Και στην κορφή... κανέλα Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη Είπε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο κ. Θ. Ρουσόπουλος, προς τους δημοσιογράφους: «Δεν θα μπω στην ουσία του θέματος (η ουσία είναι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου), γιατί δεν μπήκα όλο αυτό το διάστημα, από τη στιγμή που η υπόθεση είναι στη Δικαιοσύνη, όμως επαναλαμβάνω αυτό που ανέφερα και προηγουμένως περί εντυπώσεων». Επιτρέψτε μου να συμπληρώσω. Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα... Η κατ’ εξοχήν σουρεαλιστική αυτή παροιμία έρχεται στον νου μας κάθε φορά που θέλουμε να επισημάνουμε κραυγαλέα λογικά χάσματα. Μάλιστα, η συνήχηση του αυθεντικού «καν’ έλα» και της γνωστής κανέλας κάνει ακόμη πιο δραστικό τον σουρεαλισμό της. Πού βρίσκεται το λογικό χάσμα πίσω από το οποίο προσπαθεί να κρυφτεί ο κ. Θ. Ρουσόπουλος: Αλλη είναι η «ουσία του θέματος» που απασχολεί τη Δικαιοσύνη και άλλη αυτή για την οποία έχει πολιτική υποχρέωση να μας μιλήσει και να μας διαφωτίσει η κυβέρνηση, διά του κ. Θ. Ρουσόπουλου ή οποιουδήποτε άλλου. Από την κυβέρνηση ζητούμε επιμόνως να μας πει ποιες αποφάσεις (σχετικά με τις ανταλλαγές περιουσιακών στοιχείων μεταξύ κράτους και Μονής Βατοπεδίου) υπογράφηκαν, ποιοι υπουργοί (από το 1999 και μετά) τις υπέγραψαν και ποιοι λόγοι δημοσίου συμφέροντος τις επέβαλαν. Η Δικαιοσύνη, με καθαρώς δικαστικά κριτήρια, θα εξετάσει αν οι αποφάσεις αυτές είναι νόμιμες ή παράνομες και αν οι μεταβιβάσεις και οι ανταλλαγές είναι έγκυρες. Και οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η θαρραλέα παρέμβαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (αυτεπάγγελτη νομίζω) είναι η μόνη διαφωτιστική, μέχρι τώρα, πράξη. Από την κυβέρνηση (διά του κ. Θ. Ρουσόπουλου) περιμένουμε να μας πει και να μας διαφωτίσει ποια αντίληψη του δημοσίου συμφέροντος (άλλο συμφέρον δεν μπορούμε να φαντασθούμε), δηλαδή ποια πολιτική αντίληψη, οδήγησε τόσους υπουργούς στην απόφαση να ανταλλάξουν, με λεόντειο σχέση, κτήματα του Δημοσίου με «κτήματα» της Μονής Βατοπεδίου. Να μας πουν π.χ. ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος μάς οδήγησαν στην απόφαση να ενισχύσουμε τη Μονή και να την κάνουμε πλούσια! Με την απάντηση αυτή πολλοί θα διαφωνούσαν, αλλά κανείς δεν θα έλεγε ότι παρουσιάζει λογικά κενά. Οσο η κυβέρνηση σιωπά επί «της ουσίας του θέματος» και την παραπέμπει στη Δικαιοσύνη, η εντύπωση που καλλιεργείται και εμπεδώνεται στην κοινή γνώμη είναι ότι πρόκειται για μια τεράστια και σατανική συνωμοσία μεταξύ υπουργών και άλλων κρατικών παραγόντων, από τη μία πλευρά, και πονηρότατων καλογήρων, από την άλλη. Η πνευματική σχέση με τον «άγιο» ηγούμενο της Μονής εκπίπτει σε χυδαία σχέση συναλλαγής και ανταλλαγής, όπου βλέπουμε καθαρά το συμφέρον της Μονής αλλά δεν βλέπουμε το συμφέρον του Δημοσίου. Και επειδή δεν το βλέπουμε η φαντασία του πολίτη καλπάζει και καταλήγει στην ισοπεδωτική και πολιτικά διαλυτική πεποίθηση, που τόσο συχνά διατυπώνεται, ότι «όλοι κλέβουν». Η κυβέρνηση βρίσκεται πραγματικά σε δύσκολη θέση (τα πλήγματα δεν προέρχονται μόνο από το Βατοπέδι, είναι πλέον συγκεντρωτικά) και αναρωτιέται με ποιο τρόπο θα ανακτήσει την πολιτική πρωτοβουλία. Κατά τη γνώμη μου, ένας μόνο τρόπος υπάρχει: Να μας πει την αλήθεια και όπου υπάρχουν σφάλματα, και κυρίως ζημίες του Δημοσίου, να αποδώσει τις πολιτικές ευθύνες...