ταξείδι κοντό ετούτο δω.

Πετούσαμε στις δυό του 8/βρίου για Αθήνα, με την έγνοια συνοδό- λόγω διένεξης προσωπικού της εταιρίας με την κυβέρνηση.Στο Μοντρεάλ καθυστερήσαμε πέραν του δέοντος, μα στον προορισμό είμαστε πάνω στον χρόνο .Κάτι είναι κι'αυτό, και προ παντός άλλου ασφαλείς. Πατούσαμε το ελληνικό χώμα με σεβασμό ,γιατί πως να το κάνουμε οι ρίζες μας ζωντανές είναι κει.Ο λορνιόν ειχε ανάγκη αλλαγής αγέρα ,έπρεπε να μείνει δυό μήνες ,όμως περιστατικά ανεξάρτητα από την θέληση του, περιόρισαν την παραμονή του σε μια βδομάδα.Ο χρόνος ήταν αρκετός για να χαρεί την ομορφιά του τόπου του ,την ανάπτυξή του ,την προκοπή των νεοελλήνων.Δεν μπορώ να μιλήσω για φίλους γιατί δεν υπήρχαν ,ήταν στο κοιμητήριο συναγμένοι στον δικό τους κόσμο προφανώς. Αποφάσισα ενα προσκύνημα στους γονείς και μια επίσκεψη στους άλλους που η αναζήτηση πήρε χρόνο ζωντανεύοντας θύμισες.... .Φαντάστηκα το διάβα της ζωής κοντό και τον άνθρωπο αιώνιο,μα είναι άραγε έτσι?Ας είναι.Το νησί στολίδι μέσα στο Ιόνιο,φαντάζει μεγαλόπρεπο κι'όμορφο μέσα στη αχλύ και το ζεστό του κλίμα ,μόνο που το χαίρονται ξένοι συνταξιούχοι,μετανάστες της γειτονιάς και αλλοδαποί φερμένοι απ' όλης της γης τα κιόσκια. Πόσο τους ζηλεύω.