Eικόνα παρακμής/ καθημερινή.
Tου Σταυρου Λυγερου
H εικόνα του Κώστα Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη ήταν εικόνα πρωθυπουργού που έχει εισέλθει σε τροχιά παρακμής. Ακόμα και οι προσπάθειές του να απαντήσει με στιβαρό ύφος μετατράπηκαν σε επικοινωνιακό μπούμερανγκ. Αυτό που πριν από μερικά χρόνια η κοινή γνώμη εισέπραττε σαν αποφασιστικότητα και ηγετικό χάρισμα, τώρα σε μεγάλο βαθμό το εισέπραξε σαν προκλητική και κενή αλαζονεία.
Ηταν προφανές ότι δεν είχε τίποτα νέο και πειστικό να πει. Στερεότυπες, βαρετές κι αναξιόπιστες επαναλήψεις, που προκάλεσαν άπωση ακόμα και σ’ όσους συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν. Απωση, που ενισχύθηκε ποιοτικά από το γεγονός ότι ο Κώστας Καραμανλής εμφανίσθηκε επισήμως να καλύπτει εξόφθαλμα κρούσματα διαπλοκής και διαφθοράς.
Υπενθυμίζουμε ότι η επαγγελία του να πατάξει αυτά τα φαινόμενα ήταν, ίσως, ο βασικός λόγος της νίκης του το 2004. Του είχε επιτρέψει να προσελκύσει κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, που ήθελαν να δώσουν τέλος στην αμαρτωλή περίοδο Σημίτη. Αλλά ακόμα και πολλοί που δεν ψήφισαν τη Ν.Δ. έτρεφαν την ελπίδα ότι ο Κώστας Καραμανλής θα έδινε ένα άλλο δείγμα γραφής σ’ αυτό το επίπεδο.
Τα γεγονότα τούς διέψευσαν. Δεν έχει χάσει μόνο το ηθικό του πλεονέκτημα ως παράγοντας εξυγίανσης. Η στάση του στην υπόθεση των δομημένων ομολόγων ήταν η αφετηρία μιας διολίσθησης, που σημείωσε νέο αρνητικό ρεκόρ στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου. Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να κλείσει την τρέχουσα δημόσια συζήτηση για τα ηθικά παραπτώματα της κυβέρνησής του, ρίχνοντας το προσωπικό κύρος του στην πολιτική ζυγαριά. Το μόνο που κατάφερε είναι να φθαρεί και ο ίδιος. Το γεγονός ότι αρκετοί δημοσιογράφοι του απηύθυναν πολύ πιο επιθετικές ερωτήσεις απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια είναι αλάνθαστο σημάδι ότι έχει εισέλθει σε καθοδική τροχιά.
Την ίδια εικόνα παρακμής έχουμε ξαναδεί σε προηγούμενους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, όταν είχαν πάρει για τα καλά την κάτω βόλτα. Η ειδοποιός διαφορά τού σήμερα με το παρελθόν είναι ότι σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Κώστας Καραμανλής παίζει σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Η εγγενής κρίση του ΠΑΣΟΚ και η παρατεινόμενη ανικανότητα του Γιώργου Παπανδρέου να προβάλει πειστική εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, εξ αντιδιαστολής εξασφαλίζει προς το παρόν ένα πολιτικό πλεονέκτημα στον πρωθυπουργό.
Εάν κρίνουμε από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, όμως, το πολιτικό αυτό πλεονέκτημα έχει ήδη αρχίσει να εξανεμίζεται. Παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει βουτηγμένο στην πολιτική αναξιοπιστία, το προβάδισμα της Ν.Δ. συρρικνώνεται. Το γεγονός οφείλεται αφενός στην ενίσχυση του συνδρόμου της αρνητικής ψήφου κι αφετέρου στην επανάκαμψη κάποιων δυσαρεστημένων «πράσινων» ψηφοφόρων, που το προηγούμενο διάστημα είχαν δημοσκοπικά μεταναστεύσει στον Συνασπισμό.
Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Οσο η Ν.Δ. διατηρεί έστω και μικρό προβάδισμα, ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να ελπίζει ότι θα κερδίσει μία νέα πρωθυπουργική θητεία, εκμεταλλευόμενος τον φόβο της ακυβερνησίας, που θα προκληθεί από την έλλειψη αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές.
Eκτύπωση | e-mail
H εικόνα του Κώστα Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη ήταν εικόνα πρωθυπουργού που έχει εισέλθει σε τροχιά παρακμής. Ακόμα και οι προσπάθειές του να απαντήσει με στιβαρό ύφος μετατράπηκαν σε επικοινωνιακό μπούμερανγκ. Αυτό που πριν από μερικά χρόνια η κοινή γνώμη εισέπραττε σαν αποφασιστικότητα και ηγετικό χάρισμα, τώρα σε μεγάλο βαθμό το εισέπραξε σαν προκλητική και κενή αλαζονεία.
Ηταν προφανές ότι δεν είχε τίποτα νέο και πειστικό να πει. Στερεότυπες, βαρετές κι αναξιόπιστες επαναλήψεις, που προκάλεσαν άπωση ακόμα και σ’ όσους συνεχίζουν να τον υποστηρίζουν. Απωση, που ενισχύθηκε ποιοτικά από το γεγονός ότι ο Κώστας Καραμανλής εμφανίσθηκε επισήμως να καλύπτει εξόφθαλμα κρούσματα διαπλοκής και διαφθοράς.
Υπενθυμίζουμε ότι η επαγγελία του να πατάξει αυτά τα φαινόμενα ήταν, ίσως, ο βασικός λόγος της νίκης του το 2004. Του είχε επιτρέψει να προσελκύσει κεντροαριστερούς ψηφοφόρους, που ήθελαν να δώσουν τέλος στην αμαρτωλή περίοδο Σημίτη. Αλλά ακόμα και πολλοί που δεν ψήφισαν τη Ν.Δ. έτρεφαν την ελπίδα ότι ο Κώστας Καραμανλής θα έδινε ένα άλλο δείγμα γραφής σ’ αυτό το επίπεδο.
Τα γεγονότα τούς διέψευσαν. Δεν έχει χάσει μόνο το ηθικό του πλεονέκτημα ως παράγοντας εξυγίανσης. Η στάση του στην υπόθεση των δομημένων ομολόγων ήταν η αφετηρία μιας διολίσθησης, που σημείωσε νέο αρνητικό ρεκόρ στην προχθεσινή συνέντευξη Τύπου. Ο πρωθυπουργός προσπάθησε να κλείσει την τρέχουσα δημόσια συζήτηση για τα ηθικά παραπτώματα της κυβέρνησής του, ρίχνοντας το προσωπικό κύρος του στην πολιτική ζυγαριά. Το μόνο που κατάφερε είναι να φθαρεί και ο ίδιος. Το γεγονός ότι αρκετοί δημοσιογράφοι του απηύθυναν πολύ πιο επιθετικές ερωτήσεις απ’ ό,τι τα προηγούμενα χρόνια είναι αλάνθαστο σημάδι ότι έχει εισέλθει σε καθοδική τροχιά.
Την ίδια εικόνα παρακμής έχουμε ξαναδεί σε προηγούμενους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, όταν είχαν πάρει για τα καλά την κάτω βόλτα. Η ειδοποιός διαφορά τού σήμερα με το παρελθόν είναι ότι σε αντίθεση με τους προκατόχους του, ο Κώστας Καραμανλής παίζει σχεδόν χωρίς αντίπαλο. Η εγγενής κρίση του ΠΑΣΟΚ και η παρατεινόμενη ανικανότητα του Γιώργου Παπανδρέου να προβάλει πειστική εναλλακτική λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης, εξ αντιδιαστολής εξασφαλίζει προς το παρόν ένα πολιτικό πλεονέκτημα στον πρωθυπουργό.
Εάν κρίνουμε από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, όμως, το πολιτικό αυτό πλεονέκτημα έχει ήδη αρχίσει να εξανεμίζεται. Παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει βουτηγμένο στην πολιτική αναξιοπιστία, το προβάδισμα της Ν.Δ. συρρικνώνεται. Το γεγονός οφείλεται αφενός στην ενίσχυση του συνδρόμου της αρνητικής ψήφου κι αφετέρου στην επανάκαμψη κάποιων δυσαρεστημένων «πράσινων» ψηφοφόρων, που το προηγούμενο διάστημα είχαν δημοσκοπικά μεταναστεύσει στον Συνασπισμό.
Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, κάθε πρόβλεψη είναι παρακινδυνευμένη. Οσο η Ν.Δ. διατηρεί έστω και μικρό προβάδισμα, ο Κώστας Καραμανλής μπορεί να ελπίζει ότι θα κερδίσει μία νέα πρωθυπουργική θητεία, εκμεταλλευόμενος τον φόβο της ακυβερνησίας, που θα προκληθεί από την έλλειψη αυτοδυναμίας στις επόμενες εκλογές.
Eκτύπωση | e-mail
Comments