Ανοιξε ο ασκός του Αιόλου για αυτονομιστιkά κινήματα

The International Herald Tribune

Το Ταταριστάν διαφέρει πολύ από τη Νότια Οσετία. Η μεν Οσετία είναι μία φτωχή και κατεστραμμένη από τον πόλεμο περιοχή στα βόρεια σύνορα της Γεωργίας, ενώ το Ταταριστάν είναι μία πλούσια σε πετρελαϊκά αποθέματα οικονομική ατμομηχανή στην καρδιά της Ρωσίας, η οποία απολαμβάνει την απαραίτητη για τους επενδυτές πολιτική σταθερότητα. Ωστόσο, τα δύο αυτά μέρη έχουν ένα κοινό μεταξύ τους: σε αμφότερα αναπτύχθηκαν αυτονομιστικά κινήματα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης. Οταν, λοιπόν, ο πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεβ αναγνώρισε ως ανεξάρτητες τις αποσχισθείσες γεωργιανές επαρχίες της Οσετίας και της Αμπχαζίας, οι ακτιβιστές του Καζάν, της πρωτεύουσας των Τατάρων, αναθάρρησαν.

Οι εθνικιστικές οργανώσεις της περιοχής εξέδωσαν ανακοίνωση στην οποία τονίζουν ότι «για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η Ρωσία αναγνώρισε την ανεξαρτησία των ίδιων των πολιτών της» και εκφράζουν την ελπίδα ότι το Ταταριστάν θα ακολουθήσει σύντομα. Οι εθνικιστές γνώριζαν ότι η ανακοίνωση αυτή ήταν υπεραισιόδοξη.

Το Ταταριστάν ελπίζει

Aλλωστε, μία από τις πλέον σημαντικές επιτυχίες του Πούτιν ήταν ότι κατάφερε να πατάξει τα αποσχιστικά κινήματα στη ρωσική επικράτεια, ανάμεσα στα οποία και αυτό των Τατάρων. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Ρασίτ Αχμέτοφ, οι πρόσφατες κινήσεις της Μόσχας κατέδειξαν ότι «οι ελπίδες του Ταταριστάν δεν είναι φρούδες». Ο κ. Αχμέτοφ, διευθυντής της εφημερίδας «Ζβέζντα Πολοζίγια» στο Καζάν, προσθέτει ότι «η Ρωσία έχασε το ηθικό δικαίωμα να μη μας αναγνωρίσει».

Εν ολίγοις, οι αναγνωρίσεις ενδεχομένως να έχουν και παράπλευρες συνέπειες. Πέραν της έντασης που δημιούργησαν στις σχέσεις του Κρεμλίνου με τη Δύση, σηματοδοτούν και υπαναχώρηση της ρωσικής ηγεσίας από την πάγια θέση της εναντίον οιασδήποτε αλλαγής συνόρων.

Ο Λόρενς Σκοτ Σιτς, ερευνητής του μη κυβερνητικού Οργανισμού για την Επίλυση Διεθνών Κρίσεων (International Crisis Group), υποστηρίζει ότι «μακροπρόθεσμα μπορεί να αποδειχθεί ότι η Ρωσία μόλις υπέγραψε τη θανατική της καταδίκη».

Ο εκπρόσωπος Τύπου του κ. Πούτιν αντιτείνει ότι η επίθεση του κ. Σαακασβίλι εναντίον Ρώσων πολιτών κατέστησε ανέφικτη την παραμονή της Οσετίας και της Αμπχαζίας υπό γεωργιανό έλεγχο. Απορρίπτει τους συνειρμούς με ανάλογες καταστάσεις στη ρωσική επικράτεια, αφού θεωρεί ότι δεν υπάρχουν άξια λόγου αυτονομιστικά κινήματα στη χώρα: «Μόνο κάποιες μικρές ομάδες εξτρεμιστών έχουμε, ιδιαίτερα στον βόρειο Καύκασο. Η Ν. Οσετία και η Αμπχαζία αποτελούν τελείως διαφορετικές περιπτώσεις».

Η εικόνα αυτή ήταν τελείως διαφορετική στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο τότε πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν ενθάρρυνε τις ρωσικές επαρχίες να αυτονομηθούν «όσο μπορούν». Η ανταπόκριση ήταν άμεση, μέχρι που το 1994, η Τσετσενία έγινε η πρώτη ρωσική επαρχία που κήρυξε την πλήρη ανεξαρτησία της. Ξεκίνησε έτσι ένας πόλεμος που άφησε πίσω του δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τελείωσε με τη συντριβή των Τσετσένων. Το μήνυμα που εξέπεμψε η αναγεννημένη Ρωσία του κ. Πούτιν ήταν σαφές και έκτοτε δεν έχει αλλάξει: η Μόσχα δεν θα δίσταζε να χρησιμοποιήσει απάνθρωπες μεθόδους για να διατηρήσει το απαράβατο των συνόρων της. Παρ’ όλα αυτά όμως, όσα μέτρα καταστολής και να λάβει τώρα το Κρεμλίνο, δεν μπορεί να σταματήσει τις ζυμώσεις στους κόλπους των εθνοτήτων που απαρτίζουν το μωσαϊκό της Ρωσίας.

[+] ΓPAΦHMA