καθημερινή τι γράφει ο ξένος τύπος

LE MONDE Δεν στάθηκαν στο... ύψος τους Μεγάλος νικητής στον πρώτο γύρο και φαβορί για τον δεύτερο, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, έπρεπε να παραμείνει ήρεμος και γαλήνιος, να κάνει επίδειξη της γνώσης των φακέλων, να πείσει ότι δεν είναι ο «αλήτης» υποψήφιος, όπως αρέσκονται να του καταμαρτυρούν οι αντίπαλοί του. Κατά τη διάρκεια των δύο ωρών της πολυαναμενόμενης αντιπαράθεσης των δύο υποψηφίων, ο Νικολά Σαρκοζί διατήρησε αυτό το ύφος, παρουσιάζοντας ήρεμα το πρόγραμμά του, αντιμετωπίζοντας με σεβασμό και λεπτότητα την αντίπαλό του, ενώ χαμογελούσε χωρίς να καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια. Απέχοντας αρκετά από τον αντίπαλό της το βράδυ της 22ας Απριλίου, έπρεπε να τα παίξει όλα για όλα με την ελπίδα ότι θα καταφέρει να ανατρέψει αυτή την τάση του εκλογικού σώματος, έπρεπε λοιπόν να εμφανιστεί επιθετική, μαχητική και δυνατή, ώστε να καταφέρει να πείσει για το ασύστατο της κατηγορίας περί ανικανότητας και να αποδείξει ότι δεν είναι μια «αδύναμη γυναίκα». Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ εκφράστηκε με δυναμισμό, επιβάλλοντας τον δικό της ρυθμό, μαχόμενη με ένταση, φτάνοντας να εκφράσει «υγιή οργή» απέναντι στην «πολιτική ανηθικότητα» του αντιπάλου της. Αυτή η διένεξη όμως δεν έδωσε στους Γάλλους τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τέθηκαν στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Αυτή η συχνά συγκεχυμένη αντιπαράθεση, με πολλούς τεχνικούς όρους, η οποία εστιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά στα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα δεν επέτρεψε σε κανέναν από τους δύο υποψηφίους να ανέλθει στο ύψος που απαιτεί η θέση του προέδρου. THE NEW YORK TIMES Ο ρόλος της Ουάσιγκτον Ο μακρύς αγώνας μεταξύ των στρατηγών της Τουρκίας -τους αυτοανακηρυχθέντες φύλακες του τουρκικού κοσμικού κράτους- και των κομμάτων που έχουν τις ρίζες τους στο Ισλάμ παίρνει άλλη στροφή. Και οι δύο πλευρές, όμως, έχουν υποχρέωση να συγκρατηθούν αν δεν θέλουν να τεθεί σε κίνδυνο η δημοκρατία στην Τουρκία και οι ελπίδες της να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο Ερντογάν και ο Γκιουλ έκαναν καλή δουλειά κρατώντας τη θρησκεία μακριά από την πολιτική, ενώ δρομολόγησαν θεσμικές μεταρρυθμίσεις, μέσω των οποίων η Τουρκία πλησίασε τα δημοκρατικά δεδομένα της Ευρώπης. Αλλά με δεδομένο ότι η θρησκεία έχει την τάση να διεισδύει στην πολιτική, οι δύο πολιτικοί οφείλουν να εγγυηθούν για την κοσμική Τουρκία. Κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, η Τουρκία εγγυήθηκε τα σύνορα της Ευρώπης που απειλούνταν από τον σοβιετικό επεκτατισμό. Σήμερα, κατέχει μια εξίσου σημαντική θέση ως μια πραγματικά μουσουλμανική δημοκρατία στα σύνορα της Ευρώπης με τον ισλαμικό κόσμο. Η Ουάσιγκτον έχει σαφές συμφέρον να βοηθήσει την Αγκυρα να διατηρήσει τις δημοκρατικές ισορροπίες. KURIER Το τουρκικό παράδοξο Είναι παράδοξο το συντηρητικό κόμμα ΑΚΠ να φέρνει φρέσκο αέρα στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας. Οποιος σε αυτήν τη περίπλοκη κατάσταση συνεχίζει να θέτει υπό αμφισβήτηση την ευρωπαϊκή προσέγγιση της Τουρκίας, συμπαρατάσσεται με το κατεστημένο των γραφειοκρατών και των κάθε λογής εθνικιστών, οι οποίοι κατ’ αρχήν ενδιαφέρονται για τη διατήρηση της εξουσίας τους. HERALD TRIBUNE Συναίνεση στο κλιματολογικό πρόβλημα Ο κόσμος θα πρέπει να απομακρυνθεί από τις γνωστές σημερινές πηγές ενέργειας μέσα σε λίγες δεκαετίες προκειμένου να περιορίσει το ενδεχόμενο οι επόμενες γενιές να ζήσουν φαινόμενα όπως η αύξηση της θερμοκρασίας και η άνοδος του επιπέδου της θάλασσας που προκαλούνται από τον εγκλωβισμό των εκπομπών αερίων στην ατμόσφαιρα. Υστερα από ένα τετραήμερο διεξοδικών συζητήσεων στη Μπανγκόκ, οικονομολόγοι, επιστήμονες και κυβερνητικοί αξιωματούχοι, εκπρόσωποι εκατό και πλέον χωρών συμφώνησαν στο τελευταίο σκέλος της έκθεσης του ΟΗΕ που απαιτεί να καθοριστεί το πλαίσιο περιορισμού τέτοιων εκπομπών, που προκαλούνται από το διοξείδιο του άνθρακα, αναπόφευκτο υποπροϊόν του καιγόμενου πετρελαίου και του άνθρακα. Στην έκθεση του ΟΗΕ, η οποία αναμενόταν να υπογραφεί αργά το απόγευμα της Παρασκευής, επισημαίνεται ότι αυτή η διαδικασία θα πρέπει να πραγματοποιηθεί μέσα στα επόμενα 25 χρόνια με τη βοήθεια της υπάρχουσας τεχνολογίας, παρότι θα χρειαστεί μια μεταβατική περίοδος ενός αιώνα για να πλησιάσουμε το θεμιτό αποτέλεσμα. BOSTON GLOBE Ο μεταναστευτικός πονοκέφαλος της Ευρώπης Τελικά υπάρχουν μόνο δύο ευρωπαϊκά μοντέλα για την ενσωμάτωση των μεταναστών, το γαλλικό και το βρετανικό. Ούτε το ένα ούτε το άλλο θεωρούνται επιτυχημένα και τα δύο αμφισβητούνται. Το γαλλικό βασίζεται στην εξομοίωση. Είτε είσαι είτε δεν είσαι Γάλλος, ανεξάρτητα από το παρελθόν σου και την προέλευσή σου, οφείλεις να είσαι Γάλλος. Αυτό το δόγμα έχει τις ρίζες του στη γαλλική επανάσταση και το τρίπτυχο: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη. Από την πλευρά τους οι Βρετανοί ευνοούν τον χαλαρό πολυπολιτισμό. Είσαι ελεύθερος να ακολουθήσεις τη δική σου κουλτούρα όσο παραμένεις συνεπής απέναντι στους νόμους της Βρετανίας και ορισμένες νόρμες της βρετανικής κοινωνίας. Και τα δύο μοντέλα έχουν δοκιμαστεί από τον ισλαμικό εξτρεμισμό και τις διαδηλώσεις ανθρώπων που ζουν σ’ αυτές τις χώρες αλλά δεν αποδέχονται το σύστημα. Αυτό συμβαίνει σε μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες με μεγάλους μεταναστευτικούς πληθυσμούς ακολουθούν είτε το ένα είτε το άλλο μοντέλο, οι βόρειες χώρες τείνουν προς το βρετανικό, ενώ οι νότιες χώρες τείνουν προς το γαλλικό. Ωστόσο όλες έχουν δεύτερες σκέψεις για την αποτελεσματικότητα του επιλεγμένου μοντέλου τους. Ο προεδρικός υποψήφιος Νικολά Σαρκοζί έχει γράψει ότι υπάρχουν λιγότερες ευκαιρίες για τους Βορειοαφρικανούς και τους μαύρους σήμερα στη Γαλλία απ’ ό,τι επί ντε Γκωλ. Θεωρεί ότι αιτίες αυτής της εξέλιξης είναι η κοινωνική αποσύνθεση και η γκετοποίηση και φυσικά η τάση της πολιτικής των διακρίσεων. Η ανησυχία σε όλη την Ευρώπη δεν αφορά όλους τους μετανάστες. Ο φόβος στρέφεται προς το στρατιωτικό ισλάμ και την αναδυόμενη τάση των τρομοκρατών που έχουν γεννηθεί στην Ευρώπη από γονείς μετανάστες. Οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μουσουλμάνοι απορρίπτουν τον εξτρεμισμό. Κι αυτό οφείλουμε να μην το ξεχνάμε. Δεν είναι εύκολη αυτού του είδους η αντιμετώπιση. Με αυτήν την έννοια, ίσως οι Ευρωπαίοι θα ’πρεπε να μελετήσουν τον τρόπο που η Αμερική ενσωματώνει τους μετανάστες της. HAARETZ Η ευθύνη του Σιμόν Πέρες Είναι ατυχές το γεγονός ότι ο αντιπρόεδρος της ισραηλινής κυβέρνησης Σιμόν Πέρες ακολούθησε τις φωνές εκείνων των υπουργών και βουλευτών που διατείνονταν ότι ο πρωθυπουργός Εχούντ Ολμερτ, που χειρίστηκε με τον τρόπο που χειρίστηκε τον πόλεμο με τον Λίβανο, είναι το ενδεδειγμένο άτομο για το συγκεκριμένο αξίωμα. Σύμφωνα με την αποκαλυπτική έκθεση αναφορικά με τον πόλεμο, ο Πέρες ήταν ο μόνος μεταξύ των υπουργών που δεν συμπεριφέρθηκε σαν μαθητούδι, αλλά προειδοποίησε ότι το σχέδιο του αρχηγού του επιτελείου Νταν Χαλούτζ να επιτεθεί στη Χεζμπολάχ ήταν μυωπικό, ρουτινιάρικο και προβλέψιμο. Οταν ο κ. Πέρες μετά το τέλος του πολέμου ρωτήθηκε από μέλη της ανακριτικής επιτροπής γιατί, ενώ είχε αντιρρήσεις για το σχέδιο, τελικά το προσυπέγραψε, απάντησε ότι τυχόν άρνησή του θα μεταφραζόταν ως ανταρσία. Αυτή, όμως, η δικαιολογία είναι απαράδεκτη και τότε και σήμερα. Ειδικότερα σήμερα που η πλειοψηφία των μελών του κόμματος επιτρέπει στον Ολμερτ να παραμείνει στην εξουσία για τον... επόμενο πόλεμο, όταν αντιμετωπίζουμε την ιρανική απειλή και την πιθανότητα μιας καταστροφής κατά μήκος των βορείων συνόρων μας, στα κατεχόμενα εδάφη και το μέτωπο με τη Συρία.