καθοδική πορεία. /καθημερινή
Tου Κωστα Ιορδανιδη
Λειτουργική και ηθική καθίζηση χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, με ανύπαρκτη την προοπτική μιας ανακάμψεως. Στο στόχαστρο της κριτικής οι ηγέτες των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά θα ήταν δικαιότερο εάν ομολογείτο το γεγονός ότι τα συντελούμενα απλώς επιβεβαιώνουν ότι ο κύκλος της μεταπολιτεύσεως έκλεισε οριστικώς.
Ο πρωθυπουργός και αρχηγός της Ν.Δ. κ. Κώστας Καραμανλής αποτελεί στόχο οξείας κριτικής, ενίοτε, γιατί δεν αναλαμβάνει επαναστατικές, ούτως ειπείν, πρωτοβουλίες για να απομακρύνει όσους εμπλέκονται ή φέρονται ως αναμεμειγμένοι σε δραστηριότητες ασύμβατες προς τα αξιώματά τους. Κατηγορείται επίσης για ατολμία στην προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου ελέγχεται, διότι αδυνατεί να λειτουργήσει ενωτικά στο κόμμα ή, όταν καταφέρνει να βρει κοινό τόπο, υποβιβάζει τον λόγο και τη δράση του πολιτικού συστήματος στο επίπεδο της άναρθρης και μετωπικής αντιπαραθέσεως.
Η διατυπούμενη κριτική είναι, αναμφιβόλως, βάσιμη, γι’ αυτό και εμφανίζεται συχνά μια νοσταλγία ηγετών με δικτατορικές, περίπου, αρμοδιότητες για την επιβολή ελέγχου στο εσωτερικό των κομμάτων ή την προώθηση της όποιας κυβερνητικής πολιτικής.
Αλλά ούτε ο κ. Καραμανλής ούτε ο κ. Παπανδρέου είναι άτομα δικτατορικής θεληματικότητος, που λέγεται ότι επιζητεί η κοινωνία. Εισήγαγε ο πρωθυπουργός σύστημα «υπουργοκεντρικό»· αντιμετώπισε με άλλα λόγια τους υπουργούς του ως άτομα πολιτικώς ολοκληρωμένα ικανά να εφαρμόσουν τις κυβερνητικές επιλογές. Το σύστημα δεν λειτούργησε· ο ίδιος ο κ. Καραμανλής διατηρεί υψηλότατα ποσοστά καταλληλότητος και εκ παραλλήλου πάνω από το 80% της κοινής γνώμης εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι η χώρα έχει ανάγκη αυστηρού παιδαγωγού και όχι συντονιστού ισοτίμων εταίρων. Το πολιτικό σύστημα παραμένει στα ίδια επίπεδα μειωμένης ωριμότητος.
Περιττόν να σημειωθεί ότι η διαπίστωση δεν δικαιολογεί την ύπαρξη της παρακμής, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι αποτελεί ένδειξη πολιτικής υπαναπτύξεως, όταν το μέλλον μιας χώρας συνδέεται αποκλειστικά με την προσωπικότητα των ηγετών της. Ιδιαίτερα όταν στην παρούσα φάση και ειδικότερα στον τομέα της οικονομίας στις χώρες της Ευρωζώνης μία κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει, μάλλον, συλλογικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Το σύστημα της μεταπολιτεύσεως ήταν το «πανηγύρι» της καταρρεύσεως του δικτατορικού καθεστώτος και μόνον μετά τη Συμφωνία του Μάαστριχτ τον Δεκέμβριο του 1991 και ειδικότερα επί των κυβερνήσεων του κ. Κώστα Σημίτη άρχισε να αντιμετωπίζεται συστηματικότερα το θέμα της ουσιαστικότερης προσαρμογής της χώρας στις ευρωπαϊκές δομές.
Αλλά το σύστημα Σημίτη κατέπεσε λόγω διαφθοράς και ο κ. Καραμανλής έδωσε τη μάχη για την εξουσία προβάλλοντας την ηθική διάσταση της πολιτικής ηθικής, όταν το πολιτικό σύστημα είχε ήδη διαβρωθεί ή αυτό τουλάχιστον πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης.
Ελάχιστοι θεωρούν ότι είναι δυνατή η πολιτική αυτοκάθαρση του τόπου. Επιβολή εξωκοινοβουλευτικών λύσεων ευτυχώς δεν υφίσταται. Δεν απομένει δυστυχώς παρά η συνέχιση της καθοδικής πορείας, και η ελπίς που ουδέποτε εγκαταλείπει τον άνθρωπο.
Λειτουργική και ηθική καθίζηση χαρακτηρίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, με ανύπαρκτη την προοπτική μιας ανακάμψεως. Στο στόχαστρο της κριτικής οι ηγέτες των δύο κομμάτων εξουσίας, αλλά θα ήταν δικαιότερο εάν ομολογείτο το γεγονός ότι τα συντελούμενα απλώς επιβεβαιώνουν ότι ο κύκλος της μεταπολιτεύσεως έκλεισε οριστικώς.
Ο πρωθυπουργός και αρχηγός της Ν.Δ. κ. Κώστας Καραμανλής αποτελεί στόχο οξείας κριτικής, ενίοτε, γιατί δεν αναλαμβάνει επαναστατικές, ούτως ειπείν, πρωτοβουλίες για να απομακρύνει όσους εμπλέκονται ή φέρονται ως αναμεμειγμένοι σε δραστηριότητες ασύμβατες προς τα αξιώματά τους. Κατηγορείται επίσης για ατολμία στην προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώργος Παπανδρέου ελέγχεται, διότι αδυνατεί να λειτουργήσει ενωτικά στο κόμμα ή, όταν καταφέρνει να βρει κοινό τόπο, υποβιβάζει τον λόγο και τη δράση του πολιτικού συστήματος στο επίπεδο της άναρθρης και μετωπικής αντιπαραθέσεως.
Η διατυπούμενη κριτική είναι, αναμφιβόλως, βάσιμη, γι’ αυτό και εμφανίζεται συχνά μια νοσταλγία ηγετών με δικτατορικές, περίπου, αρμοδιότητες για την επιβολή ελέγχου στο εσωτερικό των κομμάτων ή την προώθηση της όποιας κυβερνητικής πολιτικής.
Αλλά ούτε ο κ. Καραμανλής ούτε ο κ. Παπανδρέου είναι άτομα δικτατορικής θεληματικότητος, που λέγεται ότι επιζητεί η κοινωνία. Εισήγαγε ο πρωθυπουργός σύστημα «υπουργοκεντρικό»· αντιμετώπισε με άλλα λόγια τους υπουργούς του ως άτομα πολιτικώς ολοκληρωμένα ικανά να εφαρμόσουν τις κυβερνητικές επιλογές. Το σύστημα δεν λειτούργησε· ο ίδιος ο κ. Καραμανλής διατηρεί υψηλότατα ποσοστά καταλληλότητος και εκ παραλλήλου πάνω από το 80% της κοινής γνώμης εκφράζει τη δυσαρέσκειά του για την κυβέρνηση. Είναι προφανές ότι η χώρα έχει ανάγκη αυστηρού παιδαγωγού και όχι συντονιστού ισοτίμων εταίρων. Το πολιτικό σύστημα παραμένει στα ίδια επίπεδα μειωμένης ωριμότητος.
Περιττόν να σημειωθεί ότι η διαπίστωση δεν δικαιολογεί την ύπαρξη της παρακμής, αλλά θα πρέπει να σημειωθεί ότι αποτελεί ένδειξη πολιτικής υπαναπτύξεως, όταν το μέλλον μιας χώρας συνδέεται αποκλειστικά με την προσωπικότητα των ηγετών της. Ιδιαίτερα όταν στην παρούσα φάση και ειδικότερα στον τομέα της οικονομίας στις χώρες της Ευρωζώνης μία κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει, μάλλον, συλλογικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί στο πλαίσιο της Ε.Ε.
Το σύστημα της μεταπολιτεύσεως ήταν το «πανηγύρι» της καταρρεύσεως του δικτατορικού καθεστώτος και μόνον μετά τη Συμφωνία του Μάαστριχτ τον Δεκέμβριο του 1991 και ειδικότερα επί των κυβερνήσεων του κ. Κώστα Σημίτη άρχισε να αντιμετωπίζεται συστηματικότερα το θέμα της ουσιαστικότερης προσαρμογής της χώρας στις ευρωπαϊκές δομές.
Αλλά το σύστημα Σημίτη κατέπεσε λόγω διαφθοράς και ο κ. Καραμανλής έδωσε τη μάχη για την εξουσία προβάλλοντας την ηθική διάσταση της πολιτικής ηθικής, όταν το πολιτικό σύστημα είχε ήδη διαβρωθεί ή αυτό τουλάχιστον πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία της κοινής γνώμης.
Ελάχιστοι θεωρούν ότι είναι δυνατή η πολιτική αυτοκάθαρση του τόπου. Επιβολή εξωκοινοβουλευτικών λύσεων ευτυχώς δεν υφίσταται. Δεν απομένει δυστυχώς παρά η συνέχιση της καθοδικής πορείας, και η ελπίς που ουδέποτε εγκαταλείπει τον άνθρωπο.
Comments