Ιστορίες του κυρίου Ελληνάκη
Του Παντελη Μπουκαλα
Είπε πολλά στη Θεσσαλονίκη ο κ. Καραμανλής, στην επίσημη ομιλία του και στη συνέντευξη Τύπου. Πολλά αλλά όχι πρωτότυπα, όχι πρωτάκουστα. Περισσότερο αγχωμένος από κάθε άλλη φορά, για να θεραπεύσει κάπως τον ευδιάκριτο εκνευρισμό του ανέσυρε μηχανικά όλα τα στερεότυπα που απαρτίζουν τον δημόσιο λόγο του χρόνια τώρα και τα επανέλαβε επίσης μηχανικά, άρα ελάχιστα πειστικά· η παλιά φλόγα, όπως είναι πρόδηλο και στους οπαδούς του εκείνους που δεν αρέσκονται στην εθελοτυφλία, δεν υπάρχει πια. Αν δεν είναι δυνατόν να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, πώς να μπεις πέντε ή δέκα; Πώς να σαγηνεύσεις με θέλγητρα που ξεθύμαναν από την κατάχρηση; Kαι πώς να πείσεις ότι «αυτή είναι η πραγματικότητα» (τη φράση αυτή την είπε και την ξαναείπε ο πρωθυπουργός, μήπως της δώσει κάποια αλήθεια διά της επαναλήψεως), όταν, παρουσιάζοντας τη δική σου, εξωραϊσμένη εκδοχή πραγματικότητας σαν τη μόνη αυθεντική, αντιμετωπίζεις τους πολίτες σαν άνευ μνήμης και κρίσεως «θεατές λόγων και ακροατές έργων», όπως το όριζε ο εμπειρότατος παλαιός δημαγωγός, ο Κλέων;
Ενα πάντως από τα στερεότυπά του απέφυγε να το ανακαλέσει και να το υπενθυμίσει ο πρωθυπουργός, κι ας ήταν το πιο αγαπημένο του, ένα στοιχείο της ταυτότητάς του. Οχι, τούτη τη φορά δεν το ακούσαμε εκείνο το «σεμνά και ταπεινά», που υποτίθεται πως είχε εισαχθεί σαν απαράβατο σύμβολο πίστεως της «νέας διακυβέρνησης». Με συσσωρευμένες τις κάθε λογής «αταξίες» υπουργών, γενικών γραμματέων και κομματικών στελεχών, και με αποκλειστικό γνώμονα πλέον το κυνικότατο «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», η ενδεχόμενη αναφορά τού υπέρ σεμνότητας και ταπεινότητας δόγματος είτε θα προκαλούσε μαζικώς μειδιάματα είτε θα οδηγούσε, πάραυτα, στο χώρο της Εκθεσης, στην υποβολή μιας ντουζίνας παραιτήσεων από ποικιλοτρόπως «ατακτήσαντες».
Ολους αυτούς πάντως τους κάλυψε με κάθε επισημότητα ο πρωθυπουργός, πληγείς ίσως και αυτός από το γνωστό «σύνδρομο του Σαμψών». Προς στιγμήν δημιουργήθηκε κάποια σύγχυση, κάποια αίσθηση επικείμενης κάθαρσης, όταν ο κ. Καραμανλής υπογράμμισε αυστηρά ότι «η φοροδιαφυγή συνιστά βαθιά, βαθύτατα αντικοινωνική συμπεριφορά». Ταχύτατα όμως διευκρινίστηκε αρμοδίως ότι ο πρωθυπουργικός μύδρος δεν είχε εξαπολυθεί κατά του υπουργού Ναυτιλίας και των μεθόδων φοροαποφυγής που υιοθέτησε με επιχειρηματικό πνεύμα απαλλαγμένο από τα δεσμά της υποκρισίας, κι έτσι ψυχές και κότερα ξανάρθαν στη θέση τους. Οχι, η καταγγελία του πρωθυπουργού δεν αφορούσε τον κ. Βουλγαράκη. Αφορούσε, γενικά κι αόριστα, τον κάθε κ. Ελληνάκη, τον κάθε «μέσο Ελληνα», των ημετέρων εξαιρουμένων. Και ως γνωστόν, κάθε «μέσος Ελληνας» διαθέτει μια-δυο οφσόρ, επειδή έτσι ορίζει η «βαθιά, βαθύτατα αντικοινωνική συμπεριφορά» του. «Αυτή είναι η πραγματικότητα», έτσι δεν είναι;
kathimerini.
Είπε πολλά στη Θεσσαλονίκη ο κ. Καραμανλής, στην επίσημη ομιλία του και στη συνέντευξη Τύπου. Πολλά αλλά όχι πρωτότυπα, όχι πρωτάκουστα. Περισσότερο αγχωμένος από κάθε άλλη φορά, για να θεραπεύσει κάπως τον ευδιάκριτο εκνευρισμό του ανέσυρε μηχανικά όλα τα στερεότυπα που απαρτίζουν τον δημόσιο λόγο του χρόνια τώρα και τα επανέλαβε επίσης μηχανικά, άρα ελάχιστα πειστικά· η παλιά φλόγα, όπως είναι πρόδηλο και στους οπαδούς του εκείνους που δεν αρέσκονται στην εθελοτυφλία, δεν υπάρχει πια. Αν δεν είναι δυνατόν να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι, πώς να μπεις πέντε ή δέκα; Πώς να σαγηνεύσεις με θέλγητρα που ξεθύμαναν από την κατάχρηση; Kαι πώς να πείσεις ότι «αυτή είναι η πραγματικότητα» (τη φράση αυτή την είπε και την ξαναείπε ο πρωθυπουργός, μήπως της δώσει κάποια αλήθεια διά της επαναλήψεως), όταν, παρουσιάζοντας τη δική σου, εξωραϊσμένη εκδοχή πραγματικότητας σαν τη μόνη αυθεντική, αντιμετωπίζεις τους πολίτες σαν άνευ μνήμης και κρίσεως «θεατές λόγων και ακροατές έργων», όπως το όριζε ο εμπειρότατος παλαιός δημαγωγός, ο Κλέων;
Ενα πάντως από τα στερεότυπά του απέφυγε να το ανακαλέσει και να το υπενθυμίσει ο πρωθυπουργός, κι ας ήταν το πιο αγαπημένο του, ένα στοιχείο της ταυτότητάς του. Οχι, τούτη τη φορά δεν το ακούσαμε εκείνο το «σεμνά και ταπεινά», που υποτίθεται πως είχε εισαχθεί σαν απαράβατο σύμβολο πίστεως της «νέας διακυβέρνησης». Με συσσωρευμένες τις κάθε λογής «αταξίες» υπουργών, γενικών γραμματέων και κομματικών στελεχών, και με αποκλειστικό γνώμονα πλέον το κυνικότατο «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό», η ενδεχόμενη αναφορά τού υπέρ σεμνότητας και ταπεινότητας δόγματος είτε θα προκαλούσε μαζικώς μειδιάματα είτε θα οδηγούσε, πάραυτα, στο χώρο της Εκθεσης, στην υποβολή μιας ντουζίνας παραιτήσεων από ποικιλοτρόπως «ατακτήσαντες».
Ολους αυτούς πάντως τους κάλυψε με κάθε επισημότητα ο πρωθυπουργός, πληγείς ίσως και αυτός από το γνωστό «σύνδρομο του Σαμψών». Προς στιγμήν δημιουργήθηκε κάποια σύγχυση, κάποια αίσθηση επικείμενης κάθαρσης, όταν ο κ. Καραμανλής υπογράμμισε αυστηρά ότι «η φοροδιαφυγή συνιστά βαθιά, βαθύτατα αντικοινωνική συμπεριφορά». Ταχύτατα όμως διευκρινίστηκε αρμοδίως ότι ο πρωθυπουργικός μύδρος δεν είχε εξαπολυθεί κατά του υπουργού Ναυτιλίας και των μεθόδων φοροαποφυγής που υιοθέτησε με επιχειρηματικό πνεύμα απαλλαγμένο από τα δεσμά της υποκρισίας, κι έτσι ψυχές και κότερα ξανάρθαν στη θέση τους. Οχι, η καταγγελία του πρωθυπουργού δεν αφορούσε τον κ. Βουλγαράκη. Αφορούσε, γενικά κι αόριστα, τον κάθε κ. Ελληνάκη, τον κάθε «μέσο Ελληνα», των ημετέρων εξαιρουμένων. Και ως γνωστόν, κάθε «μέσος Ελληνας» διαθέτει μια-δυο οφσόρ, επειδή έτσι ορίζει η «βαθιά, βαθύτατα αντικοινωνική συμπεριφορά» του. «Αυτή είναι η πραγματικότητα», έτσι δεν είναι;
kathimerini.
Comments