τρέμοντας και την σκιά μας του Γ.Μαλουχου .ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Eίναι κάτι μεταξύ απελπιστικού και ακατανόητου: η Ελλάδα ζει υπό καθεστώς τρόμου. Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκε από πλήθος τηλεοπτικούς και μη αναλυτές αλλά και πολιτικούς η εκλογή του Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία, μαζί με τα όσα την ίδια στιγμή συμβαίνουν στην Τουρκία, ήταν τρομο-υστερικός. Η κεντρική ιδέα είναι κάτι σαν... «θέλω τη μαμά μου» σε επίπεδο διεθνών σχέσεων: Πω πω πω, τι θα κάνουμε τώρα που η Ε. Ε. θα κλείσει την πόρτα στην Τουρκία, ειδικά δε αν εγκατασταθεί εκεί ένα στρατοκρατικό εθνικιστικό καθεστώς, ενδεχόμενο το οποίο πλήθος Ελληνες αναλυτές και πολιτικοί το φοβούνται προδήλως πολύ περισσότερο από ό, τι το φοβάται ακόμα και ο ίδιος ο Ερντογάν...

Εχοντας καταντήσει ισλαμικότερη των ισλαμιστών, ανίκανη να καταλάβει και βλέποντας το άδοξο τέλος της ευρωπαϊκής προσπάθειας της Τουρκίας, η Ελλάδα βρίσκεται σε πανικό πολύ μεγαλύτερο από εκείνον στον οποίο μοιάζει να βρίσκεται η ίδια η Τουρκία. Ο Σαρκοζί κλείνει την πόρτα στην Αγκυρα και τον τρόμο τον παθαίνει η Αθήνα!

Ομως, η πολιτική ένταξης της Τουρκίας στην Ε. Ε. ήταν μια εκ προοιμίου χαμένη υπόθεση. Οι πάντες γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει μέχρι το τέλος. Γιατί; Επειδή ό, τι και αν έλεγαν ή έκαναν οι διαπραγματευτές των Βρυξελλών, ήταν αδύνατο να μη «σκοντάψει» τελικά όλη αυτή η παράλογη ιστορία σε κάποια από τις κυβερνήσεις ή σε κάποιον από τους λαούς της Ε. Ε., όταν θα ερχόταν η ώρα της κύρωσης της ένταξης από τα κοινοβούλια ή τα αντίστοιχα δημοψηφίσματα. Τελικά, δεν ήταν μια οποιαδήποτε χώρα - ήταν η Γαλλία. Και ευτυχώς που αυτή η ώρα ήρθε νωρίς και όχι μερικά χρόνια αργότερα, που οι «μετασεισμοί της» θα ήταν πολύ μεγαλύτερης ισχύος. Επιπλέον, όσοι κόπτονται για τα όσα (σ. σ.: δεν) γίνονται σήμερα στην Τουρκία «εις βάρος» του «καλού» Ερντογάν από τους «κακούς» στρατηγούς, θα πρέπει να θυμούνται τις άθλιες απειλές του πρώτου εναντίον της Ευρώπης, όταν ήταν ακόμα πανίσχυρος. Και να αναρωτηθούν τι θα έλεγε σήμερα για την Ευρώπη και, φυσικά μαζί και για την Ελλάδα, αν ήταν και σήμερα ισχυρός όπως τότε που απειλούσε θεούς και δαίμονες ή όταν παρενέβαινε ευθέως στις γερμανικές εκλογές υπέρ του Σρέντερ και εναντίον της Μέρκελ.

Από την αρχή, η ένταξη της Τουρκίας στην Ε. Ε. ως «ασπίδα» στα ελληνοτουρκικά δεν ήταν παρά μία ακόμα φούσκα υποκρισίας και αποφυγής της ανάληψης των πραγματικών ευθυνών για την ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Τώρα, το αστείο αυτό τελείωσε. Και ήρθε η ώρα για αληθινή πολιτική που θα διασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα μέσα από ετοιμότητα και ενεργές συμμαχίες. Κυρίως, μέσα από ένα λαό που δεν θα τρέμει και τη σκιά του, όπως άδοξα τον κατάντησαν.