τι γράφει ο ξένος τύπος

LE MONDE

Το σκωτσέζικο διακύβευμα

Δύο ήταν τα διακυβεύματα των τοπικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία. Το πρώτο, εθνικό, ήταν το ποσοστό του Εργατικού Κόμματος, ενώ ο πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ ετοιμάζεται να παραδώσει την εξουσία έπειτα από δέκα χρόνια διακυβέρνησης. Αν και δεν πρόκειται για την καταστροφή την οποία πολλοί έτρεμαν, πρόκειται για ένα αποτέλεσμα, το οποίο αν σημειωθεί στις επερχόμενες εκλογές, σε δύο, τρία χρόνια θα απειλήσει την παραμονή στην εξουσία. Το δεύτερο διακύβευμα είναι τοπικό: εάν οι Σκωτσέζοι αυτονομιστές του SNP (Εθνικό Κόμμα της Σκωτίας) θα καταφέρουν να θέσουν τέλος στην υπεροχή του Εργατικού Κόμματος. Κάτι που οριακά δεν κατάφεραν, για μία έδρα, στο Κοινοβούλιο του Εδιμβούργου. Παρόλα αυτά είναι η πρώτη φορά από την υιοθέτηση των νόμων του 1990 περί μεταβίβασης εξουσίας (η βρετανική εκδοχή της αποκέντρωσης) που ένα κόμμα το οποίο τάσσεται υπέρ του χωρισμού της Σκωτίας και της υπόλοιπης χώρας κερδίζει τις εκλογές. Η επιτυχία αυτή δεν συνεπάγεται την άμεση αυτονόμηση της Σκωτίας. Το SNP θα πρέπει να συνεργαστεί με τους φανατικά ενωτικούς φιλελεύθερους για να σχηματίσει κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα, ωστόσο, καταδεικνύει την πρόθεση των Σκωτσέζων να διαχειριστούν οι ίδιοι τις υποθέσεις τους και να ωφεληθούν άμεσα από τις επιδόσεις της οικονομίας τους και των εσόδων από το πετρέλαιο. Οι Σκωτσέζοι λοξοκοιτούν προς το μέρος ορισμένων «μικρών» χωρών της Ε. Ε. όπως η Σλοβενία και η Εσθονία, που κερδίζουν από την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης.

THE DAILY STAR

Η δέσμευση στο γράμμα του νόμου

Το σημερινό πολιτικό και συνταγματικό δράμα στην Τουρκία δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο για όσους παρακολουθούν τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή και διερωτώνται αν θα γίνει ποτέ μια πραγματικά σταθερή δημοκρατία. Η απάντηση είναι ότι μπορεί να γίνει, αν εφαρμόσει αρχές οι οποίες θα συνδυάζουν τις παγκόσμιες αξίες της δημοκρατίας με διαφοροποίηση στην τοπική ταυτότητα και τις εθνικές παραδόσεις. Το τουρκικό παράδειγμα έχει πολλά από τα παραπάνω στοιχεία. Ο ρόλος των ενόπλων δυνάμεων, η ισορροπία μεταξύ θρησκείας και κοσμικού κράτους, η εφαρμογή της συνταγματικής νομιμότητας, η δύναμη της κοινής γνώμης και η δύναμη των πολιτικών κομμάτων και των εκλεγμένων Κοινοβουλίων. Ολα αυτά συνθέτουν τον πυρήνα ενός δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης. Η δέσμευση όλων στο γράμμα και το πνεύμα του νόμου και του Συντάγματος, προκειμένου να λυθεί μια πραγματικά πολιτική διαμάχη, είναι υψίστης σημασίας.

THE INDEPENDENT

Απομονωτισμός και μονομέρεια

Υπάρχουν φορές που οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σκεφθούν κατά πόσον ο απομονωτισμός και η μονομέρεια είναι στοιχεία αρκετά για την καθοδήγηση της εξωτερικής πολιτικής. Το Ιράν προσφέρει το καλύτερο παράδειγμα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διέκοψαν τις σχέσεις τους με την Τεχεράνη το 1979, όταν η πρεσβεία τους στην ιρανική πρωτεύουσα τέθηκε υπό ομηρία μαζί με τους εργαζομένους σ’ αυτήν. Αυτό που είναι διαφορετικό σήμερα είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονται καλύτερες σχέσεις με το Ιράν στον βαθμό που και η Τεχεράνη επιθυμεί μια ανάπαυλα στις αιχμηρές σχέσεις της με την Ουάσιγκτον. Η Αμερική απεγνωσμένα χρειάζεται μια συνεργασία αν θέλει να βγει από τους βαλτότοπους του Ιράκ, έχοντας διαφυλάξει την αξιοπρέπειά της. Ομως η Ουάσιγκτον αρνείται να προχωρήσει ή να αφήσει να γίνει κάποια παραχώρηση στο θέμα των πυρηνικών. Προσπαθώντας να διατηρήσει χωριστά τα δύο θέματα, η Ουάσιγκτον διακινδυνεύει να φτάσει στο σημείο να εκλιπαρεί το Ιράν να τη βοηθήσει στο Ιράκ, ενώ την ίδια ώρα θα απειλεί με στρατιωτική ισχύ τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Τεχεράνης.

HERALD TRIBUNE

Η κληρονομιά του Τόνι Μπλερ

Για πολλούς υπάρχει μία και μόνη λέξη που συνοψίζει την κληρονομιά του Τόνι Μπλερ: Ιράκ. Ο Μπλερ έπεισε τον εαυτό του ότι η εξουσία του και η θέση του θα ισχυροποιείτο αν μετείχε στην αμερικανική συζήτηση για τον κόσμο. Το 2003 εισέβαλε μαζί με τους Αμερικανούς στο Ιράκ εναντίον της βούλησης του βρετανικού λαού. Ο Μπλερ κατηγορείται ότι έσυρε τους Βρετανούς στον πόλεμο, χρησιμοποιώντας διάτρητα στοιχεία. Ο πόλεμος στο Ιράκ κατάφερε να υπερκαλύψει τον χρόνο του Βρετανού πρωθυπουργού. Το Ιράκ και η τυφλή εμπιστοσύνη του προς τον Αμερικανό πρόεδρο Τζορτζ Μπους διάβρωσαν την πολιτική του θέση. Υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι διατείνονται ότι η αποχώρηση του Τόνι Μπλερ θα ωφελήσει το κόμμα του μελλοντικά τουλάχιστον όπως συνέβη στο παρελθόν με την εκλογική του νίκη. Η διάσημη Βρετανίδα ηθοποιός και βουλευτίνα των Εργατικών, Γκλέντα Τζάκσον, δηλώνει ότι ο Μπλερ ακύρωσε την εμπιστοσύνη του κόμματος στο πρόσωπό του. Από τη στιγμή που θα φύγει, το κόμμα θα μπορέσει να αναπνεύσει. Ενα βάρος θα φύγει από πάνω του.

TORONTO STAR

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος

Ο πλανήτης μας μπορεί να σωθεί από μια ολοκληρωτική περιβαλλοντική καταστροφή με ένα λογικό κόστος αν ληφθούν εδώ και τώρα σοβαρά μέτρα. Αυτό τουλάχιστον δηλώνει η ειδική επιτροπή του ΟΗΕ που επιφορτίστηκε με τη σύνταξη της σχετικής έκθεσης για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Οι άνθρωποι του πάνελ διατείνονται ότι έχουν στα χέρια τους την τεχνογνωσία για τη συγκράτηση της αλλαγής του κλίματος. Εχουμε τις τεχνολογίες όπως και τις εφαρμογές που οφείλουμε να προωθήσουμε. Αλλά εκείνο που βλέπουμε ώς τώρα είναι έναν κόσμο που δεν μας λέει αν έχει τη βούληση να προχωρήσουμε. Ως η Νο 1 παγκόσμια απειλή, η κλιματολογική αλλαγή αναζητάει επειγόντως βοήθεια και λύση. Η ομάδα του ΟΗΕ προτείνει επίσης να υπάρξουν καλύτερες συνεργασίες, με στόχο τη μείωση των εκπομπών αερίων, που θα συμβάλουν στη βελτίωση της περιβαλλοντικής αποτελεσματικότητας Η διεθνής ομάδα του ΟΗΕ έδωσε στον κόσμο έναν οδικό χάρτη προκειμένου να επιτευχθεί σταθεροποίηση της θερμοκρασίας. Πρέπει να τον εκμεταλλευθούμε. Κι αυτό επαφίεται σε κάθε μια χώρα χωριστά και στους πολίτες της.

DW-WORLD.DE

Σαρκοζί και Τουρκία

Στο θέμα της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, ο Σαρκοζί με την άρνησή του στην ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ενωση, εκφράζει την άποψη της γαλλικής πλειοψηφίας. Ομως ο Γερμανός αναλυτής και επικεφαλής του τμήματος γαλλογερμανικών σχέσεων στη Γερμανική Εταιρεία Εξωτερικής Πολιτικής, Μάρτιν Κόοπμαν, δηλώνει ότι δεν πρέπει να παίρνουμε πολύ σοβαρά τη θέση του Σαρκοζί. Οχι γιατί δεν την πιστεύει, αλλά γιατί γνωρίζει ότι υπάρχει συναίνεση μεταξύ των 27 κρατών-μελών για έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία και δεν μπορεί μόνος του να εναντιωθεί, ακόμη κι αν έχει τη Μέρκελ στο πλευρό του. Ξέρει επίσης ότι ο γαλλικός λαός με δημοψήφισμα θα αποφασίσει αν θέλει ή όχι την Τουρκία. Και μιλάμε για το απώτερο μέλλον. Αρα μετατοπίζεται η ευθύνη για την απόφαση. Είναι εύκολο να εναντιώνεται στην ένταξη ή να προτείνει ένα άλλο μοντέλο συνεργασίας, αλλά την τελική απόφαση θα την πάρει ο γαλλικός λαός.

LIBERATION

Η εποχή των κερασιών έπεται

Αυτό το πισωγύρισμα πρέπει να ξυπνήσει τις δυνάμεις της δημιουργικότητας και του εκσυγχρονισμού, οι οποίες σημαίνουν και ρεαλισμό. Oι αξίες του ανταγωνισμού νίκησαν. Ομως οι αξίες της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης παραμένουν και εδώ μπορεί κανείς να οικοδομήσει. Η εποχή των κερασιών θα έρθει, τώρα όμως προηγείται η εποχή των σκληρών καρυδιών.

THE GUARDIAN

Η κεφαλή του Φρανσουά Ολάντ

Για τη γαλλική Αριστερά υπάρχει τώρα μόνο μια ρεαλιστική δυνατότητα άσκησης πολιτικής: να μη δαιμονοποιήσει τη Δεξιά, αλλά να τακτοποιήσει τα του οίκου της. Επειτα από τρεις συνεχείς ήττες σε προεδρικές εκλογές, ήρθε όντως ο καιρός για κάτι τέτοιο. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έπραξε πολλά και με το 47% δείχνει ότι μπορεί να παραμείνει ο κύριος διαχειριστής στον επόμενο γύρο. Αλλά το Σοσιαλιστικό γαλλικό Κόμμα θα πρέπει να σκεφθεί κάποια πράγματα. Θα πρέπει να προχωρήσει σε αλλαγές, ώστε να επεκταθεί στον κεντροαριστερό χώρο. Μπορεί το κεφάλι της Σεγκολέν να μην πέσει, αλλά του συντρόφου της και γ. γ. Ολάντ πρέπει να πέσει.