ο δρόμος από Αμερική
Tου Μπαμπη Παπαδημητριου
Οχι ότι μας πέφτει λόγος, αλλά επειδή κάποτε έπεφτε ράβδος και, ακόμη σήμερα με κάθε σιγουριά, πρέπει να κάνουμε ό, τι δεν κάνουν για να μη μιλήσουμε για όσα κάνουν, οι αμερικανικές εκλογές με συγκινούν και τις παρακολουθώ. Η επιλογή μου είναι ο Μπαράκ. Ειδικά μάλιστα μετά την τοποθέτηση της κυρίας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών, τα πράγματα έγιναν καθαρά. Δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα επειδή διάλεξε να κρατήσει ένα παιδί που γνώριζε πως θα βασανιστεί στη ζωή του, απλά και μόνο για να ευχαριστηθεί ένα θρησκευτικό αυτομαστίγωμα. Το πρόβλημά μου γίνεται μεγαλύτερο όταν η υποψηφία εμφανίζεται να έχει στην άκρη των χειλιών της τη ρατσιστική ύβρη, καθώς κι όταν παριστάνει την καλή νοικοκυρά, που θέλει να απλώσει τα ρούχα της στην Ουάσιγκτον. Κρίμα λοιπόν, γιατί είχα σε μεγάλη συμπάθεια τον Μακέιν για τον ήρεμο και συνετό τρόπο με τον οποίο υποστήριζε τις απόψεις του, αλλά και την πειστική πεποίθηση που γεννούσαν οι διαφορές του με όσα του αφήνει πίσω ο νεότερος Μπους.
Βεβαίως, η παραπολιτική ατμόσφαιρα μας αφορά πάντως λιγότερο από τα όσα πρεσβεύουν οι υποψήφιοι για τις διεθνείς σχέσεις, το περιβάλλον και την οικονομική ισορροπία. Για τα δύο πρώτα θα μιλήσουμε άλλη φορά. Είναι όμως απογοητευτικό πόσο αδιαφορούν για το τρίτο ή, στην καλύτερη περίπτωση, πόσο αποφεύγουν να μιλήσουν με συγκεκριμένο τρόπο. Οι Ρεπουμπλικανοί γνωρίζουν πως τα αποτελέσματα της πολιτικής των τελευταίων πολλών ετών είναι απογοητευτικά και, επομένως, προτιμούν να το αποφεύγουν. Η οικονομία ήταν απούσα από το συνέδριο των προηγουμένων ημερών. Οι περισσότεροι άλλωστε πιστεύουν πως η οικονομία «δεν χρειάζεται παρά χρόνο ανάρρωσης», αποφεύγοντας πάντως να πουν λέξη για την τεράστια υποστήριξη με κρατικό χρήμα, διαγραφές υποχρεώσεων και χωρίς όρια πιστωτικές διευκολύνσεις που προσφέρθηκαν τους τελευταίους μήνες. Η άποψη του γερουσιαστή Φιλ Γκραμ, που μιλάει για ένα έθνος «γκρινιάρηδων», απορρίπτει τον κίνδυνο καθίζησης λέγοντας ότι ο μόνος κίνδυνος είναι η «ηθική ύφεση», κυριαρχεί στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών. Οσο για το χειροπιαστό πρόβλημα της ενέργειας, αρκεί να ανοίξουν οι πετρελαιάδες περισσότερες τρύπες στην αμερικανική υφαλοκρηπίδα.
Ο κ. Ομπάμα τα λέει πολύ όμορφα. Δεν ξεχνά τις μητέρες που μόνες παλεύουν, τα παιδιά που αφήνουν τις σπουδές τους λόγω περικοπών στα φοιτητικά δάνεια, τους εργαζόμενους που βλέπουν λιγότερες δουλειές με λιγότερα χρήματα και εκείνους που χάνουν τα σπίτια τους επειδή οι ακριβοπληρωμένοι τραπεζίτες έκαναν ανεύθυνες τοποθετήσεις. Ούτε αυτό, όμως, προσφέρει μια πειστική απάντηση για μια ρεαλιστική οικονομική πολιτική στα αμέσως επόμενα χρόνια. Ευτυχώς, ο Μπιλ Κλίντον ήταν πολύ χειροπιαστός στη δική του παρέμβαση: «Παντού, σε πλούσιες και φτωχές χώρες το ίδιο, άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι αναζητούν καλύτερες δουλειές, σίγουρη και προσιτή υγεία, τροφή κι ενέργεια, αξιόλογη παιδεία για τα παιδιά τους και οικονομικώς αποτελεσματικό τρόπο για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής». Φαντασθείτε τον κόσμο αν η Αμερική εγκρίνει αυτή τη στρατηγική και, μαζί της, οι Ελληνες πολιτικοί.
Οχι ότι μας πέφτει λόγος, αλλά επειδή κάποτε έπεφτε ράβδος και, ακόμη σήμερα με κάθε σιγουριά, πρέπει να κάνουμε ό, τι δεν κάνουν για να μη μιλήσουμε για όσα κάνουν, οι αμερικανικές εκλογές με συγκινούν και τις παρακολουθώ. Η επιλογή μου είναι ο Μπαράκ. Ειδικά μάλιστα μετά την τοποθέτηση της κυρίας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών, τα πράγματα έγιναν καθαρά. Δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα επειδή διάλεξε να κρατήσει ένα παιδί που γνώριζε πως θα βασανιστεί στη ζωή του, απλά και μόνο για να ευχαριστηθεί ένα θρησκευτικό αυτομαστίγωμα. Το πρόβλημά μου γίνεται μεγαλύτερο όταν η υποψηφία εμφανίζεται να έχει στην άκρη των χειλιών της τη ρατσιστική ύβρη, καθώς κι όταν παριστάνει την καλή νοικοκυρά, που θέλει να απλώσει τα ρούχα της στην Ουάσιγκτον. Κρίμα λοιπόν, γιατί είχα σε μεγάλη συμπάθεια τον Μακέιν για τον ήρεμο και συνετό τρόπο με τον οποίο υποστήριζε τις απόψεις του, αλλά και την πειστική πεποίθηση που γεννούσαν οι διαφορές του με όσα του αφήνει πίσω ο νεότερος Μπους.
Βεβαίως, η παραπολιτική ατμόσφαιρα μας αφορά πάντως λιγότερο από τα όσα πρεσβεύουν οι υποψήφιοι για τις διεθνείς σχέσεις, το περιβάλλον και την οικονομική ισορροπία. Για τα δύο πρώτα θα μιλήσουμε άλλη φορά. Είναι όμως απογοητευτικό πόσο αδιαφορούν για το τρίτο ή, στην καλύτερη περίπτωση, πόσο αποφεύγουν να μιλήσουν με συγκεκριμένο τρόπο. Οι Ρεπουμπλικανοί γνωρίζουν πως τα αποτελέσματα της πολιτικής των τελευταίων πολλών ετών είναι απογοητευτικά και, επομένως, προτιμούν να το αποφεύγουν. Η οικονομία ήταν απούσα από το συνέδριο των προηγουμένων ημερών. Οι περισσότεροι άλλωστε πιστεύουν πως η οικονομία «δεν χρειάζεται παρά χρόνο ανάρρωσης», αποφεύγοντας πάντως να πουν λέξη για την τεράστια υποστήριξη με κρατικό χρήμα, διαγραφές υποχρεώσεων και χωρίς όρια πιστωτικές διευκολύνσεις που προσφέρθηκαν τους τελευταίους μήνες. Η άποψη του γερουσιαστή Φιλ Γκραμ, που μιλάει για ένα έθνος «γκρινιάρηδων», απορρίπτει τον κίνδυνο καθίζησης λέγοντας ότι ο μόνος κίνδυνος είναι η «ηθική ύφεση», κυριαρχεί στο στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών. Οσο για το χειροπιαστό πρόβλημα της ενέργειας, αρκεί να ανοίξουν οι πετρελαιάδες περισσότερες τρύπες στην αμερικανική υφαλοκρηπίδα.
Ο κ. Ομπάμα τα λέει πολύ όμορφα. Δεν ξεχνά τις μητέρες που μόνες παλεύουν, τα παιδιά που αφήνουν τις σπουδές τους λόγω περικοπών στα φοιτητικά δάνεια, τους εργαζόμενους που βλέπουν λιγότερες δουλειές με λιγότερα χρήματα και εκείνους που χάνουν τα σπίτια τους επειδή οι ακριβοπληρωμένοι τραπεζίτες έκαναν ανεύθυνες τοποθετήσεις. Ούτε αυτό, όμως, προσφέρει μια πειστική απάντηση για μια ρεαλιστική οικονομική πολιτική στα αμέσως επόμενα χρόνια. Ευτυχώς, ο Μπιλ Κλίντον ήταν πολύ χειροπιαστός στη δική του παρέμβαση: «Παντού, σε πλούσιες και φτωχές χώρες το ίδιο, άνθρωποι σκληρά εργαζόμενοι αναζητούν καλύτερες δουλειές, σίγουρη και προσιτή υγεία, τροφή κι ενέργεια, αξιόλογη παιδεία για τα παιδιά τους και οικονομικώς αποτελεσματικό τρόπο για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής». Φαντασθείτε τον κόσμο αν η Αμερική εγκρίνει αυτή τη στρατηγική και, μαζί της, οι Ελληνες πολιτικοί.
Comments