|
Εκλέκτορες και αξιοκρατία Κύριε διευθυντά Οι έγκριτοι, (και δεν είναι σχήμα λόγου) καθηγητές Χ. Μουτσόπουλος και Χ. Τσούκας, επισημαίνουν σωστά, στο άρθρο τους στις 7/9/08, ότι οι εξωτερικοί εκλέκτορες, που θεσπίζει ο νέος νόμος για την εκλογή ή εξέλιξη ΔΕΠ, δεν αποτελούν (πάντα) εγγύηση αξιοκρατικής επιλογής. Δεν έχουν άδικο, αλλά η επιλογή, τουλάχιστον σε μερικά τμήματα (ή και σχολές), είναι, όπως επισημαίνει στο ωραίο του βιβλίο ο ένας εκ των δύο, ανάμεσα στην οικογενειοκρατία που προέρχεται από τους «συγγενείς» εκλέκτορες και τη μετριοκρατία που οφείλεται σε προβληματικούς εκλέκτορες. Η ταυτόχρονη αξιολόγηση του προσωπικού των ΑΕΙ βάσει του νόμου για τη διασφάλιση της ποιότητας θα προσφέρει, ελπίζουμε ένα μέτρο για την επιλογή εξωτερικών εκλεκτόρων κατά την αξία τους και όχι μόνο την ειδικότητά τους. Ευχαριστούμε τους δύο συναδέλφους για την ευκαιρία επισήμανσης. Θανος Βερεμης - Πρόεδρος ΕΣΥΠ Το ήθος του Κράτους Κύριε διευθυντά Ανάμεσα στις επιπτώσεις από τα προτεινόμενα από την κυβέρνηση νέα και προφανώς μη έκτακτα, πρόσθετα σκληρά φορολογικά μέτρα, τα οποία προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό και η προφανής έλλειψη φαντασίας, η πνευματική και οργανωτική κρατική ανεπάρκεια, καθώς και η νεκρωθείσα εν τη γενέσει της «επανίδρυση» του Ελληνικού Κράτους (έπεα ακράαντα...) υπάρχουν μερικές περιπτώσεις, που χρειάζονται περισσότερη ευαισθησία και προσοχή και επείγουσα ρύθμιση ώστε να μη θεωρηθεί η επιβολή αυτών των μέτρων μερικώς τουλάχιστον, ανήθικη. Μία τέτοια περίπτωση αφορά εκείνους τους φοιτητές (η φοιτητική ιδιότητα έχει νομοθετημένο όριο) που εργάζονται είτε με δελτία υπηρεσιών είτε έχουν στην κατοχή τους κάποιο ακίνητο από οικογενειακή παροχή ή δωρεά, (συνήθως από παππούδες, γονείς κ.λπ.). Αφορμή για αυτή την επιστολή μού έδωσε σχετική συζήτηση πριν από λίγες μέρες σε επαρχιακό καφενείο, η οποία αφορούσε την περίπτωση νεαρής φοιτήτριας που σπουδάζει σε μεγάλη πόλη, η οποία απέκτησε από τη γιαγιά της ένα μικρό ακίνητο στην επαρχία, και από τον αγρότη πατέρα της μία υπόγεια γκαρσονιέρα, σύνολο περί τα 90 τ.μ. μισθωμένα. Και ενώ πλήρωνε μαζί με τα 5-6 ευκαιριακά νυκτοκάματα σε καφετέρια γι' αυτό το πενιχρό εισόδημα, 100-120 ευρώ φόρο εισοδήματος, έρχεται με τα νέα μέτρα ο κ. Αλογοσκούφης και της ζητά να καταβάλει σύμφωνα με όσα γράφουν οι εφημερίδες 1800!!! ευρώ. Διερωτώμαι σε τι έφταιξε αυτός ο νέος άνθρωπος, αν ο υδραυλικός ή ο γιατρός της γειτονιάς δεν κόβουν αποδείξεις για την εφορία ώστε να καταδικασθεί αυτή σε τέτοιο μεγάλο πρόστιμο, με την «κολοκυθιά» των φορολογικών συντελεστών. Διότι περί αυτού ουσιαστικά πρόκειται! Και εν πάση περιπτώσει τι σόι λογική είναι αυτή; Αν μερικοί κλέβουν το Κράτος, πρέπει το Κράτος να κλέβει τους υπόλοιπους; Εχω τη γνώμη ότι ειδικά αυτές τις περιπτώσεις, που αφορούν φοιτητές, ο κ. πρωθυπουργός πρέπει να τις κοιτάξει με ευαισθησία, αλλά και η πανεπιστημιακή κοινότητα να υπερασπισθεί αυτά τα τίμια Ελληνόπουλα που δεν φταίνε σε τίποτα για το ναυάγιο της οικονομικής και οργανωτικής πολιτικής του υπουργείου Οικονομικών αλλά και για τον πρόωρο καταποντισμό της «επανίδρυσης» του Κράτους, επειδή όπως λένε η λέξη επανίδρυση έχει διαφορετική ερμηνεία για αυτούς που την εμπνεύσθηκαν, και άλλη για τους υπηκόους του κράτους της λεμονοκουπέας, όπως έγραφε ο αείμνηστος Δημ. Ψαθάς. Αλλά γιατί άλλωστε να το κρύψομε; Μήπως και όλα τα κομματικά προεκλογικά προγράμματα που υποτίθεται ότι ψηφίζουμε δεν έχουν τις ίδιες δυσκολίες ερμηνείας με την «αποκάλυψη του Ιωάννη»; Τι ανεξήγητη διαστροφή είναι αυτή, με εμάς τους πάντοτε αθώους και ανεύθυνους Ελληνες, συνεχώς να γκρινιάζουμε ότι κάποιοι άλλοι, ξένοι κακοί που μας επιτηρούν, ευθύνονται για τα τρία κακά της μοίρας μας. Κατά τα άλλα, βέβαια, όλα καλά και ανθηρά κ. υπουργέ ή μήπως όχι; Νικ. Αγιοβλασιτης / Δημ. Ράλλη 7, Αγ. Παρασκευή Οι προϊστάμενοι στο ΤΕΙ Αθήνας Κύριε διευθυντά Σε απάντηση της επιστολής του αναγνώστη σας κ. Α. Οικονομόπουλου, η οποία δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 14ης Αυγούστου 2008 και μάλιστα σε πλαίσιο με τίτλο: «Μια απόφαση του ΤΕΙ Αθήνας» και δεδομένου ότι το αναγνωστικό σας κοινό οφείλει άμεσα να ενημερωθεί πλήρως και αμερόληπτα επί του θέματος, σας διευκρινίζουμε τα ακόλουθα: Το Συμβούλιο του ΤΕΙ Αθήνας κατά την αρ. 19/15-05-2008 συνεδρίασή του, έπειτα από γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας του Ιδρύματος, αποφάσισε η επιλογή των προϊσταμένων των τμημάτων να πραγματοποιηθεί με βάση τη μεταβατική διάταξη του άρθρου 6 του Ν. 2916/01, του άρθρου 11 του Ν. 3404/05 που παρατείνει τη μεταβατική διάταξη μέχρι τον Αύγουστο του 2014 και το Ν. 3443/06. Η συγκεκριμένη μεταβατική διάταξη ρητά αναφέρει: «α) με απόφαση του συμβουλίου ΤΕΙ και έπειτα από σύμφωνη γνώμη του εκλεκτορικού σώματος ανάδειξης οργάνων διοίκησης του οικείου τμήματος και πράξη του προέδρου ορίζονται σε θέσεις προϊσταμένου τμήματος μέλη Ε.Π. κατάλληλης βαθμίδας που κατέχουν είτε τακτική είτε προσωποπαγή θέση». Η διάταξη αυτή ισχύει, όπως προανέφερα, μέχρι τον Αύγουστο του 2014 και δεν έχει καταργηθεί ούτε με τον Ν. 3549/07 που προβλέπει καθολική ψηφοφορία για την ανάδειξη προέδρων, αντιπροέδρων και διευθυντών σχολών. Είναι, λοιπόν, προφανές ότι η ανάδειξη προϊσταμένων τμημάτων δεν αποτελεί εκλογική διαδικασία, αλλά έκφραση σύμφωνης γνώμης και όχι απλής γνώμης του εκλεκτορικού σώματος του τμήματος προς το συμβούλιο του ΤΕΙ Αθήνας, το οποίο τυπικά και μόνο επικυρώνει την πρόταση και φυσικά δεν έχει δικαίωμα επιλογής άλλου προσώπου ως προϊσταμένου. Συνεπώς, πώς ο επιστολογράφος σας οδηγείται στο συμπέρασμα ότι ο πρόεδρος ή το συμβούλιο του ΤΕΙ Αθήνας μπορεί να ορίσει προϊσταμένους της αρεσκείας του; Είναι σαφές ότι ο κ. Οικονομόπουλος γνωρίζει καλά πως η έντυπη δημοσιογραφία έχει τη δύναμη να επηρεάσει την άποψη του αναγνωστικού κοινού και αυτό επιδιώκει. Οφείλει, όμως, να αντιμετωπίζει το κοινό αυτό με σεβασμό και ειλικρίνεια και όχι να καταφεύγει σε παραποιημένη ή επιλεκτική εμφάνιση των γεγονότων, η οποία, σε τελική ανάλυση, υποδηλώνει είτε άγνοια της κείμενης νομοθεσίας είτε εσκεμμένη απόπειρα δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων. Σκόπιμο θα ήταν να μας διευκρινίσει πώς έφτασε στα χέρια του η απόφαση του συμβουλίου ΤΕΙ Αθήνας, δεδομένου ότι τα σχετικά έγγραφα έχουν πάντοτε συγκεκριμένους αποδέκτες, ενώ ο ίδιος είναι απλώς φοιτητής. Επίσης, θα πρέπει να δικαιολογήσει την καθυστερημένη του διαμαρτυρία, δεδομένου ότι η διαδικασία ορισμού προϊσταμένων είχε ήδη ξεκινήσει από τις αρχές Μαΐου 2008. Η διαδικασία αυτή επιλογής των προϊσταμένων τμημάτων, ορθώς προβλέφθηκε από το άρθρο 6 του Ν. 2916/01, διότι δίνει τη δυνατότητα και σε άλλης κατηγορίας Ε.Π. (καθηγητές ή αναπληρωτές καθηγητές σε προσωποπαγή θέση) να καταλαμβάνουν θέσεις προϊσταμένων τμημάτων. Αυτό έγινε κυρίως για τη διασφάλιση της εύρυθμης λειτουργίας των περιφερειακών ΤΕΙ, διότι με την ένταξη του εκπαιδευτικού τους προσωπικού στις βαθμίδες που προβλέπει ο νέος νόμος, δεν διέθεταν ικανό αριθμό μελών τακτικού Ε.Π. ανάλογης βαθμίδας να καταλάβει θέση προϊσταμένου. Ο πρόεδρος του ΤΕΙ Αθήνας Δημητριος Νινος - Καθηγητής Επικίνδυνο πείραμα Κύριε διευθυντά Στο κοσμογράφημα απογευματινής εφημερίδας στις 04.04.08 με τίτλο «Ο άνθρωπος αγγίζει στιγμές της δημιουργίας», αναφέρεται μεταξύ άλλων πολύ σοβαρών, πως στις εξειδικευμένες εγκαταστάσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικών Ερευνών, το CERN στη Γενεύη, εν ολίγοις οι επιστήμονες, θα φροντίσουν να ξεχυθούν δέσμες πρωτονίων για να συγκρουσθούν σε έναν άγνωστο μέχρι σήμερα κόσμο συνθηκών, και αυτό θα επενεργηθεί σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα από σήμερα. «...Υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι η συμβολή του πειράματος στην κατανόηση του σύμπαντος θα είναι καθοριστική...». «Υπάρχουν βάσιμες ελπίδες», τι μπορεί να σημαίνει; Οτι θα συμβεί 1. μια απροσδόκητη αποκάλυψη, 2. ένα τίποτε, 3. μια αναπάντεχη ισχυρή έκρηξη. Διάβασα, μάλιστα, πως ένας από τους ανιχνευτές έχει ονομαστεί ΑΤΛΑΣ - λέτε να έχουμε μια καινούργια Ατλαντίδα; Πώς δικαιολογούνται το τεράστιο κόστος και η σωρευμένη «ειδική γνώση» που απαιτεί το πείραμα; - σχολιάζει δημοσιογράφος στο ίδιο άρθρο την ίδια ημέρα. Μόνο με ελπίδες; Νομίζω πάντως πως όταν ένα τόσο επικίνδυνο πείραμα βρίσκεται επί θύραις, αξίζει να του δώσουμε τη σημασία που του πρέπει. Σε αυτό συμφωνούν μαζί μου και οι αξιόλογοι επιστήμονες με τους οποίους συζήτησα, ο φυσικός και διδάκτωρ επιχειρησιακής έρευνας κ. Θεμιστοκλής Πολιτόφ και η βιολόγος και ερευνητικός συνεργάτης στον τομέα Βιοχημείας και Μοριακής Βιολογίας του Πανε/μίου Αθηνών κ. Παπαχριστοπούλου Γεωργία. Εκτιμώ, λοιπόν, πως είναι μια επιτακτική ανάγκη να μάθουμε την αλήθεια, προκειμένου να προστατευθούμε από όλες αυτές τις ακρότητες της επιστήμης, που για άλλη μια φορά παίζει με την ακεραιότητά μας. Κατά τη γνώμη μου, ο μόνος που γνωρίζει και μπορεί να κάνει ουσιαστικές αποκαλύψεις για τα θέματα αυτά είναι ο συγγραφέας - γνωσιολόγος κ. Ιωάννης Γ. Τσάτσαρης. Ο κ. Τσάτσαρης αναφέρεται από το 1980 στις παγίδες και τους κινδύνους που διαμόρφωσε η αποκαλούμενη «επιστημονική κοινότητα», ενώ πιστεύω ότι είναι ο μόνος που έχει ήδη δώσει, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, τις απαντήσεις που ψάχνουν οι άνθρωποι σε οποιονδήποτε επιστημονικό τομέα, τόσο μέσα από τα βιβλία του όσο και μέσα από τα ΜΜΕ. Θεωρώ ότι θα κάνατε ένα μεγάλο δώρο στους αναγνώστες σας, εάν φιλοξενούσατε στις σελίδες σας κάποιες από τις αποκαλύψεις του Ιωάννη Γ. Τσάτσαρη, δώρο που είναι συνάμα και έκπληξη, δοσμένη από ένα πνεύμα πραγματικά ελεύθερο, μιας και δεν πιστεύει στα ψευδοειδή «είδωλα» της εποχής ετούτης, που κατευθύνουν τον κόσμο συνεχώς προς το χειρότερο. Νικη Γαρυφαλλιδου / Αθήνα Οι επιχειρήσεις του κ. Βουλγαράκη Κύριε διευθυντά Οπως γράφει ο κ. Καρκαγιάννης (5/9/2008), ο κ. Βουλγαράκης «έχει το δικαίωμα να ιδρύει εμπορική εταιρεία, να είναι ιδιοκτήτης της ή μέτοχος». Το άμεσο ζήτημα που γεννάται από τις «εξωυπουργικές» δραστηριότητες του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας είναι πρακτικό: αν ασχολείται και με επιχειρήσεις, δεν θα έχει χρόνο γι' αυτά καθεαυτά τα δημόσια καθήκοντά του. Πιο σημαντικό πρόβλημα είναι αυτό που επισημαίνει ο κ. Καρκαγιάννης: τα περιθώρια ενός υπουργού για «μπίζνες» είναι τεράστια, καθώς αυτός διαθέτει ακατανίκητο συγκριτικό πλεονέκτημα (εσωτερική πληροφόρηση, προνομιακές διασυνδέσεις) έναντι κάθε άλλου που θα προσπαθήσει να δραστηριοποιηθεί στο ίδιο ακριβώς αντικείμενο. Οσον αφορά δε το θέμα της εξωχώριας εταιρείας του κ. Βουλγαράκη με έδρα στην Κύπρο (όπου ο φόρος εισοδήματος είναι 10% έναντι του ελληνικού 25%) είμαι υποχρεωμένος να διαφωνήσω μαζί σας: η «φοροαποφυγή», δηλαδή η διά νομίμων τρόπων προσπάθεια πληρωμής λιγότερων φόρων, είναι ένα άθλημα από το οποίο τουλάχιστον ο κυβερνήτης, αυτός που φορολογεί τον υπόλοιπο πληθυσμό, οφείλει να απέχει. Σε όλα αυτά ο κ. Βουλγαράκης απαντά φιλοσοφικά: «Ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό». Μακάρι να ήταν έτσι. Ο,τι επιτρέπεται από τον νόμο δεν είναι απαραίτητα και ηθικό. Μάλιστα η ανθρώπινη ευρηματικότητα παράγει καθημερινά πλήθος νέων ευφάνταστων πρακτικών που είναι προδήλως βλαπτικές για το κοινό συμφέρον (όρα περίπτωση ομολόγων), αλλά ακόμη δεν έχουν απαγορευτεί. Πράγματι, την εποχή που κατεβλήθησαν οι υπέρογκες προμήθειες δεν υπήρχε κάποιος νόμος που να τις απαγορεύει. Ομως η τελική, μειωτική επίπτωση των πράξεων αυτών επί των περιουσιών των ασφαλιστικών ταμείων και οι υπόνοιες για συναλλαγή μεταξύ των μεσαζόντων και των «ανίδεων» διοικήσεών τους δημιουργούν τις προϋποθέσεις για μείζον ηθικό θέμα. Αλίμονό μας αν οι πολιτικοί μας αρχίσουν να κρύβονται πίσω από το υπάρχον νομικό πλαίσιο για τις όποιες ανεπάρκειες, του οποίου ευθύνονται μόνον αυτοί και κανένας άλλος. Αριστοτελης Μπεληγιαννης / Θεσσαλονίκη |
Comments