Tι γραφει ο ξενος Tυπος

LE MONDE

Ο μεγάλος αποχαιρετισμός

Ο Ζακ Σιράκ εγκατέλειψε την εξουσία όπως ακριβώς την άσκησε επί δώδεκα χρόνια: με ένα από τα μηχανικά και μινιμαλιστικά τηλεοπτικά του διαγγέλματα, στα οποία περιορίζει τον προεδρικό λόγο. «Εμπιστοσύνη στο μέλλον», «στοργή» για τους Γάλλους, «εθνική ενότητα», «γενναιόδωρο έθνος»... για τελευταία φορά, ύστερα από τόσες άλλες, επανέλαβε τις υπερβολικά τετριμμένες λέξεις, μοιάζοντας ανίκανος να τις ενσαρκώσει πλήρως και να τους προσδώσει το κύρος ενός απολογισμού. Αυτό που θα παραμείνει γι’ αυτόν τον μεθοδικό και επίμονο κατασκευαστή της δικής του καριέρας, «η περηφάνια της ολοκλήρωσης του χρέους». Και για τους Γάλλους το αίσθημα ότι «στους δρόμους του μέλλοντος» η Γαλλία παρέμεινε ακίνητη κατά τη διάρκεια της «δωδεκαετίας Σιράκ». Από την άλλη, οι επιεικείς θα αντιτάξουν ότι είπε όχι στην αμερικανική σταυροφορία στο Ιράκ και ότι αναγνώρισε «το ανεπανόρθωτο λάθος: αυτό του γαλλικού κράτους στη απέλαση των Εβραίων κατά την κατοχή. Πρόκειται βεβαίως για δύο σωστές και θαρραλέες αποφάσεις. Εβαλε τέλος στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, έλαβε δραστικά μέτρα για τη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων, στήριξε αποτελεσματικά τις προσπάθειες για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Σε βάρος όμως πόσων δισταγμών, αποτυχιών, πόσες αποτυχημένες μεταρρυθμίσεις; Πόσες «κοινωνικές ρήξεις» διέκρινε με ταλέντο και στη συνέχεια αποδείχθηκε ανίκανος να περιορίσει;

LA REPUBBLICA

Η τέλεια ισορροπία

Νέες συμβολικές χειρονομίες, παλιά φιλία. Πριν να επισκεφθεί την κ. Μέρκελ, ο Σαρκοζί κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο 35 νεκρών αντιστασιακών που σκότωσαν οι Γερμανοί πριν από την απελευθέρωση του Παρισιού. Πρόκειται για την τέλεια ισορροπία: από τη μια η μνήμη και ο σεβασμός στην αντίσταση κατά της γερμανικής κατοχής και από την άλλη ο σεβασμός και η προσήλωση στο γκωλικό παρελθόν του γαλλογερμανικού άξονα.

DW-WORLD.DE

Ιερές σχέσεις

Ο Σαρκοζί υπογράμμισε ότι οι γαλλογερμανικές σχέσεις είναι για τον ίδιο «ιερές». Η επίσκεψή του στο Βερολίνο δεν έχει μόνο συμβολική αξία, αλλά και πολιτική σημασία. Η Ευρώπη περιμένει από τη Γερμανία και τη Γαλλία να αναλάβουν πρωτοβουλίες. «Εκείνο που προέχει είναι να βγει η Ε. Ε. από τη σημερινή της παράλυση», είπε ο κ. Σαρκοζί. «Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο, η Γερμανία που έχει αυτή τη στιγμή την προεδρία στην Ενωση και η Γαλλία που ήταν πάντα ένας προνομιακός εταίρος στην Ευρώπη, αυτές λοιπόν οι δύο χώρες να συντονιστούν. Από κοινού έχουν τόσο στην Ευρώπη όσο και στον κόσμο μεγαλύτερη επιρροή, παρά αν ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους».

THE NEW YORK TIMES

Ποιος διχάζει την Αμερική;

Μόνο μια ενωμένη Αμερική θα μπορούσε να έχει την υπομονή και τη δεξιοτεχνία να αντιμετωπίσει ένα διασπασμένο Ιράκ, και δυστυχώς αυτό σήμερα δεν συμβαίνει στους Αμερικανούς. Γιατί; Διότι ο πρόεδρος Μπους και ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσένι ζήτησαν από όλους να ελέγξουν την πολιτική τους ως προς το Ιράκ μάλλον πρόχειρα και επιφανειακά, επειδή η νίκη ήταν τόσο σημαντική για όλους εκτός από τους ίδιους. Ισχυρίστηκαν ότι ο πόλεμος στο Ιράκ βρισκόταν στο επίκεντρο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας -ένας ασύμμετρος πόλεμος εναντίον της τρομοκρατίας και της παθογένειας που την παράγει-, αλλά στη συνέχεια ενεπλάκησαν στην εσωτερική πολιτική με έναν εντελώς διαφορετικό, από τον συνήθη, τρόπο. (Μετακινήσεις ανωτάτων κρατικών υπαλλήλων με κομματικά κριτήρια, απολύσεις εισαγγελέων...) Πίστεψαν δηλαδή ότι θα μπορούσαν να ενώσουν το Ιράκ και να διχάσουν την Αμερική. Οταν ο Φρανκλίνος Ρούσβελτ εισήγαγε την Αμερική στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο διόρισε τον συντηρητικό Ρεπουμπλικανό Χένρι Σίμσον στη θέση του υπουργού Πολέμου και έκανε ό, τι περνούσε από το χέρι του για να κρατήσει τη χώρα ενωμένη. Το δίδυμο Μπους - Τσένι, αντιθέτως, μας προσκάλεσε στην Ημέρα της Νίκης και στη συνέχεια τη μεταχειρίστηκε σαν ένα ακόμη πολιτικό θέμα - σφήνα. Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί στο εξής.

THE DAILY STAR

Γιατί όχι και στον Λίβανο

Η ανακοίνωση πως Αμερικανοί και Ιρανοί αξιωματούχοι θα συναντηθούν τις επόμενες εβδομάδες στη Βαγδάτη με στόχο την έναρξη ενός κύκλου διαπραγματεύσεων για θέματα ασφαλείας του Ιράκ σηματοδοτεί το άνοιγμα μιας νέας λεωφόρου στη Μέση Ανατολή. Αυτή η εξέλιξη ενδέχεται να έχει περισσότερες πιθανότητες να επηρεάσει την πορεία των γεγονότων απ’ ό, τι στον Λίβανο, μια χώρα της οποίας οι ηγέτες συχνά συμπεριφέρονται σαν να κινούνται σ’ ένα ανοικτό θέατρο σύγκρουσης μεταξύ της Τεχεράνης και της Ουάσιγκτον. Η είδηση της προσεχούς συνάντησης στη Βαγδάτη αναγκαστικά θέτει ένα ερώτημα: Eάν το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συζητούν μεταξύ τους, τότε γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους Λιβανέζους ηγέτες των αντίπαλων πολιτικών κομμάτων να προχωρήσουν σε κατ’ ευθείαν συνομιλίες, να λύσουν τις διαφορές τους και να επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους στην ανάπτυξη της χώρας; Θα ωριμάσουν επιτέλους οι ηγέτες μας και θα παραδεχτούν ότι η ευθύνη για το μέλλον του Λιβάνου βρίσκεται στα χέρια των Λιβανέζων;

HERALD TRIBUNE

Ας μην παρέμβουν οι ΗΠΑ

Πολλά θα εξαρτηθούν από τις Ηνωμένες Πολιτείες για το μέλλον του Πακιστάν. Ως τώρα, με εξαίρεση το σχόλιο Αμερικανού αξιωματούχου που καταδικάζει τη βία στο Καράτσι, δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση από τον Λευκό Οίκο για τα αιματηρά γεγονότα του περασμένου Σαββατοκύριακου. Θα ήταν καλύτερα να παραμείνουν ως έχουν τα πράγματα. Είναι ζωτικής σημασίας να συνειδητοποιήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες ότι υπάρχει μια νόμιμη κοσμική δημοκρατία στο Πακιστάν - στο κάτω κάτω, αυτό δεν θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για ένα μουσουλμανικό κράτος; Οι εξελίξεις στο Πακιστάν θα επηρεάσουν την ευρύτερη περιοχή. Και η Ουάσιγκτον θα μπορέσει να επεκτείνει τη φιλία, που σήμερα περιορίζεται στον Μουσάραφ, σε 160 εκατ. Πακιστανούς που θα ήθελαν να συνεχίσουν τη ζωή τους με αξιοπρέπεια στην πατρίδα τους και τη διεθνή σκηνή.

TODAYS ZAMAN

Το μοντέλο της Τουρκίας

Το αν η Τουρκία είναι ή δεν είναι μοντέλο χώρας για τον μουσουλμανικό κόσμο έχει πολύ συζητηθεί. Υπάρχουν αυτοί που πιστεύουν ότι η Τουρκία είναι κράτος-μοντέλο και εκείνοι που έχουν αντίθετη άποψη. Οπως και να έχουν τα πράγματα, στην Τουρκία υπάρχουν οι ακραίοι λαϊκιστές, οι οποίοι λειτουργούν σε αυτό το πλαίσιο και εκείνο που θέλουν είναι να μη γίνει η Τουρκία χώρα-μοντέλο. Αλλά το 98% του τουρκικού πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι και η Τουρκία έχει 60 χρόνια πείρα στη δημοκρατία. Υπήρξαν, βεβαίως, τα στρατιωτικά πραξικοπήματα, αλλά η δημοκρατία έχει βελτιωθεί και οι Τούρκοι νιώθουν καλά με τη σημερινή κατάσταση. Παρ’ όλα αυτά, ορισμένοι κύκλοι φοβούνται πως αν η Τουρκία αποκτήσει τον τίτλο της χώρας-μοντέλου, άλλες μουσουλμανικές χώρες θα δεχθούν πιέσεις. Η λέξη «μοντέλο», η οποία χρησιμοποιείται προκειμένου να επισημανθεί η σημασία της Τουρκίας στην περιοχή και η εξέλιξή της στον κόσμο, είναι συνώνυμη με το παγκόσμιο παράδειγμα. Με άλλα λόγια, η Τουρκία είναι μια χώρα-παράδειγμα, γιατί έχει καταναλώσει πολλές δυνάμεις για να αντεπεξέλθει αφενός στη μουσουλμανική της ταυτότητα και αφετέρου στη δημοκρατία. Το αν η Τουρκία είναι χώρα-μοντέλο ως προς τη δημοκρατία θα μπορούσε να συζητηθεί, αλλά είναι γεγονός ότι το Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης αποτελεί μοντέλο για τις μουσουλμανικές χώρες από τη στιγμή που από τη μια προστατεύει τις θρησκευτικές αξίες και από την άλλη κυβερνά δημοκρατικά τη χώρα. Γι’ αυτό και αυτό το κόμμα θα ήταν λάθος να φύγει από την εξουσία με αντιδημοκρατικά μέσα