περί Πολύδωρα από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Tου Θανου Oικονομοπουλου

O Βύρων Πολύδωρας έχει μια ιδιόρρυθμη χρήση της ελληνικής (ενίοτε και της λατινικής...) γλώσσας, αλλά με γνώση της. Μπορεί συχνά με τις λεκτικές και φραστικές ιδιορρυθμίες του να εντυπωσιάζει, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ξεφεύγει από το έρκος των οδόντων του αυτό που... δεν θέλει να πει! Γνωρίζει πολύ καλά τι ακριβώς θέλει να πει, σε ποιο συγκεκριμένο ακροατήριο απευθύνεται κάθε φορά και... το εκπέμπει! Ανακήρυξε σε praitores urbanis τους αστυνομικούς με το που ανέλαβε το υπουργείο, ύστερα από λίγο περιέβαλε με την αγάπη και την εμπιστοσύνη του τα «μωρά του», όπως χαρακτήρισε το προσωπικό της ΕΛ. ΑΣ. μετά λόγου γνώσεως του «ανοίγματος» που επιχειρούσε, έπεισε πως εννοούσε αυτό που έλεγε με το χαρακτηριστικό «αν δεν εξασφαλίσω λύση στα αιτήματά σας θα παραιτηθώ!» (σε μια τουλάχιστον ιδιότυπη αντίληψη συλλογικής λειτουργίας της κυβέρνησης...) και με ειλικρινή εκνευρισμό κατήγγειλε τα «μωρά» του ως «αχάριστα», όταν τα τελευταία κινητοποιήθηκαν συνδικαλιστικά με απειλές και «κατάληψη» των γραφείων της Ν. Δ. στη Ρηγίλλης – παρά τη «δικαιολογία» τους πως «απλώς» πήγαν σε αυτό που «θεωρούσαν σπίτι τους...».

Δεν του... «ξεφεύγουν» λέξεις και μηνύματα του κ. Πολύδωρα. Και είμαστε απολύτως βέβαιοι πως αν την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή ήθελε να «εκφράσει» το βάρος της ευθύνης που αισθάνεται ως υπουργός έναντι του λαού (κάτι που θα χαιρετίζαμε με έκπληξη, γιατί δεν μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια οι πολιτικοί μας...), ενδεχομένως και να κάνει την αυτοκριτική του για λάθη, παραλείψεις και ολιγωρία κατά την άσκηση των καθηκόντων του, θα ’βρισκε έναν... άλλο τρόπο να την εκφράσει και δεν θα ’λεγε ξεκάθαρα και χωρίς περιθώρια παρερμηνείας πως στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης «αγγαρεία κάνει, ποινή εκτείει...»! Ηξερε τι έλεγε και κυρίως ήξερε πολύ καλά σε «ποιον» απευθύνεται και τι εννοούσε...

Μόνο που αν ένας υπουργός στην υπηρεσία του λαού αισθάνεται και εκλαμβάνεται το λειτούργημά του ως «αγγαρεία» και «ποινή», δεν περιορίζεται να λέει δημόσια (το αυτονόητο!) πως δηλαδή «στη διάθεση του πρωθυπουργού είναι η παραίτησή του...», αλλά με επίγνωση του βάρους των ευθυνών και των απαιτήσεων της θέσεως που του ανατέθηκε (για να την υπηρετεί με κέφι, όρεξη, φιλοδοξία και σκληρή δουλειά), σπεύδει να την... υποβάλει κιόλας, έτσι ώστε κάποιος που το υπουργιλίκι δεν θα το θεωρεί «αγγαρεία» και «ποινή» να τον διαδεχθεί και να προσπαθήσει να λύσει τα σωρευόμενα καθημερινά προβλήματα, σε ένα τόσο ευαίσθητο πεδίο της «καθημερινότητας» του κόσμου.

Από την άλλη πλευρά, όμως, υπάρχει και ο... αποδέκτης του «ξεσπάσματος» του υπουργού Δημόσιας Τάξης: ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο κατά το Σύνταγμα αποκλειστικός αρμόδιος και υπεύθυνος για τη λειτουργία της κυβέρνησης. Ο οποίος είναι απολύτως ακατανόητο το πώς... επιτρέπει σε έναν υπουργό του που δημόσια ομολογεί πως το λειτούργημά του το εκλαμβάνει ως «αγγαρεία» και «ποινή» να συνεχίσει να το επιτελεί! Είναι ποτέ δυνατόν να λέει κάποιος (απλός εργαζόμενος – όχι κοτζάμ υπουργός!) ότι κάθε πρωί που πάει στο γραφείο του πάει με δυσθυμία και βαριά καρδιά, «κουρασμένος» και απογοητευμένος εκ των προτέρων και ο προϊστάμενός του (πόσω μάλλον ο πρωθυπουργός μιας χώρας!) να τον αφήνει να... εκτίει την «ποινή» του και να κάνει την «αγγαρεία» του; Πώς να περιμένει μετά από τον συγκεκριμένο να αποδώσει έργο και να παράγει αποτελέσματα;

Κάποιοι εκτιμούν πως ο κ. Πολύδωρας, που πιστεύει και δεν το κρύβει πως το κυβερνών κόμμα πρέπει με μεγαλύτερη ελευθερία και αυτοπεποίθηση να διακηρύξει πως είναι ένα «δεξιό κόμμα», με τη στάση και τη συμπεριφορά του, τις δηλώσεις του και τις επιθέσεις του εναντίον των αριστερών κομμάτων με αφορμή το πρόβλημα με τους κουκουλοφόρους, προσφέρει «υπηρεσία» στη Ν. Δ., ιδίως εν όψει εκλογών και του (κρίσιμου...) ποσοστού που εμφανίζει στις δημοσκοπήσεις ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι λίγες ημέρες μετά την αποπομπή Τσιτουρίδη, θα είχε προφανείς δυσμενείς επιπτώσεις στην εικόνα της κυβέρνησης η αποπομπή ενός ακόμη υπουργού (που ομολογεί ότι «κάνει αγγαρεία, ποινή εκτίει...»), ενδεχομένως να έκαναν τον υπουργό Δημόσιας Τάξης πιο... τολμηρό, με αποτέλεσμα να πει δημόσια τα όσα είπε από του βήματος της Βουλής. Ως «έκρηξη» αλλά και ως... μήνυμα του τύπου «μη με στοχοποιείται για τις αδυναμίες της αστυνομίας – ό, τι μπορώ και χάρη σας κάνω!».

Πιστεύουμε ότι αν ο κ. Καραμανλής είχε επιλέξει τη δυναμική αντίδραση ευθύς εξ αρχής και είχε ζητήσει «εκεί και τότε» την παραίτηση του κ. Πολύδωρα για την απαράδεκτη ενώπιον της Βουλής δήλωσή του, το όποιο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση και οι αρνητικές εντυπώσεις για την εικόνα της θα ήταν πολύ μικρότερο (από μιαν άποψη θα μπορούσε, και ευλόγως, να εκτιμηθεί και ως επίδειξη υπεύθυνης και αποφασιστικής ηγετικής πυγμής...) από αυτό που προέκυψε με τις παρασκηνιακές κινήσεις που έγιναν (και... διοχετεύθηκαν πάραυτα στα ΜΜΕ!) – το θυμωμένο τηλεφώνημά του στον υπουργό του και η εντολή να ανασκευάσει πάραυτα.

Γιατί, οι μετά από λίγη ώρα «διευκρινίσεις» του κ. Πολύδωρα ότι «απομονώθηκε μια φράση από την ομιλία του και παρερμηνεύθηκε το νόημά της» δεν έπεισαν κανέναν – και δεν μπορούσαν να πείσουν, από τη στιγμή που τα περί «αγγαρείας κάνω, ποινή εκτίω...» μεταδόθηκαν αυτούσια από την τηλεόραση και δεν... «απομονώθηκαν» από κανέναν! Οπως επίσης δεν έπεισαν και οι χθεσινές «διαβεβαιώσεις» του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι «δεν υπάρχει δυσαρέσκεια για τον κ. Πολύδωρα». Εχει άδικο μετά ο κόσμος που (έχει καταντήσει να) θεωρεί την «πολιτική» παιχνίδι εντυπώσεων και σκοπιμοτήτων;