πράσινο μπουρλότο?Παπαδημητρίου/καθημερινή

Oσο ο Γιώργος Παπανδρέου σέρνεται πίσω από το συνδικαλιστικό κατεστημένο. Oσο μιμείται τον «αριστερο-κοινωνιστή». Oσο οι «μεγάλες ιδέες» που έχει να προτείνει ηχούν ξένες κι ακατανόητες στα αυτιά των πολιτών (μαζί και των πιστών πασοκτζήδων). Oσο εμπιστεύεται τη διατύπωση προγραμματικών θέσεων στους «εκ συναισθήματος εκλεκτούς», αλλά όχι σε ομάδες δουλειάς με ξεκάθαρους στόχους και κάτω από τον αυστηρότατο προσωπικό του έλεγχο. Oσο δεν ξεκαθαρίζει τα όρια του νέου προσώπου του κόμματός του με το παλιό ΠΑΣΟΚ όπως και με τον «Σημιτισμό». Oσο συμβαίνουν αυτά (και μερικά ακόμη), οι πιθανότητες ολικής επαναφοράς του πασοκικού κατεστημένου, θα παραμένουν μηδαμινές. Και κανένας Λαλιώτης δεν πρόκειται να τον σώσει.

Η βιασύνη με την οποία έπνιξαν - τα (πάντοτε πολλά) φιλικά μίντια των Αθηνών - τις αιτίες που νίκησε ο Σαρκοζί τη Ρουαγιάλ, είναι αποκαλυπτική. Δεν θέλουν να δουν τον εν Ελλάδι σοσιαλιστικό-λαϊκίζοντα κομματικό μηχανισμό να μετατρέπεται σε σοβαρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Περιττός ο φόβος τους: τίποτε δεν δείχνει ότι κάτι τέτοιο απασχολεί στα σοβαρά το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Θα έκαναν καλύτερα όμως αν πρόσεχαν τα λόγια σοβαρών και έμπειρων Γάλλων συντρόφων που επέκριναν το ζεύγος Ρουαγιάλ-Ολάντ (υποψήφια πρόεδρο και κομματικό γραμματέα) επειδή ξέχασαν την ανάγκη ιδεολογικής ανανέωσης, προσαρμογής στα νέα δεδομένα της Ευρώπης και εξύφανσης κάθετων κοινωνικών συμμαχιών.

Οπως θάψανε από τις εμβριθείς αναλύσεις τους και τα πιο πρακτικά αποτελέσματα της πολιτικής. Εύκολο είναι να «κοροϊδεύουν» την Γιαννάκου, όμως τα αποτελέσματα στις φοιτητικές εκλογές έδειξαν ότι η πλειοψηφία ούτε κουκούλα φόρεσε, ούτε φοβήθηκε να πει τη γνώμη της για το νέο νόμο. Αυτοί οι φοιτητές δεν υπάρχουν για τα μίντια της (ανα)ταραχής. Το ίδιο ισχύει και με την εκλογή στο σύνολο των δήμων, όπου η Ν.Δ. κέρδισε τα κλειδιά, τα οποία παρέδωσε ο κ. Κουκουλόπουλος, υπενθυμίζοντας το χρώμα της πλέον πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης.

Λίγες εβδομάδες πριν από το συνέδριό της, η αντιπολίτευση εμφανίζεται να το έχει ξεχάσει πρώτη αυτή και το θυμάται μόνον όταν ο «παρείσακτος» Τζουμάκας δέχεται την επίπληξη της «προγραμματικής» Αννας. Τα ρεθυμνιώτικα βόλια του πολύφερνου βουλευτή εναντίον του «ανώτατου» δικαστή και ατυχήσαντος συντάκτη απολογητικών μνημονίων δεν επαρκούν. Τα κλάματα και οι απειλές για τα χαμένα (στα χαρτιά) λεφτά των Ταμείων, επίσης δεν πείθουν. Απλώς κερδίζουν τηλεοπτικό χρόνο και κάνουν τους οπαδούς να αισθάνονται καλύτερα.

Μπορεί η πολιτική μάχη να κρίνεται στο «κέντρο». Επειδή όμως και αυτό το κέντρο έχει τη δική του φόρτιση (δείτε τι έκαναν οι οπαδοί του Μπαϊρού), επειδή ο «μέσος» πολίτης ακολουθεί καλύτερα από τους κομματικούς εγκάθετους τα όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες (μαζί και στη Γαλλία), καλά θα κάνουν στη Χαριλάου Τρικούπη να ξανασκεφτούν την τακτική του «πράσινου μπουρλότου».