.από καθημερινή. Σείεται το Παρίσι,ακούει η Αθήνα?
Tου Γεωργιου Π. Μαλουχου
Λίγο πριν την εκτέλεσή του από τους ναζί στο κατεχόμενο Παρίσι του ’44, ένας νεαρός Γάλλος μελλοθάνατος έγραψε μια επιστολή προς τους γονείς του. Εξήντα τρία χρόνια αργότερα, ο Νικολά Σαρκοζί, έκτος πρόεδρος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, αφού ανέλαβε τα καθήκοντά του υπό τους ήχους είκοσι ενός κανονιοβολισμών που έρχονταν από τον τάφο του Ναπολέοντα και παρέλαβε τους κωδικούς των γαλλικών πυρηνικών όπλων από τον προκάτοχό του, αμέσως μετά (α, προσοχή: και λίγο πριν αναχωρήσει για το Βερολίνο) έλαβε την πρώτη απόφαση της θητείας του: εκείνη η επιστολή θα διδάσκεται υποχρεωτικά στα γαλλικά σχολεία. Κι όλα αυτά, αφού πρώτα διέρρευσε ότι θέλει να κάνει υπουργούς ανθρώπους - σύμβολα αντίπαλων πολιτικών χώρων και του Μάη του ’68, αφού έδειξε ότι θα θεσμοθετήσει ένα αμερικανικού τύπου Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και αφού άκουσε τον ελληνικής καταγωγής «δεύτερο» του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Νεγκρεπόντε να εκφράζει την ελπίδα ότι θα «αφήσει ανοικτό» το θέμα της ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για να λάβει την έμμεση απάντηση από τον πρώτο προεδρικό λόγο: «Θα αγωνιστώ για την ένωση της Μεσογείου»... Ε, δεν μπορεί να πει κανείς: η πρώτη ημέρα της θητείας του νέου προέδρου της Γαλλίας ήταν μια πραγματικά γεμάτη ημέρα...
Μέσα σε ένα πρωί και με φόντο τη ναπολεόντειο δόξα, τα πιο ισχυρά από τα σύμβολα και τα πιο αντιφατικά –σε πρώτη ανάγνωση– από τα ορόσημα της πρόσφατης γαλλικής ιστορίας πέρασαν μαζί μπροστά από τα μάτια των Γάλλων – και όχι μόνον αυτών. Κι όλα αυτά, ενώ, μόλις λίγες μέρες πριν, στις διακοπές του στη Μάλτα, ο Νικολά Σαρκοζί έκανε τζόκινγκ φορώντας ένα μπλουζάκι με το σήμα αμερικανικού αστυνομικού τμήματος. Και προχθές, όταν ορκίστηκε, επιφύλαξε έναν πονοκέφαλο στους άνδρες της ασφάλειάς του, καθώς, εν μέσω απειλών για ταραχές, επανέφερε το ανοικτό αυτοκίνητο που ο Ζακ Σιράκ είχε εγκαταλείψει.
Ετσι, ακούγεται φυσικό ότι η αποκατάσταση του εθνικού γοήτρου της Γαλλίας ήταν η πρώτη δέσμευση του νέου προέδρου της χώρας στην παρθενική του ομιλία. Και δίπλα στο εθνικό γόητρο έθεσε «μια ανάγκη δεσμεύσεων επειδή ποτέ πριν η δημόσια εμπιστοσύνη δεν ήταν τόσο εύθραυστη», αλλά και μια ανάγκη για την κοινωνική προστασία που δικαιούνται οι Γάλλοι και οι Ευρωπαίοι πολίτες, καθώς αυτή είναι η ουσία του ευρωπαικού πολιτισμού. Μαζί, «ο αγώνας κατά των αλλαγών για το κλίμα» και η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που γίνονται «διπλωματικές προτεραιότητες της Γαλλίας».
Αραγε, πώς να τα βλέπει όλα αυτά εκείνος ο «διανοούμενος» που γέμισε λεφτά και δόξα, μιλώντας για το τέλος της πολιτικής, στην ουσία προσπαθώντας να πείσει τον Δυτικό άνθρωπο ότι έφτασε πια στην απόλυτη παρακμή της μη πολιτικής κοινωνίας; Κι άραγε, αν οι αναγνώστες του βιβλίου του το επέστρεφαν λέγοντας «τα λεφτά μας πίσω», θα είχαν άδικο;...
Ο Σαρκοζί όχι μόνον επαναφέρει τη μεγάλη πολιτική, αλλά την επαναφέρει μέσα και από τα δύο της επίπεδα: και των συμβόλων και της ουσίας. Κι αν ζούσαμε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου ή σε κάτι σαν αυτά, οι μυστικές υπηρεσίες των δύο μεγάλων θα είχαν ήδη ανοίξει επειγόντως γραφεία «αποκωδικοποίησης» των συμβόλων, των λόγων και των πράξεων του νέου Γάλλου προέδρου, που μέσα σε λίγες ώρες επανέφερε κυριαρχικά την πανταχόθεν βαλλόμενη έννοια του «έθνους - κράτους» στο προσκήνιο, μιλώντας δε και ως Γάλλος και ως Ευρωπαίος ηγέτης και λέγοντας με κάθε τρόπο στην Ουάσιγκτον ότι θα είναι δίπλα της την ώρα που εναντιώνεται κάθετα σε βασικές επιλογές της, ενώ, την ίδια στιγμή επιτίθεται στα εσωτερικά πολιτικά φράγματα για να τα διεμβολίσει αλλά και για να γίνει επιτέλους κάτι σε ένα πολιτικό κόσμο που, ξεκομμένος πια, ζει μέσα από την αδράνεια και την αναπαράγει.
Ολα αυτά, δεν συμβαίνουν σε άλλο πλανήτη. Ούτε καν σε άλλη ήπειρο. Στην πραγματικότητα, συμβαίνουν δίπλα μας και μάλιστα μέσα στην ίδια δομή που κι εμείς ανήκουμε. Μακάρι οι Ελληνες πολιτικοί αρχηγοί να αφιέρωναν λίγη προσπάθεια να καταλάβουν τον Σαρκοζί και το εγχείρημά του. Και μετά να σκεφτούν, έστω και σαν... ακραίο ενδεχόμενο, ότι ίσως μπορεί να υπάρχει και αυτού του είδους η πολιτική. Η πολιτική που όχι μόνον κερδίζει αλλά που είναι η μόνη η οποία μπορεί να συγκολλήσει την «εύθραυστη δημόσια εμπιστοσύνη» – που ούτε τολμάμε να την πούμε με το όνομά της – και, κυρίως, να πάει τα πράγματα μπροστά.
Comments