τι γράφει ο ξένος τύπος

THE NEW YORK TIMES Γιατί τόσος κοπετός; Σίγουρα σχεδόν κανείς από τους ρεπουμπλικανούς του Κογκρέσου δεν εξεπλάγη από τις αποκαλύψεις του Τζορτζ Τένετ, του πρώην αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών, ο οποίος είπε ότι ποτέ δεν έγινε σοβαρή συζητηση με την κυβέρνηση Μπους για το αν το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν αποτελούσε απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Υπήρχαν καιρό τώρα ενδείξεις ότι ο πρόεδρος Μπους αποφάσισε πρώτα να εισβάλει στο Ιράκ και στη συνέχεια να βρει έναν εύσχημο τρόπο για να δικαιολογήσει την εισβολή. Αρα, γιατί μετά από τόσο καιρό υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να βρίσκονται στο σκοτάδι για ό, τι αφορά στην εισβολή στο Ιράκ; Γιατί το κοινό δεν γνωρίζει την πλήρη αλήθεια για το παράνομο πρόγραμμα της κυβέρνησης Μπους για την εσωτερική παρακολουθηση ή για την απόφασή της να ασχοληθεί με τον τρόπο που ασχολείται με το θέμα των κρατουμενων τρομοκρατών; Και τώρα αναφύονται νέες ερωτήσεις που απαιτούν απαντήσεις για το θέμα των Αμερικανών εισαγγελέων και για το ότι πολλές υπηρεσίες με εξειδικευμένο αντικείμενο παραβίασαν τον ομοσπονδιακό νόμο. Επί έξι χρόνια, η ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στο Κογκρέσο αγνόησε τα κυβερνητικά παραπτώματα και ουσιαστικά παρείχε κάλυψη στις χειρότερες καταχρήσεις εξουσίας του Μπους. Τώρα, οι Δημοκρατικοί ελέγχουν το Κογκρέσο και ενδεχομένως κάποια πράγματα να αλλάξουν. Ας ελπίσουμε ότι ο πρόεδρος της επιτροπής μεταρρυθμίσεων Χένρι Γουάξμαν θα ζητήσει από την Κοντολίζα Ράις να συζητήσει τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης της για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ Χουσεΐν. HERALD TRIBUNE Υπάρχει κάποιος μύθος πίσω από τις Γαλλίδες; Οι Γαλλίδες τα ’χουν καλά με τον Τύπο. Σε πρόσφατα ευπώλητα βιβλία στις Ηνωμένες Πολιτείες αναφέρεται ότι είναι κομψές, λεπτές, ωραία ντυμένες, ότι δεν αισθάνονται πιεστική την ανάγκη να παντρευτούν και τα πηγαίνουν θαυμάσια με τους άνδρες. Πράγματι, οι Γάλλοι είναι περήφανοι για το γεγονός ότι πόλεμος των φύλων δεν υφίσταται στην κουλτούρα τους, όπως συμβαίνει στις αγγλοσαξωνικές χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ανδρες και γυναίκες στη Γαλλία απολαμβάνουν μια ειδική σχέση, βασισμένη στην ιστορία της ετεροφυλικής κατάκτησης, της αρμονίας μεταξύ των φύλων και της έννοιας του «ανάμεικτου» που σημαίνει ότι δεν υπάρχει σφαίρα ζωής όπου οι άνδρες και οι γυναίκες να είναι χωριστά. Οπως όλοι οι μύθοι, ο συγκεκριμένος έχει μια δόση αληθείας. Αλλά η πολιτική αρένα ήταν πάντα η εξαίρεση σ’ αυτό το εξιδανικευμένο μοντέλο. Στην πολιτική, η Γαλλία είναι περισσότερο οπισθοδρομική από τη Γερμανία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Χιλή και τη Λιβερία, χώρες με προέδρους γυναίκες. Ας μην ξεχνάμε ότι οι γυναίκες στη Γαλλία απέκτησαν αργά δικαίωμα ψήφου, επειδή υπήρχε ο φόβος ότι θα ψήφιζαν όπως οι άνδρες τους ή όπως ο ιερέας της ενορίας τους. Μεταξύ των 27 ευρωπαικών χωρών, η Γαλλία κατατάσσεται 22η ως προς τον αριθμό των γυναικών που έχουν αναλάβει υπουργικές θέσεις. Η προεδρική εκστρατεία της Σεγκολέν Ρουαγιάλ έριξε άπλετο φως σ’ αυτό το σκοτεινό σημείο. Οι συνάδελφοί της στο σοσιαλιστικό κόμμα φρόντισαν να εκδηλώσουν το μισογυμνισμό τους, λέγοντας για την υποψηφιότητα της: ποιος θα φροντίζει τα παιδιά αν η Σέγκο εκλεγεί; Υπήρξαν επίσης αρκετοί από τους παλιούς πολιτικούς του κόμματος που εξέφραζαν τη δυσφορία τους κάθε φορά που η Σεγκολέν μιλούσε δημοσίως ή όταν άκουγε. Τώρα, τι θα μπορούσε να αλλάξει; LE MONDE ΝΑΤΟ και Αφγανιστάν Η σταδιακή επιστροφή των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν με ολοένα δριμύτερες επιθέσεις κάθε άνοιξη, ιδιαίτερα το 2006 και μια πλέον ισχυρή και αποσταθεροποιητική παρουσία σε μεγαλύτερο τμήμα της χώρας αποτελεί σήμα κινδύνου για την αφγανική εξουσία και τη συμμαχική στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ, υπό αμερικανική διοίκηση. Για άλλη μια φορά ο αφγανικός νότος γίνεται θέατρο μαχών και οι εμπλεκόμενες δυτικές χώρες αρχίζουν να εκφράζουν, όπως ορισμένοι Γάλλοι πολιτικοί και διπλωμάτες, σοβαρές αμφιβολίες για τις πιθανότητες νίκης. Οι «φοιτητές θεολογίας» Παστούν, οι οποίοι ανδρώθηκαν με το γάλα των μυστικών υπηρεσιών, τους πακιστανικούς μεντρεσέδες, τους οποίους στηρίζει η Αλ Κάιντα, κερδίζουν έδαφος στη χώρα και στις καρδιές των Αφγανών. Αυτή η ενδυνάμωση των Ταλιμπάν πεντέμισι χρόνια μετά την πτώση του ισλαμικού εμιράτου των Ταλιμπάν αποτελεί μεγάλη αποτυχία του ΝΑΤΟ. Οπως και στο Ιράκ η συνολική επιχείρηση έρχεται αντιμέτωπη με το, άλυτο σχεδόν, δίλημμα: την παραμονή των στρατευμάτων αναλαμβάνοντας τον κίνδυνο εμπλοκής σε έναν πόλεμο μεγάλης έκτασης, προορισμένο να αποτύχει ή την αποχώρηση, που αποτελεί παραδοχή της νίκης του απολυταρχικού ισλαμικού κινήματος που προωθεί την τρομοκρατία, εγκαταλείποντας τους Αφγανούς στη μοίρα τους. DW-WORLD.DE Πρωτομαγιά και συνδικαλισμός Με την επανένωση δεν γίνονται πια οι μεγάλες διαδηλώσεις στην πλατεία Αλεξάντερ του ανατολικού Βερολίνου. Η μέρα της εργασίας ανήκει ολοκληρωτικά στα συνδικάτα που παρά τα κύματα των απολύσεων σε τράπεζες, σε ασφαλιστικές εταιρείες ή αλλού, χάνουν διαρκώς τα μέλη τους. Ο Βόλφγκανγκ Ιλενμπεργκ, περιφερειακός πρόεδρος της Ενωσης Εργατικών Συνδικάτων ανησυχεί από αυτήν την εξέλιξη, αλλά δεν χάνει την ελπίδα του: «Οταν οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για την τσέπη τους, για τη θέση εργασίας, έρχονται να γραφτούν μέλη μας. Τότε χρειάζονται την προστασία μας. Θέλουν να έχουν την αίσθηση ότι συμπροσδιορίζουν πού πάει το πράγμα. Διαπιστώνουμε βέβαια διαρροή μελών, κυρίως στους συνταξιούχους, αλλά από την άλλη πλευρά αυξάνονται τα μέλη μας από εργαζόμενους νεαρότερης ηλικίας, γυναίκες, πλήρως απασχολούμενους, διότι ο κόσμος λέει, ναι βρίσκομαι σε μεγάλη ανάγκη, δεν τα βγάζω πέρα μόνος μου, το συνδικάτο βρίσκεται στο πλευρό μου». Ο Γερμανός συνδικαλιστής δεν λέει βέβαια, ότι η οργάνωσή του από τις αρχές του 1990 έχασε πέντε εκατομμύρια μέλη και σήμερα μόνο το 20% των εργαζομένων είναι οργανωμένοι. Δηλώνει ότι το μαχητικό φρόνημα δεν έχει καμφθεί και ότι τα συνδικάτα δεν έχουν χάσει τη σημασία τους. Θεωρεί ότι η μεγάλη προσέλευση εργαζομένων στις παραδοσιακές πρωτομαγιάτικες διαδηλώσεις δείχνει ότι οι άνθρωποι συνεχίζουν να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην ένωση εργατικών συνδικάτων. Παραδέχεται ωστόσο ότι το πάλαι ποτέ πάθος των ομιλητών έχει εξαφανιστεί, ότι οι ομιλίες γίνονται όλο και πιο σύντομες και ότι οι περισσότεροι έρχονται όχι τόσο για να φωνάξουν συνθήματα και να ακούσουν τους ομιλητές, αλλά για να πιουν ένα ποτήρι μπίρα δωρεάν και να απολαύσουν τη γιορταστική ατμόσφαιρα… SUDDEUTSCHE ZEITUNG Αναζητεί νόμιμη διέξοδο Στην Τουρκία παίζεται ένα παράδοξο παιχνίδι εξουσίας: ο στρατός προσποιείται ότι το κόμμα του Ερντογάν ΑΚΠ δεν είναι καλύτερο από την παλαιστινιακή Χαμάς, δηλαδή από μια ριζοσπαστική, ισλαμιστική οργάνωση. Tα τεκμήρια όμως που προσκομίζει, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως τέτοια. Η κυβέρνηση Ερντογάν πρέπει τώρα να προσπαθήσει μαζί με την αντιπολίτευση να βρει μια νόμιμη διέξοδο από την κρίση, η οποία θα μπορούσε να είναι οι πρόωρες εκλογές, αλλά κατ’ αρχήν πρέπει η χώρα να εκλέξει δημοκρατικά τον πρόεδρό της στο Κοινοβούλιο. EL MUNDO Οχι δημοκρατία υπό κηδεμονία Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ο τουρκικός στρατός από το 1960 μέχρι σήμερα έκανε τρία πραξικοπήματα και το 1997 ανάγκασε σε παραίτηση τον τότε πρωθυπουργό. Η Ε. Ε. οφείλει να χρησιμοποιήσει την επιρροή της, ώστε να μην επαναληφθεί κάτι τέτοιο. H θέληση του λαού πρέπει να γίνει σεβαστή. Η δημοκρατία στην Τουρκία δεν επιτρέπεται να τεθεί υπό την κηδεμονία του στρατού.