πολιτικό όπλο η αλογία
Hμερομηνία δημοσίευσης: 04-03-07
Πολιτικό όπλο η αλογία
Tου Xρηστου Γιανναρα
Η απουσία κοινής λογικής αποκλείει ακόμα και τη διαφωνία: Διαφωνούμε, όταν έχουμε κοινή βάση κατανόησης εννοιών, θέσεων ή αρχών και κάποιοι τις αποδέχονται, ενώ άλλοι τις απορρίπτουν. Μπορεί να διαφωνούμε και στον ορισμό εννοιών, θέσεων ή αρχών, αλλά έχουμε κοινή την αντίληψη του τι θέλουμε να ορίσουμε. Προϋποτίθεται η συν-εννόηση η από κοινού νόηση, μια βάση κοινής λογικής για να υπάρξει διαφωνία.
Η απουσία κοινής λογικής αφήνει περιθώρια μόνο για την τυφλή σύγκρουση, την άλογη. Η διαφωνία τότε γίνεται αδύνατη, υπάρχει ακοινώνητη διαφορά – «ιδία φρόνησις», παράλληλες και ασύμπτωτες οπτικές, ερμητικά ακατανόητες γλώσσες. Και έτσι το διαφορετικό, το «άλλο» είναι μόνο αντίπαλο. Η σύγκρουση θέλει να το εξαλείψει. Να επιβάλει τη μονοτροπία.
Γι’ αυτό η αλογία, η έκλειψη κοινής λογικής, γεννάει φόβο, πραγματικό πανικό. Για να λειτουργήσει έστω και στοιχειωδώς ως κοινωνία αναγκών μια συλλογικότητα, χρειάζεται κάποια ψήγματα κοινής λογικής, μιαν ελάχιστη βάση συν-εννόησης. Διαφορετικά η συλλογικότητα γίνεται ζούγκλα, πεδίο όπου η κάθε τυφλή μονοτροπία παλεύει για την επιβολή της. Και η επιβολή μονοτροπίας σημαίνει πάντοτε τυραννία. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι «ζώον κοινωνικόν», γι’ αυτό και η αναγκαστή ακοινωνησία ταυτίζεται με την απανθρωπία, είναι αφύσικη για τον άνθρωπο.
Η εικόνα που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία στον εφετινό χειμώνα γεννάει φόβο, πραγματικό πανικό. Εικόνα αλογίας, κάτι σαν ολική έκλειψη της κοινής λογικής, οποιασδήποτε. Στην κεντρική πολιτική σκηνή, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει επιλέξει την τυφλή, άλογη σύγκρουση με την κυβέρνηση μονότροπα, προαποφασισμένα. Δεν ενδιαφέρει τι επιχειρεί, τι εισηγείται, πού σκοπεύει η κυβέρνηση. Για την αξιωματική αντιπολίτευση είναι μόνο ο επάρατος «άλλος» που πρέπει να εκτοπιστεί από την εξουσία. Δεν ενδιαφέρουν καν οι αποτυχίες της κυβέρνησης, η δραματική της ανικανότητα – με τους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας μια ικανή αντιπολίτευση με δυναμική πολιτική αντιπρόταση θα είχε ανατρέψει προ πολλού τη σημερινή κυβέρνηση. Αλλά η σοσιαλεπώνυμη φενάκη δεν μπορεί ούτε να καταδείξει την αποτυχία, γιατί αρνείται την κοινή λογική των κοινωνούμενων καταδείξεων. Μάχεται τυφλά, συμπλεγματικά, όχι την κυβέρνηση αλλά τον «άλλον» που της στερεί το γλεντοκόπι της εξουσίας.
Η αλογία της κεντρικής πολιτικής σκηνής ανοίγει τον δρόμο σε κάθε επιθετική ιδιοτέλεια, σε κάθε τυφλή, άλογη μονοτροπία. Καθημερινή ζούγκλα ωμής βίας, βανδαλισμοί, δηλώσεις, εμπρησμοί, μάχες με λοστούς, καδρόνια και πέτρες ενάντια στους κοινωνικούς λειτουργούς τους επιφορτισμένους να υπηρετούν τη δημόσια τάξη. Είναι η γλώσσα της αυτονομημένης από κάθε σκοπιμότητα σύγκρουσης, της σύγκρουσης που γίνεται αυτοσκοπός, αφού η γλώσσα της συν-εννόησης, της κοινωνίας των αναγκών έχει προαποφασισμένα ακυρωθεί.
Κατά καιρούς και κατά τόπους η ακοινώνητων αξιώσεων μονοτροπία έχει διαφορετικά «πολιτικά» προσωνύμια ή συμβολικές προσωποποιήσεις: φασισμός, ναζισμός, λενινισμός - σταλινισμός, Πινοσέτ, Πολ Ποτ. Οι λυμφατικές ελλαδικές της εκδοχές στο εφετινό χειμώνα μπήκαν στη γλώσσα μας ως ΠΟΣΔΕΠ, ΕΑΑΚ, Πανσπουδαστική, Αλαβάνος και, κυρίως, ως σημαδιακές φυσιογνωμίες στα τηλεοπτικά παράθυρα – παραπέμπουν ευθέως στον πρωτογονισμό της ακραιφνούς αλογίας. Επιδείχνουν εντυπωσιακά επιτεύγματα διαστροφής εννοιών, αντιστροφής της ορθολογικής νοηματικής ακολουθίας, έμπρακτου χλευασμού κάθε διανοητικής πειθαρχίας.
Σε αυτή τη λεηλασία της κοινής και κοινωνούμενης λογικής σπεύδει μαχητικά να συμπαρασταθεί το πολυπλόκαμο συνδικαλιστικό καρκίνωμα της δημοκρατίας στην Ελλάδα: Η άσχετη με τα προβλήματα των εργαζομένων και πάντοτε υποχείρια της κομματικής ιδιοτέλειας ΑΔΕΔΥ με απεργία του σύνολου κρατικού μηχανισμού. Μαζί και ο άλλος λακές των κομματικών συμφερόντων, η ΓΣΕΕ, με «στάσεις εργασίας» ώστε να νεκρώνει η παράνοια ολόκληρη τη χώρα. Και αυτό για χάρη των τυφλών απαιτήσεων να παραμείνουν τα πανεπιστήμια της χώρας υποταγμένα στην αναξιοκρατία, στην ευτέλεια, στην τρομοκρατία.
Θύμα της υστερικής μονοτροπίας ολόκληρη η κοινωνία (χωρίς να εξαιρούνται οι θύτες) κυρίως όμως και απελπιστικά η νεολαία, η σπουδάζουσα. Παιδιά στην εκρηκτική άνοιξη της ηλικίας, στην πρώτη μέθη εξειδικευμένης σπουδής. Και ανέχονται να διαδηλώνουν πειθήνια την κομματική ιδιοτέλεια των επαγγελματιών της πολιτικής, να κρώζουν παθητικά, με βαριεστημένη επανάληψη, τα όσα κανοναρχεί η εντεταλμένη συνθηματολογία της ντουντούκας. Τα ίδια και τα ίδια ξύλινα κλισέ, τριάντα χρόνια τώρα, δίχως να ξεμυτίζει ίχνος αυθορμητισμού, κάτι καινούργιο που το γέννησε το πάθος, κάποιο σπίθισμα χιούμορ. Ευνουχισμένα από την κυρίαρχη αλογία μυαλά, νιότη παραιτημένη από την περηφάνια της αυτεξουσιότητας. Φαντασιώνεται ότι παίζει τον Οκτώβρη του ’17, ότι θα φτιάξει «μια κοινωνία χωρίς αφεντικά» διαλύοντας τα πανεπιστήμια.
Είναι μια «θυμωμένη» νεολαία, λένε όσοι επιμένουν να κολακεύουν το αποκαρδιωτικό κατάντημά της. «Είναι η πρώτη γενιά που βλέπει ότι θα ζήσει όχι καλύτερα αλλά πολύ πιο στερημένα από τους γονείς της, αν και αρτιότερα εξοπλισμένη και εθισμένη στις ανέσεις. Ομως ο θυμός γεννάει ξύπνημα του μυαλού, όχι εξηλιθίωση κομματικού ραγιά, όχι μηρυκασμό παλαιοημερολογίτικων αγκυλώσεων. Αν υπήρχε θυμός θα πυροδοτούσε εξέγερση ενάντια στην αλογία της στυγνής κομματοκρατίας, ενάντια στον σαδιστικό φασισμό των συνδικαλιστών. Ο θυμός θα οδηγούσε σε «απεργίες ζήλου», που θα πει: όλοι, κάθε μέρα, όλη τη μέρα στις αίθουσες και στα σπουδαστήρια, όχι για ιδεολογικά αεροκοπανήματα, αλλά για περισσότερη σπουδή, για πιεστικότερες απαιτήσεις επιστημονικού προβληματισμού και καθοδήγησης από τους διδάσκοντες, εντατικοποίηση της σπουδής, που είναι και η πιο επαναστατική αντίδραση στον λαϊκισμό των «δικαιωμάτων», δηλαδή της ευκολίας και της ημιμάθειας, όπως παραμυθιάζουν τη νεολαία τα κόμματα.
Η διάλυση στα πανεπιστήμια είναι πια ανεξέλεγκτη και αδυσώπητη, δεν διαφαίνεται δυνατότητα πολιτικής ανάσχεσης, λειτουργίας των αρχών της δημοκρατίας. Μάλλον ήρθε η ώρα να πληρώσει η ελληνική κοινωνία επιλογές ηροστράτειου αμοραλισμού και «εκσυγχρονιστικού» μηδενισμού, τριάντα χρόνων τώρα. Λύση δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει πρόταση κοινής και κοινωνούμενης λογικής, γλώσσα συν-εννόησης. Αν μέσα από τη συντελεσμένη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος αναδυθεί ανθρώπινη ποιότητα ικανή να κομίσει καινούργιο κώδικα σχέσεων κοινωνίας, θα μπορούσε ίσως να ξεκινήσει μακρά και επίπονη πορεία ανάκαμψης. πηγή καθημερινή 4.3.2007 . lornion.blogspot.com
Πολιτικό όπλο η αλογία
Tου Xρηστου Γιανναρα
Η απουσία κοινής λογικής αποκλείει ακόμα και τη διαφωνία: Διαφωνούμε, όταν έχουμε κοινή βάση κατανόησης εννοιών, θέσεων ή αρχών και κάποιοι τις αποδέχονται, ενώ άλλοι τις απορρίπτουν. Μπορεί να διαφωνούμε και στον ορισμό εννοιών, θέσεων ή αρχών, αλλά έχουμε κοινή την αντίληψη του τι θέλουμε να ορίσουμε. Προϋποτίθεται η συν-εννόηση η από κοινού νόηση, μια βάση κοινής λογικής για να υπάρξει διαφωνία.
Η απουσία κοινής λογικής αφήνει περιθώρια μόνο για την τυφλή σύγκρουση, την άλογη. Η διαφωνία τότε γίνεται αδύνατη, υπάρχει ακοινώνητη διαφορά – «ιδία φρόνησις», παράλληλες και ασύμπτωτες οπτικές, ερμητικά ακατανόητες γλώσσες. Και έτσι το διαφορετικό, το «άλλο» είναι μόνο αντίπαλο. Η σύγκρουση θέλει να το εξαλείψει. Να επιβάλει τη μονοτροπία.
Γι’ αυτό η αλογία, η έκλειψη κοινής λογικής, γεννάει φόβο, πραγματικό πανικό. Για να λειτουργήσει έστω και στοιχειωδώς ως κοινωνία αναγκών μια συλλογικότητα, χρειάζεται κάποια ψήγματα κοινής λογικής, μιαν ελάχιστη βάση συν-εννόησης. Διαφορετικά η συλλογικότητα γίνεται ζούγκλα, πεδίο όπου η κάθε τυφλή μονοτροπία παλεύει για την επιβολή της. Και η επιβολή μονοτροπίας σημαίνει πάντοτε τυραννία. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι «ζώον κοινωνικόν», γι’ αυτό και η αναγκαστή ακοινωνησία ταυτίζεται με την απανθρωπία, είναι αφύσικη για τον άνθρωπο.
Η εικόνα που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία στον εφετινό χειμώνα γεννάει φόβο, πραγματικό πανικό. Εικόνα αλογίας, κάτι σαν ολική έκλειψη της κοινής λογικής, οποιασδήποτε. Στην κεντρική πολιτική σκηνή, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει επιλέξει την τυφλή, άλογη σύγκρουση με την κυβέρνηση μονότροπα, προαποφασισμένα. Δεν ενδιαφέρει τι επιχειρεί, τι εισηγείται, πού σκοπεύει η κυβέρνηση. Για την αξιωματική αντιπολίτευση είναι μόνο ο επάρατος «άλλος» που πρέπει να εκτοπιστεί από την εξουσία. Δεν ενδιαφέρουν καν οι αποτυχίες της κυβέρνησης, η δραματική της ανικανότητα – με τους όρους λειτουργίας της δημοκρατίας μια ικανή αντιπολίτευση με δυναμική πολιτική αντιπρόταση θα είχε ανατρέψει προ πολλού τη σημερινή κυβέρνηση. Αλλά η σοσιαλεπώνυμη φενάκη δεν μπορεί ούτε να καταδείξει την αποτυχία, γιατί αρνείται την κοινή λογική των κοινωνούμενων καταδείξεων. Μάχεται τυφλά, συμπλεγματικά, όχι την κυβέρνηση αλλά τον «άλλον» που της στερεί το γλεντοκόπι της εξουσίας.
Η αλογία της κεντρικής πολιτικής σκηνής ανοίγει τον δρόμο σε κάθε επιθετική ιδιοτέλεια, σε κάθε τυφλή, άλογη μονοτροπία. Καθημερινή ζούγκλα ωμής βίας, βανδαλισμοί, δηλώσεις, εμπρησμοί, μάχες με λοστούς, καδρόνια και πέτρες ενάντια στους κοινωνικούς λειτουργούς τους επιφορτισμένους να υπηρετούν τη δημόσια τάξη. Είναι η γλώσσα της αυτονομημένης από κάθε σκοπιμότητα σύγκρουσης, της σύγκρουσης που γίνεται αυτοσκοπός, αφού η γλώσσα της συν-εννόησης, της κοινωνίας των αναγκών έχει προαποφασισμένα ακυρωθεί.
Κατά καιρούς και κατά τόπους η ακοινώνητων αξιώσεων μονοτροπία έχει διαφορετικά «πολιτικά» προσωνύμια ή συμβολικές προσωποποιήσεις: φασισμός, ναζισμός, λενινισμός - σταλινισμός, Πινοσέτ, Πολ Ποτ. Οι λυμφατικές ελλαδικές της εκδοχές στο εφετινό χειμώνα μπήκαν στη γλώσσα μας ως ΠΟΣΔΕΠ, ΕΑΑΚ, Πανσπουδαστική, Αλαβάνος και, κυρίως, ως σημαδιακές φυσιογνωμίες στα τηλεοπτικά παράθυρα – παραπέμπουν ευθέως στον πρωτογονισμό της ακραιφνούς αλογίας. Επιδείχνουν εντυπωσιακά επιτεύγματα διαστροφής εννοιών, αντιστροφής της ορθολογικής νοηματικής ακολουθίας, έμπρακτου χλευασμού κάθε διανοητικής πειθαρχίας.
Σε αυτή τη λεηλασία της κοινής και κοινωνούμενης λογικής σπεύδει μαχητικά να συμπαρασταθεί το πολυπλόκαμο συνδικαλιστικό καρκίνωμα της δημοκρατίας στην Ελλάδα: Η άσχετη με τα προβλήματα των εργαζομένων και πάντοτε υποχείρια της κομματικής ιδιοτέλειας ΑΔΕΔΥ με απεργία του σύνολου κρατικού μηχανισμού. Μαζί και ο άλλος λακές των κομματικών συμφερόντων, η ΓΣΕΕ, με «στάσεις εργασίας» ώστε να νεκρώνει η παράνοια ολόκληρη τη χώρα. Και αυτό για χάρη των τυφλών απαιτήσεων να παραμείνουν τα πανεπιστήμια της χώρας υποταγμένα στην αναξιοκρατία, στην ευτέλεια, στην τρομοκρατία.
Θύμα της υστερικής μονοτροπίας ολόκληρη η κοινωνία (χωρίς να εξαιρούνται οι θύτες) κυρίως όμως και απελπιστικά η νεολαία, η σπουδάζουσα. Παιδιά στην εκρηκτική άνοιξη της ηλικίας, στην πρώτη μέθη εξειδικευμένης σπουδής. Και ανέχονται να διαδηλώνουν πειθήνια την κομματική ιδιοτέλεια των επαγγελματιών της πολιτικής, να κρώζουν παθητικά, με βαριεστημένη επανάληψη, τα όσα κανοναρχεί η εντεταλμένη συνθηματολογία της ντουντούκας. Τα ίδια και τα ίδια ξύλινα κλισέ, τριάντα χρόνια τώρα, δίχως να ξεμυτίζει ίχνος αυθορμητισμού, κάτι καινούργιο που το γέννησε το πάθος, κάποιο σπίθισμα χιούμορ. Ευνουχισμένα από την κυρίαρχη αλογία μυαλά, νιότη παραιτημένη από την περηφάνια της αυτεξουσιότητας. Φαντασιώνεται ότι παίζει τον Οκτώβρη του ’17, ότι θα φτιάξει «μια κοινωνία χωρίς αφεντικά» διαλύοντας τα πανεπιστήμια.
Είναι μια «θυμωμένη» νεολαία, λένε όσοι επιμένουν να κολακεύουν το αποκαρδιωτικό κατάντημά της. «Είναι η πρώτη γενιά που βλέπει ότι θα ζήσει όχι καλύτερα αλλά πολύ πιο στερημένα από τους γονείς της, αν και αρτιότερα εξοπλισμένη και εθισμένη στις ανέσεις. Ομως ο θυμός γεννάει ξύπνημα του μυαλού, όχι εξηλιθίωση κομματικού ραγιά, όχι μηρυκασμό παλαιοημερολογίτικων αγκυλώσεων. Αν υπήρχε θυμός θα πυροδοτούσε εξέγερση ενάντια στην αλογία της στυγνής κομματοκρατίας, ενάντια στον σαδιστικό φασισμό των συνδικαλιστών. Ο θυμός θα οδηγούσε σε «απεργίες ζήλου», που θα πει: όλοι, κάθε μέρα, όλη τη μέρα στις αίθουσες και στα σπουδαστήρια, όχι για ιδεολογικά αεροκοπανήματα, αλλά για περισσότερη σπουδή, για πιεστικότερες απαιτήσεις επιστημονικού προβληματισμού και καθοδήγησης από τους διδάσκοντες, εντατικοποίηση της σπουδής, που είναι και η πιο επαναστατική αντίδραση στον λαϊκισμό των «δικαιωμάτων», δηλαδή της ευκολίας και της ημιμάθειας, όπως παραμυθιάζουν τη νεολαία τα κόμματα.
Η διάλυση στα πανεπιστήμια είναι πια ανεξέλεγκτη και αδυσώπητη, δεν διαφαίνεται δυνατότητα πολιτικής ανάσχεσης, λειτουργίας των αρχών της δημοκρατίας. Μάλλον ήρθε η ώρα να πληρώσει η ελληνική κοινωνία επιλογές ηροστράτειου αμοραλισμού και «εκσυγχρονιστικού» μηδενισμού, τριάντα χρόνων τώρα. Λύση δεν υπάρχει, γιατί δεν υπάρχει πρόταση κοινής και κοινωνούμενης λογικής, γλώσσα συν-εννόησης. Αν μέσα από τη συντελεσμένη κατάρρευση του πολιτικού συστήματος αναδυθεί ανθρώπινη ποιότητα ικανή να κομίσει καινούργιο κώδικα σχέσεων κοινωνίας, θα μπορούσε ίσως να ξεκινήσει μακρά και επίπονη πορεία ανάκαμψης. πηγή καθημερινή 4.3.2007 . lornion.blogspot.com
Comments