Τι γράφει ο ξένος τύπος./καθημερινή

LE MONDE

Τέλος στους πολιτικούς θρύλους

Πρέπει να τελειώνουμε με τον πολιτικό αυτό θρύλο. Οι πρόεδροι της δημοκρατίας δεν επιλέγουν ποτέ διάδοχο. Κατ’ αρχάς, προφανώς διότι το εκλογικό σώμα είναι ο μοναδικός κριτής που νομιμοποιεί έναν αρχηγό κράτους. Επίσης διότι κανένας πρόεδρος δεν είχε ποτέ τη λεπτότητα να προβλέψει το τέλος της πολιτικής του καριέρας. Στην καλύτερη περίπτωση το αποδέχεται, όπως κανείς παραιτείται από τη διεκδίκηση ενός αξιώματος. Τέλος, ακόμα και στην περίπτωση που ο Γάλλος μονάρχης, όπως αυτός παρουσιάστηκε μέχρι σήμερα στην 5η Δημοκρατία, θα επιθυμούσε να προωθήσει ένα πνευματικό του τέκνο, η κατάληξη είναι πάντα αποτυχία. Θυμηθείτε τον Αλέν Ζιπέ ή τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, οι οποίοι προωθήθηκαν από τον κ. Σιράκ. Είναι προφανές ότι ο απερχόμενος πρόεδρος είχε ενδοιασμούς ως προς το πρόσωπο του Νικολά Σαρκοζί. Παρ’ όλα αυτά ο τελευταίος σημείωσε συντριπτική νίκη και ο κ. Σιράκ ως πραγματιστής ήταν αδύνατο να μη διακρίνει το όφελος που θα προσέφερε η δημόσια συμφιλίωση. Οπότε, απεδέχθη, ως συνήθως, την πραγματικότητα. Διότι η δική του εποχή είχε παρέλθει. Και η δεξιά ανέμενε έναν νέο αρχηγό. Αλλά και διότι οι Γάλλοι αψήφησαν όλες τις ενδεχόμενες μομφές που θα μπορούσε να προσάψει στον κ. Σαρκοζί. Είτε ο υποψήφιος του UMP έβαλε νερό στο κρασί του πλησιάζοντας τις θέσεις του κ. Σιράκ, με τρόπο ώστε τελικά να μην μπορέσουν να τον θίξουν.

EL PAIS

Μένει η εκπαραθύρωση;

Ο Γούλφοβιτς έχασε την εμπιστοσύνη των σημαντικότερων μετόχων και των καλύτερων συνεργατών του στο πόστο του προέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας. Αν δεν αποχωρήσει με τη θέλησή του, τότε η Ευρωπαϊκή Ενωση οφείλει να φροντίσει για την εκπαραθύρωσή του.

CORRIERE DELLA SERA

Προς αλλαγή

Ο Γούλφοβιτς κατόρθωσε να οδηγήσει τις ΗΠΑ και την Ε. Ε. σε μια σκληρή σύγκρουση. Προχτές βράδυ μετά από μια μέρα, που οι ΗΠΑ είχαν διεθνώς μόνον την υποτονική συμπαράσταση της Ιαπωνίας, φάνηκε ότι η αμερικανική κυβέρνηση σκέπτεται ενδεχομένως μια αλλαγή προσώπων στο πόστο που κατέχει ο Γούλφοβιτς.

THE BOSTON GLOBE

Ας μιλήσουμε με το Ιράν

Η ανακοίνωση ότι ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ιράκ θα συναντηθεί με τον Ιρανό ομόλογό του στη Βαγδάτη είναι κάτι από το τίποτα στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Τώρα που οι ΗΠΑ και το Ιράν αποφάσισαν να μπούνε στη διαδικασία κάποιου διαλόγου που εξυπηρετεί τα συμφέροντα και των δύο, οι πραγματιστές και από τις δύο πλευρές θα πρέπει να αποτρέψουν τους σκληροπυρηνικούς από το να σαμποτάρουν την προσπάθεια. Επειδή η αμερικανική κυβέρνηση περίμενε τόσο καιρό γι’ αυτές τις συνομιλίες - μια κίνηση που υπαγορεύτηκε από την ομάδα Μπέικερ - η αμερικανική θέση στο Ιράκ έχει εξασθενίσει ενώ η θέση του Ιράν έχει ενισχυθεί. Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Μπους απέρριψε πρόταση της μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης στο Ιράν για ένα, όπως αποκλήθηκε μεγάλο παζάρι στο Ιράκ, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, τη στήριξή του προς τη Χεζμπολάχ, την ισραηλινοπαλαιστινιακή διαμάχη και μια αμερικανική συμφωνία για να μην επιδιωχθεί αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Εκείνη την εποχή η ισορροπία δυνάμεων ήταν διαφορετική. Οι αμερικανικές δυνάμεις είχαν βγάλει από την εικόνα δύο περιφερειακούς εχθρούς της Τεχεράνης: τους Ταλιμπάν και τον Σαντάμ. Το Ιράν όχι μόνο βοήθησε τους Αμερικανούς διπλωμάτες να στήσουν την κυβέρνηση στο Αφγανιστάν, αλλά παρείχαν και βοήθεια στον τομέα των μυστικών υπηρεσιών. Αλλά μερικούς μήνες μετά ο πρόεδρος Μπους περιέλαβε το Ιράν στον Αξονα του Κακού. Από εκεί και πέρα το σκηνικό πήρε τη σημερινή μορφή του. Γι’ αυτό και κανείς δεν πρέπει να ανακόψει την πορεία προς το διάλογο.

THE NEW YORK TIMES

Γαλλία, το τέλος του γκολισμού

Η εκλογή του Νικολά Σαρκοζί μεταφράστηκε στις ΗΠΑ ως η πιο φιλική απέναντι στην Ουάσιγκτον, η πιο φιλική μάλιστα της 5ης Δημοκρατίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό, αλλά βρισκόμαστε, άραγε, μπροστά σε αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής; Οταν ο Φρανσουά Μιτεράν νίκησε το 1981 και μετά το 1988, εισέπραξε ψήφους από τη δεξαμενή των κεντρώων ψηφοφόρων. Οταν ο Ζακ Σιράκ νίκησε ως κεντροδεξιός υποψήφιος το 1995, κινήθηκε πάνω σε μια «κοινωνική» πλατφόρμα και πήρε ψήφους από το κέντρο. Δεν συνέβη το ίδιο σ’ αυτές τις εκλογές. Η άκρα αριστερά ψήφισε υπέρ της Σεγκολέν. Το κέντρο διασπάστηκε προς τα δεξιά και προς τα αριστερά. Ο Σαρκοζί πήρε επιπλέον ψήφους από την άκρα δεξιά. Και παρά τις παραινέσεις του Ζαν Μαρί Λεπέν προς τους ψηφοφόρους του να απόσχουν από το δεύτερο γύρο, εκείνοι ψήφισαν Σαρκοζί. Γιατί; Οι περισσότεροι ψηφοφόροι δεν γνωρίζουν τις σχέσεις της Γαλλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τα συντηρητικά οικονομικά μέτρα που ο Σαρκοζί σκοπεύει να εφαρμόσει. Τον ψήφισαν γιατί είπε ότι θα είναι αυστηρός με τους μετανάστες, θα αντισταθεί στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε. Ε. και θα καταπολεμήσει την εγκληματικότητα. Οι ρίζες του UMP είναι γκολικές. Ο ντε Γκολ πρέσβευε δύο πράγματα: διεκδίκηση μεγάλου και ανεξάρτητου ρόλου της Γαλλίας στη διεθνή πολιτική και ένα είδος κεϋνσιανικής οικονομικής πολιτικής με μεγάλο ρόλο για τη Γαλλία. Μετά τον ντε Γκολ η Γαλλία είχε τέσσερις προέδρους. Κανείς δεν άλλαξε αυτές τις αρχές, παρότι δύο από τους τέσσερις ήταν γκολιστές. Θα αλλάξει κάτι τώρα ο Σαρκοζί; Αμφιβάλλουμε. Το να εγκαταλείψει την γκολική κληρονομιά δεν θα τον βοηθήσει σε τίποτα. Ισως θα προχωρήσει στη λήψη κάποιων οικονομικών μέτρων, αλλά δεν θα πειράξει το κοινωνικό κράτος.

BERLINER ZEITUNG

Ενιαία στρατηγική

Η ρωσική ηγεσία στην ανάλυση σκοπιμότητας που έκανε κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η υποχωρητικότητα της εποχής Γέλτσιν και η αλληλεγγύη του Πούτιν στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας δέσμευσε τη Ρωσία με πολλές υποχρεώσεις, αλλά δεν απέφερε κανένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Τώρα η Ρωσία είναι ξανά ισχυρή και εις θέσιν να διεκδικήσει επιθετικά τα συμφέροντά της. Η Ε. Ε. εξεπλάγη γι’ αυτή την εξέλιξη και δεν έχει να αντιπαραθέσει καμιά στρατηγική. Ασφαλώς οφείλει να ακολουθήσει το δρόμο του διαλόγου, αλλά είναι σίγουρο ότι πρέπει άμεσα να καταλήξει σε μια ενιαία στρατηγική όσον αφορά τις σχέσεις της με τη Ρωσία.

GULFNEWS.COM

Μόνον ο διάλογος έχει σημασία

Ενας πόλεμος διαδηλώσεων βρίσκεται σε εξέλιξη στο Πακιστάν. Ο ένας σχετίζεται με την απομάκρυνση του υπουργού Δικαιοσύνης που οδήγησε πολύ κόσμος στους δρόμους του Καράτσι με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους αρκετοί διαδηλωτές. Ο άλλος διεξάγεται από το κυβερνών κόμμα στο Ισλαμαμπάντ που εξακολουθεί να δείχνει την αδιαφορία του απέναντι στα τελευταία γεγονότα. Παρά την κατάλυση της τάξης στο Καράτσι, ο πρόεδρος του Πακιστάν, στρατηγός Περβέζ Μουσάραφ αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις για την επιβολή στρατιωτικού νόμου. Με τα φιλοκυβερνητικά κόμματα να αναζητούν να στοχεύσουν προς τους ακτιβιστές της αντιπολίτευσης, θα μπορούσε να πράξει κάτι παραπάνω. Ωστόσο θα πρέπει να λάβει το μήνυμα των δρόμων. Στο Καράτσι, όπου οι φυλετικές και πολιτικές εξάρσεις είναι έντονες, οι αρχές καλά κάνουν και δεν τραβάνε το σχοινί. Για το Πακιστάν ένας πραγματικός διάλογος μεταξύ όλων των πλευρών θα πρέπει να ξεκινήσει προκειμένου να αποκατασταθεί η τάξη και ο νόμος.

THE CHRISTIAN SCIENCE MONITOR

Η επιστροφή του Κομφούκιου

Η αναβίωση του Κομφούκιου στο κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας αναδεικνύει τη διαπάλη ιδεών και πίστης που ταλανίζει τους Κινέζους. Το Κομμουνιστικό κόμμα του Πεκίνου επιδιώκει μια νέου τύπου παγκόσμια επιρροή, η οποία θα μπορεί να επιλύει κρίσεις και να δημιουργεί εναρμονισμένη παγκόσμια τάξη. Στο εσωτερικό της Κίνας, ένα σοβαρό πνευματικό κενό χαρακτήρισε την κινεζική κοινωνία τις περασμένες τρεις δεκαετίες. Τώρα, το κόμμα στρέφεται προς τον Κομφούκιο, προκειμένου να παραμείνει κοντά στο λαό. Η κληρονομιά των 2.500 χρόνων είναι βαθιά ριζωμένη στην κινεζική κοινωνία, παρά τη μεσολάβηση του κομμουνισμού. Αν ο νεο-κομφουκισμός δεν δουλέψει, το κομμουνιστικό κόμμα θα προσπαθήσει να βρει άλλο τρόπο παραμονής του στην εξουσία. Και τότε..