουμε και όλες τις περιπτώσεις στο ίδιο καλάθι. Λοιπόν, πρώτη κατηγορία «διαφθοράς» είναι αυτή που δυστυχώς οι πολιτικοί, και πολλές φορές και οι συγγενείς τους, δεν καταλαβαίνουν καν ότι συνιστά διαφθορά. Είναι αυτό που λαϊκά θα αποκαλούσαμε «δωράκια». Οι πολιτικοί έχουν μάθει να λειτουργούν ως πρίγκιπες βασιλείου του Κόλπου και να δέχονται μικρά ή μεγάλα δωράκια χωρίς να το πολυσκέπτονται. Πριν από πολλά χρόνια, ένας φίλος συνάντησε σε διάστημα μερικών ημερών τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που ήταν ο καθένας μέλος οικογένειας πολιτικού, από διαφορετικά κόμματα. Και οι τρεις φορούσαν το ίδιο πολύ ακριβό ρολόι που ήταν δυσεύρετο τότε και πολύ της μόδας. Λόγω ακατανίκητης περιέργειας ρώτησε τον πρώτο πού το βρήκε για να ανακαλύψει πως ήταν δώρο σκοτεινού αλλά εξαιρετικά χαρισματικού «συνεργάτη» μεγάλου επιχειρηματία της εποχής με επιδόσεις σε κρατικές προμήθειες. Ο δεύτερος «τα μασούσε» και ο τρίτος ανέφερε χωρίς πολλά πολλά πως ήταν δώρο από την ίδια πηγή. Ρολόγια, κομπιούτερ, οικόπεδα σε νησιά, σκάφη θεωρούνται εδώ και χρόνια απολύτως λογικά δωράκια για έναν πολιτικό ή τους συγγενείς του. Και άμα κολλήσεις σε κανέναν, θα σου πει «έλα μωρέ, κάτι τρέχει στα...». Είναι βλέπετε τόσο εθισμένοι στην πριγκιπική συμπεριφορά που τους εκπλήσσει η δική μας έκπληξη...
Δεύτερη κατηγορία, οι σακούλες ή επιταγές που φτάνουν σε γραφεία κομμάτων ή υποψηφίων. Πρόκειται για παλαιά παράδοση. Αλλάζει απλώς το στυλ. Ο πολιτικός που είναι εντάξει, θα δώσει κουπόνια ως απόδειξη, ο άλλος θα... κλέψει από τα κλεμμένα. Εμείς όμως δεν θα μάθουμε ποτέ αν ο υπουργός κ. Α πήρε και πόσα κατά την προεκλογική περίοδο και πριν βρεθεί σε πόστο από το οποίο παίρνει αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τον επιχειρηματία που τόσο απλόχερα σκόρπιζε χαρά... Στην Αμερική, αυτή η διαπλοκή είναι θεσμοθετημένη. Ο ψηφοφόρος μπορεί να μάθει με μια επίσκεψη στο Διαδίκτυο πόσα έδωσε η Λόκχηντ στον Ομπάμα και να βγάλει τα συμπεράσματά του. Είναι ίσως μία λύση, όλα νόμιμα, όλα στη φόρα.
Και μετά υπάρχει βεβαίως η χοντρή διαφθορά, ο υπουργός που τα «παίρνει» για μια προμήθεια ή ζει από τα μαύρα που του δίνει κάθε μήνα ένας επιχειρηματίας. Ολα αυτά συμβαίνουν δεκαετίες τώρα και το φαινόμενο απλά εξαπλώθηκε στη δεκαετία του 1980, όταν η διαφθορά νομιμοποιήθηκε ως εργαλείο αναδιανομής πλούτου. Τώρα, ο επιχειρηματίας που θέλει να πάει μπροστά βρίσκει μπροστά του ένα δικηγόρο ή κάποιον άλλο «εκπρόσωπο» που του λέει εμπιστευτικά «ξέρεις ο δικός μου πάει για αρχηγός και χρειάζεται πολλά λεφτά...».
Και ασφαλώς όλα αυτά συμβαίνουν και διεθνώς. Ο καρκίνος του φαύλου κύκλου, πολιτικό χρήμα - επικοινωνία - πολιτικές αποφάσεις, αποτελεί ένα παγκόσμιο γόρδιο δεσμό. Οσο η πολιτική γίνεται ένα ακριβό σπορ, όσο βασίζεται σε ακριβές τεχνικές και την επικοινωνία, τόσο πιο εξαρτημένοι θα γίνονται οι πολιτικοί από «δωράκια», σακούλες ή καταθέσεις στον... Λίβανο. Είναι προφανές πως αυτός ο καρκίνος τρώει τα σωθικά κάθε πολιτικού συστήματος. Πού και πού το σύστημα ξεβράζει κάνα δυο πλεονέκτες που ήθελαν και... απόδειξη ή το παράκαναν. Στην Αθήνα, υπάρχει μια διακομματική παρέα «κολλητών» που λατρεύει και προστατεύει αυτό το σύστημα. Οι απολογητές του συστήματος έκραζαν παλαιότερα κάθε βράδυ «διαφθορά, διαπλοκή, πού τα είδατε;» λες και ζούσαν στην Ελβετία...
Λύσεις εύκολες, είναι η αλήθεια, δεν υπάρχουν γιατί λίγο ο ανθρώπινος χαρακτήρας λίγο το κοινωνικό περιβάλλον και μαζί και η δύναμη της συνήθειας μασάνε τις ηθικολογίες και τις παραινέσεις περί μηδενικής ανοχής και τις φτύνουν προς μεγάλη ικανοποίηση κάθε κυνικού παρατηρητή της πολιτικής σκηνής.
Comments