Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

ΕΕ-Ρωσσία και παγκόσμιο εμπόριο ΛΕ ΜΟΝΤ Λίγες μέρες πριν από την καθιερωμένη κάθε εξάμηνο σύνοδο κορυφής Ρωσίας - Ε. Ε., που θα πραγματοποιηθεί στις 17 και 18 Μαΐου στη Σαμάρα, κι η ένταση που επικρατεί στις σχέσεις των δύο χωρών είναι η οξύτερη από την εποχή της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Ο κατάλογος των θεμάτων αντιπαράθεσης αυξάνεται και ο τόνος των ανακοινώσεων από την πλευρά της Μόσχας είναι όλο και πιο επιθετικός. Τα πρώτα σημάδια ψύχρανσης των σχέσεων φάνηκαν στις αρχές του 2006, όταν οι Ρώσοι, θέλοντας να ασκήσουν πιέσεις στην Ουκρανία, έκλεισαν τους αγωγούς φυσικού αερίου που διασχίζουν τη χώρα, πλήττοντας πολλούς από τους Ευρωπαίους πελάτες. Την ίδια ώρα έκλεινε τα σύνορά της στο πολωνικό κρέας, με πρόσχημα λόγους δημόσιας υγείας, στην πραγματικότητα όμως για να τιμωρήσει τη Βαρσοβία για τη στήριξη που προσέφερε στην «πορτοκαλί επανάσταση» της Ουκρανίας και στο δημοκρατικό κίνημα της Λευκορωσίας. Υπ’ αυτές τις συνθήκες είναι δύσκολο για την Ενωση να στηρίξει την υποψηφιότητα της Ρωσίας για ένταξη στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, θεμέλιο του οποίου είναι η ελεύθερη ανταλλαγή προϊόντων. Η απόφαση της Πολωνίας και της Τσεχίας να υποδεχθούν στο έδαφός τους στοιχεία της αμερικανικής αντιπυραυλικής ασπίδας δεν βελτίωσε την κατάσταση. Στην πραγματικότητα, οι Ρώσοι ποτέ τους δεν αποδέχθηκαν την είσοδο στην Ε. Ε., το 2004, χωρών της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης και συγκεκριμένα των βαλτικών χωρών. Η θέση της Ρωσίας δυσχεραίνει καθώς η Γερμανίδα καγκελάριος και ο νέος Γάλλος πρόεδρος φαίνονται αποφασισμένοι να αντισταθούν στη Ρωσία.

HAARETZ

Σχεδιάζοντας τους προηγούμενους πολέμους

Οπως οι στρατηγοί καταναλώνουν όλη την ενέργειά τους προετοιμάζοντας τον επόμενο πόλεμο, όταν στην πραγματικότητα σχεδιάζουν τον προηγούμενο, έτσι και οι πολιτικοί στο Ισραήλ βυθίζονται στον δεύτερο πόλεμο του Λιβάνου, με έναν τρόπο που δείχνει τις προτεραιότητές τους και τις κινήσεις τους, που όμως δεν συμβάλλουν στην άμβλυνση της νευρικότητας του έθνους. Ο πολιτικός κόσμος εστιάζει τώρα το ενδιαφέρον του στο κρίσιμο ερώτημα ποιος έχει τη μεγαλύτερη πείρα να διαχειριστεί στρατιωτικές προκλήσεις. Ο Σιμόν Πέρες ή ο Εχούντ Μπάρακ. Ο έλεγχος της ηγεσίας που προέκυψε μέσα από το πόρισμα της επιτροπής Βινογκράντ για τον πόλεμο στον Λίβανο βασίζεται στην αμυντική και διπλωματική εμπειρία. Εκείνοι που κινούν τα νήματα στους Εργατικούς και στο Καντίμα βασίζονται στο επιχείρημα ότι η χώρα σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπη με νέα κρίση ασφαλείας στη Λωρίδα της Γάζας, στον Λίβανο και πιθανώς στη Συρία. Μπάρακ, Αμι Αγιαλόν και Εχούντ Ολμερτ, Πέρες, Τζίπι Λίβνι και Σαούλ Μοφάζ ανεμίζουν τη διπλωματική ή τη στρατιωτική τους εμπειρία. Το πολιτικό μέλλον τους κρέμεται από την ικανότητά τους να πείσουν τις περιφέρειές τους ή τα όργανα των κομμάτων τους πως είναι καταλληλότεροι των αντιπάλων τους στη διαχείριση θεμάτων ασφαλείας.

THE DAILY TELEGRAPH

Ο πειρασμός της Β. Ιρλανδίας

Το ιστορικό γεγονός της συγκρότησης κυβέρνησης στη Βόρεια Ιρλανδία από τα αντίπαλα κόμματα στον εμφύλιο πόλεμο δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Εάν η βαρβαρότητα που κατακερμάτισε επί δεκαετίες την πολιτική της Βόρειας Ιρλανδίας τερματίστηκε, τότε μένει να καλυφθεί ένα τεράστιο κενό. Το παρελθόν διδάσκει ότι η πολιτική ελίτ του Ολστερ δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, διότι μεταξύ άλλων της λείπει και η κυβερνητική εμπειρία. Αυτή θα είναι και η πραγματική δοκιμασία για τη Βουλή. Θα πρέπει να αντισταθεί στον πειρασμό να έχει συνεχώς στραμμένο το βλέμμα στον φονικό μηδενισμό του παρελθόντος.

FINANCIAL TIMES

Οικονομική ανάπτυξη

Η νέα κυβέρνηση του Μπέλφαστ θα πρέπει να ρίξει ιδιαίτερο βάρος στην οικονομική ανάπτυξη. Η προσπάθεια ομαλοποίησης της Βόρειας Ιρλανδίας θα πρέπει να προσγειωθεί και να συγκεντρωθεί σε γήινους στόχους. Στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων βρίσκεται η κατάσταση στην οικονομία, η εξέλιξη της οποίας υπολείπεται της πολιτικής. Η Βόρεια Ιρλανδία εξακολουθεί να είναι σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από τον δημόσιο τομέα, το ένα τρίτο των εργαζομένων διορίζονται από την κυβέρνηση και αυτό είναι μια μεγάλη πρόκληση για κάθε κυβέρνηση.

EL MUNDO

Δεν είναι μοντέλο για τους Βάσκους

Η Βόρεια Iρλανδία δεν είναι μοντέλο για την Ισπανία και τους Βάσκους. Ορισμένοι προσπαθούν να βρουν παραλληλισμούς μεταξύ της Βόρειας Ιρλανδίας και του προβλήματος της τρομοκρατίας των Βάσκων στην Ισπανία. Θα πρέπει όμως πρώτα απ’ όλα να διαβάσουν τις ομιλίες των Ιαν Πέισλι και Μάρτιν Μακ Γκίνες. Ο πρώην αγκιτάτορας και ο πρώην τρομοκράτης έδειξαν μεταμέλεια, ζήτησαν συγγνώμη και έδειξαν σεβασμό στα θύματα της τρομοκρατίας. Τέτοια στάση δεν είδαμε ούτε από τη βασκική τρομοκρατική οργάνωση ΕΤΑ ούτε από το αποσχιστικό κόμμα Μπατασούνα.

THE GUARDIAN

Η ήττα της Αριστεράς

Η αλήθεια είναι ότι η προηγούμενη εβδομάδα δεν ήταν ιδιαίτερα καλή για την Αριστερά. Το ισχυρότερο πλήγμα ήρθε την Κυριακή, όχι ότι δεν το περιμέναμε. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ ηττήθηκε και με την ήττα αυτή θα επεκτείνει σε 17 τα χρόνια της παραμονής της Δεξιάς στη γαλλική προεδρία. Σκεφθείτε το λίγο, όταν θα υπολογίζετε τη θέση της Γαλλίας ως το μεγαλύτερο αντιδραστικό στοιχείο απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και στα σχέδια της Αμερικής για έναν μονοπολικό κόσμο. Ακόμη και στη Γαλλία, η οποία αντιστάθηκε στα Μακ Ντόναλντ’ς και στον Μπους, η Αριστερά δεν μπορεί να κερδίσει.

REAL CLEAR POLITICS

Τα καρτούν της βίας

Το ακούτε συνεχώς: μόνον αν οι Ισραηλινοί και οι Παλαιστίνιοι τα βρουν και συνυπάρξουν ειρηνικά, ο υπόλοιπος κόσμος θα ακολουθήσει. Την επόμενη φορά που θα το ακούσετε, θυμηθείτε ότι η παλαιστινιακή εκδοχή του Μίκυ Μάους προσεύχεται για θάνατο των Εβραίων και των Αμερικανών. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη με τέτοιου είδους κουλτούρες. Το άρθρο για τον Φαρφούρ, τον κλώνο του Μίκυ Μάους του Ντίσνεϊ στην «Ντέιλι Νιους», ήταν ένα σοκ για πολλούς Νεοϋορκέζους. Τραγουδάει και χορεύει στο σόου της Χαμάς για τα παιδιά με τον τίτλο «Αυριανοί πρωτοπόροι», για την ανάγκη να τρώει σωστά, να προσεύχεται και να σκοτώνει. Το γεγονός ότι η Χαμάς συγκροτεί μεγάλο τμήμα της παλαιστινιακής κυβέρνησης δείχνει ότι ο Φαρφούρ δεν είναι χαρακτήρας - παρίας, στηρίζεται από πολλούς Παλαιστίνιους. Γι’ αυτούς που παρακολουθούν τις εξελίξεις στα αραβικά Μέσα, το μόνο σοκ για το ρεπορτάζ είναι ότι πολλοί Αμερικανοί δεν πιάνουν το νόημα της φαυλότητας. Τηλεοράσεις, εφημερίδες και Ιντερνετ πιέζουν για άσκηση βίας στο όνομα του Ισλάμ. Καρτούν και μουσικά βίντεο χρησιμοποιούνται για να κάνουν πλύση εγκεφάλου στα παιδιά. Tι χειρότερο από αυτή την κουλτούρα της βίας, της ρατσιστικής και της θρησκευτικής.

THE INDEPENDENT

Σκοτεινή αισθητική

Ζούμε σε μια εποχή ιδεολογικής και πολιτικής ρευστότητας. Επομένως, προκαλεί έκπληξη ότι οι καλλιτέχνες μας από καιρού εις καιρόν τείνουν να εγκλωβιστούν σε ιδεολογικούς και πολιτικούς κόσμους. Πάρτε τη λίστα με τα βραβεία Τέρνερ 2007, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα. Σε ορισμένες από τις δουλειές των υποψηφίων για το βραβείο καλλιτεχνών υπήρχε σοβαρότητα και ειλικρίνεια. Η πολιτική προσέγγιση ήταν ορατή στη δουλειά του Μαρκ Ουάλινγκερ, του οποίου το έργο State Britain αποτελεί μια επαναδημιουργία της πλατείας του Κοινοβουλίου του γνωστού αντιπολεμιστή Μπράιαν Χάου. Η δουλειά της Ζαρίνα Μπίμτζι ήταν μια σειρά από φωτογραφίες για την Ουγκάντα, απ’ όπου η ίδια και πολλοί άλλοι απελάθηκαν από τον Ιντι Αμίν το 1972. Οι εικόνες είναι ωραίες, αλλά πολλές δείχνουν μια εξοχή χωρίς ανθρώπους. Το έργο του γλύπτη - φωτογράφου Νάθαν Κόλεϊ παρουσίασε θρησκευτικά κτίρια, με διάφορες φιοριτούρες, γεγονός που επηρέασε τις προσδοκίες μας για το πώς θα ’πρεπε να είναι τα σύμβολα της πνευματικής εξουσίας. Τέλος, στο έργο του Μάικ Νέλσον υπάρχει κάτι σαν κακό προαίσθημα στο αφηρημένο ξύλινο και καλωδιωμένο κοτόπουλο. Αν οι τέσσερις αυτοί καλλιτέχνες εκπροσωπούν το καλλιτεχνικό πνεύμα της εποχής, τότε μιλάμε για σκοτεινή αισθητική.