.από καθημερινή νέα δυναμική στην ΕΕ

Νέα δυναμική στην Ε.Ε.

Tου Κωστα Ιορδανιδη

Η Ευρωπαϊκή Ενωση υπήρξε εν πολλοίς δημιούργημα της συνεργασίας της Γερμανίας και της Γαλλίας. Μιας συνεργασίας που προωθήθηκε και από πολιτικούς που ηγούνταν αντιπάλων παρατάξεων, όπως οι περιπτώσεις του σοσιαλιστού Γάλλου προέδρου Φρανσουά Μιτεράν και του χριστιανοδημοκράτη Γερμανού καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ.

Αλλά οι σημερινοί ηγέτες των δύο σημαντικοτέρων χωρών της Ενώσεως –ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί και η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ– παρουσιάζουν κάποιες ουσιαστικότατες και ενίοτε «υπόγειες» συνάφειες.

Εν ολίγοις, και οι δύο ήσαν από μιαν άποψη «ξένοι», εν σχέσει με το διακομματικό και διαχρονικό κατεστημένο των χωρών των οποίων ηγούνται. Η κ. Μέρκελ προέρχεται από την Ανατολική Γερμανία και εισήλθε δυναμικά στην πολιτική ζωή της ενοποιημένης χώρας της, διαμορφωμένη ήδη ως άτομο και ως επιστήμων. Ο κ. Σαρκοζί είναι απόγονος μεταναστών, που διεκδίκησε και εξασφάλισε την εμπιστοσύνη του κατεστημένου των Γάλλων συντηρητικών, το οποίο και τον απεδέχθη ως ηγέτη, διότι έκρινε ότι μπορούσε να εξασφαλίσει νίκη της Δεξιάς – και απεδείχθη πως η εκτίμηση ήταν ορθότατη.

Υπάρχουν και άλλα σημεία ουσιαστικής πολιτικής συμπτώσεως των δύο ηγετών, που έχουν καταστήσει σαφές ότι θα συνεργασθούν στενότατα για να προσδώσουν στην Ενωση τη ζωτική ορμή, την οποία έχει σαφώς ανάγκη.

Τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Σαρκοζί είναι περισσότερο «ατλαντιστές» από τον πρώην καγκελάριο Γκέρχαρντ Σρέντερ και τον τέως πρόεδρο Ζακ Σιράκ, που αρνήθηκαν να συμπράξουν με τις ΗΠΑ και να εμπλακούν στον πόλεμο εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ. Η τοποθέτηση στο αξίωμα του υπουργού επί των Εξωτερικών τού εκ της Αριστεράς προερχομένου κ. Μπερνάρ Κουσνέρ, από τον κ. Σαρκοζί, μπορεί να είναι ενδεικτική μιας νέας τάσεως. Επισημαίνεται ότι ο κ. Κουσνέρ είχε υποστηρίξει τον πόλεμο των ΗΠΑ και κάποιων συμμάχων τους εναντίον του Ιράκ για «ανθρωπιστικούς» λόγους.

Πέραν τούτου, οι ηγέτες της Γερμανίας και της Γαλλίας τρέφουν προς τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν πολύ μεγαλύτερη δυσπιστία από τους προκατόχους τους, για λόγους που δεν οφείλονται αποκλειστικώς σε προσωπικά ή οικογενειακά βιώματα. Τέλος, τόσο η κ. Μέρκελ όσο και ο κ. Σαρκοζί πιστεύουν σταθερώς ότι η περαιτέρω διεύρυνση της Ενώσεως είναι άκρως αντιπαραγωγική και υποστηρίζουν μια συμφωνία ειδικής σχέσεως της Αγκυρας με την Ε.Ε. Είναι λογικό να αναμένει πλέον κανείς πως η συνεργασία της Γερμανίας με τη Γαλλία ίσως δημιουργήσει μια νέα δυναμική, τουλάχιστον στον τομέα των διεθνών σχέσεων.

Η διαφορά των δύο ηγετών είναι ότι η κ. Μέρκελ έχει σαφώς κυριαρχήσει στην εσωτερική σκηνή και η κυβέρνηση συνασπισμού με τους σοσιαλιστές, της οποίας ηγείται, την έχει απαλλάξει από την εσωτερική αντιπολίτευση. Αντίθετα, ο κ. Σαρκοζί, πέραν των συμβατικών πολιτικών του αντιπάλων, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον ριζοσπαστισμό των μεταναστών από τον τρίτο, μουσουλμανικό κόσμο στα περίχωρα των Παρισίων.

Τα θέμα αυτά απασχολούν, φυσιολογικώς, την πολιτική ηγεσία όλων των χωρών της Ενώσεως, των ΗΠΑ, της Ρωσίας, και όχι μόνον. Εξαίρεση αποτελεί βεβαίως η Ελλάς, που έχει βυθισθεί σε μια νοσηρή εσωστρέφεια.