"είμαι μια θυσία...../καθημερινή.
Του Σταυρου Τζιμα
«Εγώ είμαι απλώς μια θυσία από τις πολλές που πιστεύω ότι θα ακολουθήσουν, στον βωμό της υστερίας που καλλιεργείται στη χώρα μου».
Μπράνκο Γκέροσκι, από τους κορυφαίους, αν όχι ο κορυφαίος, δημοσιογράφος-αναλυτής στην ΠΓΔΜ. Απολύθηκε χθες από την εφημερίδα Spic των Σκοπίων, της οποίας ήταν αρχισυντάκτης, διότι δεν συνεμορφώθη προς τα υποδείξεις. «Τον απέλυσα για τις ακραίες θέσεις που διατυπώνει για την πολιτική της χώρας έναντι της Ελλάδας», δήλωσε ωμά ο ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Βέλια Ραμόφσκι».
Εντολή Γκρούεφσκι
Ηταν η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή, για την οποία βοούν από χθες τα Σκόπια, λέει ότι ο επιχειρηματίας εκτέλεσε συμβόλαιο του πρωθυπουργού Νίκολα Γκρούεφσκι. Ο Μπράνκο Γκέροσκι έχασε το ψωμί του γιατί, όπως είπε στην «Κ», «έγραφα δημόσια από τις στήλες της εφημερίδας τη γνώμη μου ότι πρέπει η χώρα μου να κάνει έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό για το όνομα ώστε να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία της στη διεθνή κοινότητα, να πάρει ευρωπαϊκό και νατοϊκό δρόμο και να μην είναι απομονωμένη».
Η ιδεολογία του «πουτινισμού», που κατά τον τέως κυβερνητικό συνεταίρο του σημερινού πρωθυπουργού, πολιτικό γκουρού των Αλβανών, Αρμπεν Τζαφέρι, επιχειρεί να επιβάλει στην ΠΓΔΜ ο Γκρούεφσκι, δεν ανέχεται αμφισβήτηση ούτε κάνει παραχωρήσεις. Οποιος διαφωνεί είναι προδότης και πρέπει να εξαφανιστεί. «Γι’ αυτές τις απόψεις μου δέχομαι απειλές στον δρόμο, στο τηλέφωνο, στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, απειλές για τη ζωή μου αλλά και την οικογένειά μου. Με αποκαλούν προδότη και μη πατριώτη. Μα εγώ, που θέλω να μπει η χώρα στην Ε. Ε. και το ΝΑΤΟ είμαι προδότης;». Υπό φυσιολογικές συνθήκες όχι. Ομως στο κλίμα εθνικιστικής υστερίας και δηλητηριασμού της κοινωνίας που καλλιεργεί μεθοδικά ο Γκρούεφσκι, δεν επιτρέπονται παρεκκλίσεις από το «εθνικό συμφέρον», όπως ο ίδιος το ορίζει και το χρησιμοποιεί για να απολαμβάνει το μεθύσι της εξουσίας. Ο πρόεδρος Τσερβένκοφσκι, που επίσης διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της ονομασίας, είναι για τον νεόκοπο ηγέτη και αυτός προδότης, μολονότι δεν τολμά να τον «καταγγείλει» για λόγους ευνόητους ούτε βεβαίως μπορεί να τον απολύσει, όπως τον Γκέροσκι. «Ο κ. Γκρούεφσκι και η κυβέρνησή του προωθούν μια ιδεολογική ομογενοποίηση στη χώρα αυταρχικού τύπου, κι όλα αυτά στον βωμό του έθνους και της ταυτότητας. Λένε στον κόσμο ότι πρέπει να απαλείψουμε όλες τις πολιτικές και άλλες διαφορές μας και να ενωθούμε ενάντια στον εξωτερικό κίνδυνο. Αλλα μια δημοκρατία λειτουργεί σωστά όταν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, μόνο έτσι προχωράει μπροστά», λέει και προσθέτει: «Από την άλλη, καλλιεργούν ένα κλίμα υστερίας, δεν θα το έλεγα ακριβώς εθνικιστικής υστερίας, διότι εμείς εδώ με αυτές τις ιδέες κινδυνεύουμε να χάσουμε στα αλήθεια την ταυτότητά μας. Εξυμνώντας διαρκώς τον Μεγαλέξανδρο χάνουμε τα σλαβικά στοιχεία μας και μ’ αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση στην ουσία δεν ξαναγράφει απλώς την ιστορία μας, αλλά σβήνει την ιστορία μας, οδηγεί στην αποσλαβοποίησή μας, πράγμα που είναι καταστροφικό για μας».
Συνεχίζοντας ο Μπράνκο Γκέροφσκι περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα του. «Υπάρχουν άνθρωποι που βγαίνουν και μιλούν επί παντός του επιστητού. Τη μια μιλούν για τον Μ. Αλέξανδρο και την επόμενη για τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Ο κόσμος μοιάζει πωρωμένος με όλα αυτά που ακούει. Ομως πιστεύω ότι αυτό είναι αναστρέψιμο. Ζούμε μια εικονική πραγματικότητα και αυτό ήδη ενοχλεί και βαραίνει τον κόσμο».
Η απόλυση του Γκέροφσκι ήταν και ένα μήνυμα στον δημοσιογραφικό κόσμο, που δεν δραστηριοποιείται στις ιδανικότερες συνθήκες, μια και τα ΜΜΕ ελέγχονται στη συντριπτική τους πλειονότητα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο από την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και στην κοινωνία, για το ποιος είναι ο ισχυρός. Ενδέχεται, όμως, και να γυρίσει μπούμερανγκ για τον Νίκολα Γκρούεφσκι, καθώς μπορεί να δράσει ως επιταχυντής μιας διαρκώς αυξανόμενης κινητικότητας που αναπτύσσεται στον κόσμο του πνεύματος, της πολιτικής και της οικονομίας γύρω από το πού οδηγείται η χώρα. «Πολλές φορές από την Ευρώπη μας καλούν να υιοθετήσουμε μια συμβιβαστική στάση, να συνεργαστούμε, να συζητήσουμε, να διαπραγματευτούμε, ώστε να βρεθεί μια λύση. Η γειτονική μας Βουλγαρία είναι ήδη στην Ε. Ε., σύντομα θα μπουν η Σερβία, η Αλβανία και γιατί όχι και το Κόσοβο. Ηδη οι συμπατριώτες μας δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, είμαστε απομονωμένοι -μια χώρα-φυλακή.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι κυοφορείται στα Σκόπια. Το διαφαινόμενο αδιέξοδο της πολιτικής Γκρούεφσκι δημιουργεί συνθήκες για τη συγκρότηση εναλλακτικού πόλου, που θα εκφράσει πολιτικά την αγωνία όσων αναρωτιούνται “πού πάμε;”. Η Αθήνα μπορεί να βοηθήσει σε αυτήν την κατεύθυνση. Πώς; Να αναλύσει σωστά τις λεπτές εξελίξεις και να μην αξιώσει σε λίγο, κραδαίνοντας το veto, από τους γείτονες να αλλάξουν ακόμη και το χρώμα των ματιών τους, για να δεχθούμε συμβιβασμό».
Υ. Γ. Για όσους σπεύσουν να χαρακτηρίσουν πολιτικά υπανάπτυκτους τους «σκοπιανούς», ας θυμηθούν τον «πατριωτικό» παροξυσμό των δικών μας συλλαλητηρίων στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν π. χ. η Αλέκα Παπαρήγα λοιδορείτο και προπηλακιζόταν στη Θεσσαλονίκη γιατί είχε διαφορετική άποψη για το μακεδονικό ζήτημα…
Comments