Tου Θανου Oικονομοπουλου
Επίσημο, κατά κάποιo τρόπο, το τέλος του καλοκαιριού και των διακοπών. Η έλευση του Σεπτέμβρη (που σημειολογικά φέτος συνοδεύθηκε και με... φθινοπωρινά πρωτοβρόχια, όχι και τόσο συνηθισμένο φαινόμενο τα τελευταία χρόνια), η «πρώτη σταγόνα της βροχής...» που κατά τον ποιητή «σκοτώνει το καλοκαίρι», η επιστροφή του μεγάλου όγκου των θερινών αδειούχων (οι μερακλήδες, οι πιο άνετοι σε ό,τι αφορά τις οικογενειακές υποχρεώσεις, απολαμβάνουν το πανέμορφο σεπτεμβριάτικο, απαλλαγμένο του πλήθους, τοπίο για ξεκούραση και απόλαυση για διακοπές...) και... η επίσημη ανακοίνωση της επιστροφής του μέτρου του «δακτυλίου» σηματοδοτούν κατά τρόπο σαφή την επάνοδο στη ρουτίνα του «χειμώνα», στο γέμισμα των «πάγκων» από τους «κατεργάρηδες» και οσονούπω των σχολικών αιθουσών από τον κατσουφιασμένο μαθητόκοσμο...
Οι ράθυμοι ρυθμοί της άδειας Αθήνας στο δίμηνο Ιουλίου - Αυγούστου (όσοι έχει τύχει να τους απολαύσουν, λένε πως δεν τους αλλάζουν με τίποτε – δεν μας έχει προκύψει τέτοια ευκαιρία...) αρχίζουν να δίνουν τη θέση τους στην παράνοια της πρωτευουσιάνικης καθημερινότητας, των εφιαλτικών μποτιλιαρισμάτων στους δρόμους, στο αγχωτικό κυνήγι μιας θέσης για παρκάρισμα, του σχεδόν διπλάσιου χρόνου μετακίνησης με τα (εκτός «μετρό» και «ηλεκτρικού») μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα όλο και «αναβαθμισμένα» (σε επίπεδο εξαγγελίας μόνο!) μέτρα αστυνόμευσης της Τροχαίας, ακόμη και αυτός ο έλεγχος των «μονών - ζυγών», κάποια λίγα 24ωρα κρατούν με το που φθινοπωριάζει, και μετά το αθηναϊκό χάος κυριαρχεί το ίδιο και απαράλλακτο σε όλο το μεγαλείο του.
Τα διπλοπαρκαρίσματα, ακόμη και σε κεντρικές αρτηρίες, σύμφυτο στοιχείο της «χειμωνιάτικης» καθημερινότητας στην πρωτεύουσα, δεν δείχνουν να ενοχλούν κανέναν αρμόδιο. Το ίδιο και το μπλοκάρισμα στις γωνίες που δυσκολεύουν την κίνηση των μεγαλύτερων οχημάτων, ακόμη και των λεωφορείων που εκτελούν δρομολόγια, παρά την ύπαρξη απαγορευτικών (τύποις μόνο!) πινακίδων. Τα πεζοδρόμια, αυτά του κέντρου τουλάχιστον (αν και τα άλλα της περιφέρειας και των συνοικιών δεν πάνε πίσω!) κατειλημμένα από καβαλημένα Ι.Χ. με... τα «αλάρμ» ανοιχτά και εκατοντάδες μοτοσικλέτες, οι ιδιοκτήτες των οποίων τα θεωρούν «φυσικό χώρο» για στάθμευση – η ειδική σήμανση για τη διευκόλυνση της κίνησης των τυφλών και των ατόμων με ειδικές ανάγκες μας μάραναν!
Σίγουρα η αστυνόμευση, ακόμη και η πιο αυστηρή και συνεπής, από μόνη της δεν θα αποδώσει και πολλά σε μια πρωτεύουσα που έχει σχεδιασθεί για να φιλοξενεί 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους και βιάστηκε να αποτελεί τη βάση πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκων – το μισό του εθνικού πληθυσμού! Δίκτυα, δρόμοι, υποδομές, χρήζουν γενναίας και εκ βάθρων ανασχεδίασης, κάτι που στην καλύτερη περίπτωση γίνεται με ρυθμούς ανατίστοιχους προς τη γιγάντωση, το συνεχές «ξεχείλωμα» της Αθήνας. Για να μειωθεί ο αριθμός των Ι.Χ. που κυκλοφορούν καθημερινά και πήζουν τους δρόμους, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εντυπωσιακή βελτίωση (σε ποιότητα αλλά και πλήθος) των μέσων μαζικής μεταφοράς, πρωτίστως δε η διαρκής, «επιθετική» επέκταση των μέσων σταθερής τροχιάς, του μετρό και του ηλεκτρικού δηλαδή. Η «πολιτική» τού να δίνονται άδειες για δημιουργία σταθμών στάθμευσης στο κέντρο (να προσελκύονται, δηλαδή, Ι.Χ.!) αντί να φτιάχνονται γιγαντιαία πάρκινγκ στους σταθμούς, τους κομβικούς τουλάχιστον, του μετρό και του ηλεκτρικού, ως κίνητρο για τους μετακινούμενους να αφήσουν «κάπου» το Ι.Χ. τους και να πάρουν κάποιο μέτρο σταθερής τροχιάς, είναι πέρα για πέρα παράλογη, αδιέξοδη, αποσπασματική και εμβαλωματική προσπάθεια να αντιμετωπισθεί το μεγάλο πρόβλημα...
Η διαπίστωση αυτή, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να λειτουργήσει ως άλλοθι για την ολιγωρία που καταγράφεται στην αστυνόμευση – έστω της... προβληματικής βαθύτερα πραγματικότητας! Ειδικοί συγκοινωνιολόγοι επιμένουν, χρόνια τώρα, πως ακόμη και αυτή η ολοένα επιδεινούμενη εκ των πραγμάτων καθημερινότητα της Αθήνας (του Λεκανοπεδίου, για να ακριβολογούμε...) θα μπορούσε να τύχει πιο ανθρώπινης διαχείρισης, αν ετηρούντο ορισμένοι βασικοί, σχεδόν αυτονόητοι κανόνες. Οπως τα διπλοπαρκαρίσματα, το μπλοκάρισμα «ευαίσθητων» γωνιών στο κέντρο, η αποφυγή κίνησης στους δρόμους κατά τις ώρες αιχμής της κυκλοφορίας βαρέων και δυσκίνητων οχημάτων...
Ας μας εξηγήσει κάποιος αρμόδιος γιατί, λ.χ., η αποκομιδή των απορριμμάτων στο κέντρο (αλλά και στις βασικές αρτηρίες των συνοικιών) πρέπει να γίνεται, σχεδόν πάντα, με το που πέφτει το βράδυ και παρατηρείται αυξημένη κίνηση, λόγω επιστροφής από τους τόπους δουλειάς στο σπίτι, και όχι ας πούμε μετά τις 10 το βράδυ, οπότε είναι δεδομένο ότι η κυκλοφορία έχει σε κάποιο βαθμό αποσυμφορηθεί. Η ίδια απορία ισχύει και για την τέλεση έργων στις βασικές, και όχι μόνο, οδικές αρτηρίες (επέκταση δικτύων, πέρασμα των σωλήνων φυσικού αερίου, αποκατάσταση βλαβών στο οδόστρωμα, έργα στα πεζοδρόμια κ.λπ.) σε εργάσιμες και εκ των πραγμάτων επιβαρυμένες ώρες, και όχι τη νύκτα, με το φως των προβολέων όπως γίνεται σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις.
Επιτέλους, ας απολογηθούν οι όποιοι και όπου αρμόδιοι (αστυνομία, δήμοι, νομαρχίες) για την ολιγωρία τους να εφαρμόσουν ΗΔΗ αποφασισμένα μέτρα, όπως λ.χ. ο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ εφοδιασμός καταστημάτων (και κυρίως σούπερ μάρκετ, με τα τεράστια ψυγεία και νταλίκες που τα προμηθεύουν, να δημιουργούν το αδιαχώρητο στους δρόμους!) είτε τις νυκτερινές ώρες με τη μειωμένη κίνηση, είτε γύρω στα ξημερώματα, που η κίνηση δεν έχει ακόμη αρχίσει! Το δοκιμάσαμε, και πέτυχε, στην «ολυμπιακή Αθήνα» – μετά;
Τέλος πάντων... Καλό φθινόπωρο! Καθημερινή.
Επίσημο, κατά κάποιo τρόπο, το τέλος του καλοκαιριού και των διακοπών. Η έλευση του Σεπτέμβρη (που σημειολογικά φέτος συνοδεύθηκε και με... φθινοπωρινά πρωτοβρόχια, όχι και τόσο συνηθισμένο φαινόμενο τα τελευταία χρόνια), η «πρώτη σταγόνα της βροχής...» που κατά τον ποιητή «σκοτώνει το καλοκαίρι», η επιστροφή του μεγάλου όγκου των θερινών αδειούχων (οι μερακλήδες, οι πιο άνετοι σε ό,τι αφορά τις οικογενειακές υποχρεώσεις, απολαμβάνουν το πανέμορφο σεπτεμβριάτικο, απαλλαγμένο του πλήθους, τοπίο για ξεκούραση και απόλαυση για διακοπές...) και... η επίσημη ανακοίνωση της επιστροφής του μέτρου του «δακτυλίου» σηματοδοτούν κατά τρόπο σαφή την επάνοδο στη ρουτίνα του «χειμώνα», στο γέμισμα των «πάγκων» από τους «κατεργάρηδες» και οσονούπω των σχολικών αιθουσών από τον κατσουφιασμένο μαθητόκοσμο...
Οι ράθυμοι ρυθμοί της άδειας Αθήνας στο δίμηνο Ιουλίου - Αυγούστου (όσοι έχει τύχει να τους απολαύσουν, λένε πως δεν τους αλλάζουν με τίποτε – δεν μας έχει προκύψει τέτοια ευκαιρία...) αρχίζουν να δίνουν τη θέση τους στην παράνοια της πρωτευουσιάνικης καθημερινότητας, των εφιαλτικών μποτιλιαρισμάτων στους δρόμους, στο αγχωτικό κυνήγι μιας θέσης για παρκάρισμα, του σχεδόν διπλάσιου χρόνου μετακίνησης με τα (εκτός «μετρό» και «ηλεκτρικού») μέσα μαζικής μεταφοράς. Τα όλο και «αναβαθμισμένα» (σε επίπεδο εξαγγελίας μόνο!) μέτρα αστυνόμευσης της Τροχαίας, ακόμη και αυτός ο έλεγχος των «μονών - ζυγών», κάποια λίγα 24ωρα κρατούν με το που φθινοπωριάζει, και μετά το αθηναϊκό χάος κυριαρχεί το ίδιο και απαράλλακτο σε όλο το μεγαλείο του.
Τα διπλοπαρκαρίσματα, ακόμη και σε κεντρικές αρτηρίες, σύμφυτο στοιχείο της «χειμωνιάτικης» καθημερινότητας στην πρωτεύουσα, δεν δείχνουν να ενοχλούν κανέναν αρμόδιο. Το ίδιο και το μπλοκάρισμα στις γωνίες που δυσκολεύουν την κίνηση των μεγαλύτερων οχημάτων, ακόμη και των λεωφορείων που εκτελούν δρομολόγια, παρά την ύπαρξη απαγορευτικών (τύποις μόνο!) πινακίδων. Τα πεζοδρόμια, αυτά του κέντρου τουλάχιστον (αν και τα άλλα της περιφέρειας και των συνοικιών δεν πάνε πίσω!) κατειλημμένα από καβαλημένα Ι.Χ. με... τα «αλάρμ» ανοιχτά και εκατοντάδες μοτοσικλέτες, οι ιδιοκτήτες των οποίων τα θεωρούν «φυσικό χώρο» για στάθμευση – η ειδική σήμανση για τη διευκόλυνση της κίνησης των τυφλών και των ατόμων με ειδικές ανάγκες μας μάραναν!
Σίγουρα η αστυνόμευση, ακόμη και η πιο αυστηρή και συνεπής, από μόνη της δεν θα αποδώσει και πολλά σε μια πρωτεύουσα που έχει σχεδιασθεί για να φιλοξενεί 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους και βιάστηκε να αποτελεί τη βάση πάνω από 5 εκατομμύρια κατοίκων – το μισό του εθνικού πληθυσμού! Δίκτυα, δρόμοι, υποδομές, χρήζουν γενναίας και εκ βάθρων ανασχεδίασης, κάτι που στην καλύτερη περίπτωση γίνεται με ρυθμούς ανατίστοιχους προς τη γιγάντωση, το συνεχές «ξεχείλωμα» της Αθήνας. Για να μειωθεί ο αριθμός των Ι.Χ. που κυκλοφορούν καθημερινά και πήζουν τους δρόμους, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εντυπωσιακή βελτίωση (σε ποιότητα αλλά και πλήθος) των μέσων μαζικής μεταφοράς, πρωτίστως δε η διαρκής, «επιθετική» επέκταση των μέσων σταθερής τροχιάς, του μετρό και του ηλεκτρικού δηλαδή. Η «πολιτική» τού να δίνονται άδειες για δημιουργία σταθμών στάθμευσης στο κέντρο (να προσελκύονται, δηλαδή, Ι.Χ.!) αντί να φτιάχνονται γιγαντιαία πάρκινγκ στους σταθμούς, τους κομβικούς τουλάχιστον, του μετρό και του ηλεκτρικού, ως κίνητρο για τους μετακινούμενους να αφήσουν «κάπου» το Ι.Χ. τους και να πάρουν κάποιο μέτρο σταθερής τροχιάς, είναι πέρα για πέρα παράλογη, αδιέξοδη, αποσπασματική και εμβαλωματική προσπάθεια να αντιμετωπισθεί το μεγάλο πρόβλημα...
Η διαπίστωση αυτή, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να λειτουργήσει ως άλλοθι για την ολιγωρία που καταγράφεται στην αστυνόμευση – έστω της... προβληματικής βαθύτερα πραγματικότητας! Ειδικοί συγκοινωνιολόγοι επιμένουν, χρόνια τώρα, πως ακόμη και αυτή η ολοένα επιδεινούμενη εκ των πραγμάτων καθημερινότητα της Αθήνας (του Λεκανοπεδίου, για να ακριβολογούμε...) θα μπορούσε να τύχει πιο ανθρώπινης διαχείρισης, αν ετηρούντο ορισμένοι βασικοί, σχεδόν αυτονόητοι κανόνες. Οπως τα διπλοπαρκαρίσματα, το μπλοκάρισμα «ευαίσθητων» γωνιών στο κέντρο, η αποφυγή κίνησης στους δρόμους κατά τις ώρες αιχμής της κυκλοφορίας βαρέων και δυσκίνητων οχημάτων...
Ας μας εξηγήσει κάποιος αρμόδιος γιατί, λ.χ., η αποκομιδή των απορριμμάτων στο κέντρο (αλλά και στις βασικές αρτηρίες των συνοικιών) πρέπει να γίνεται, σχεδόν πάντα, με το που πέφτει το βράδυ και παρατηρείται αυξημένη κίνηση, λόγω επιστροφής από τους τόπους δουλειάς στο σπίτι, και όχι ας πούμε μετά τις 10 το βράδυ, οπότε είναι δεδομένο ότι η κυκλοφορία έχει σε κάποιο βαθμό αποσυμφορηθεί. Η ίδια απορία ισχύει και για την τέλεση έργων στις βασικές, και όχι μόνο, οδικές αρτηρίες (επέκταση δικτύων, πέρασμα των σωλήνων φυσικού αερίου, αποκατάσταση βλαβών στο οδόστρωμα, έργα στα πεζοδρόμια κ.λπ.) σε εργάσιμες και εκ των πραγμάτων επιβαρυμένες ώρες, και όχι τη νύκτα, με το φως των προβολέων όπως γίνεται σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις.
Επιτέλους, ας απολογηθούν οι όποιοι και όπου αρμόδιοι (αστυνομία, δήμοι, νομαρχίες) για την ολιγωρία τους να εφαρμόσουν ΗΔΗ αποφασισμένα μέτρα, όπως λ.χ. ο ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ εφοδιασμός καταστημάτων (και κυρίως σούπερ μάρκετ, με τα τεράστια ψυγεία και νταλίκες που τα προμηθεύουν, να δημιουργούν το αδιαχώρητο στους δρόμους!) είτε τις νυκτερινές ώρες με τη μειωμένη κίνηση, είτε γύρω στα ξημερώματα, που η κίνηση δεν έχει ακόμη αρχίσει! Το δοκιμάσαμε, και πέτυχε, στην «ολυμπιακή Αθήνα» – μετά;
Τέλος πάντων... Καλό φθινόπωρο! Καθημερινή.
Comments