| Ο Κώστας Καραμανλής αίρων τις αμαρτίες υπουργών του… Tου Σταμου Ζουλα / stamoszoulas@gmail.com /καθημερινή
«Βρε, δεν παν να λένε ό,τι θέλουνε. Αυτός δεν χαίρεται και απολαμβάνει τα λεφτά που έβγαλε τόσα χρόνια υπουργός»; Η παρατήρηση αυτή έγινε από νέο βουλευτή της Ν.Δ., όταν η συντροφιά σχολίαζε τις πολυήμερες διακοπές πρώην υπουργού σε πολυτελέστατη σουίτα γνωστού τουριστικού συγκροτήματος της Κρήτης, η οποία κόστιζε περίπου 5.000 ευρώ ημερησίως. Και άφησε, εμάς τους μεγαλύτερους, άφωνους. Ο συγκεκριμένος πολιτικός ουδέποτε άσκησε άλλο επάγγελμα, πέραν της πολιτικής, ενώ απ’ ό,τι γνωρίζουμε και τα περιουσιακά του στοιχεία, προτού αρχίσει «να υπηρετεί τα κοινά», ήταν ανύπαρκτα. Ωστόσο, από την παρατήρηση του νεαρού βουλευτή προκύπτει ότι η «χλιδάτη» ζωή του εν λόγω κυρίου, και αν ακόμη συνοδεύεται από διαβόητη φήμη, (όπως συμβαίνει στη συγκεκριμένη περίπτωση), δεν αποτελεί για ορισμένους, έστω, πολιτικούς μας παράδειγμα προς αποφυγήν, αλλά θεωρείται φυσιολογική ή και υπόδειγμα μιας «επιτυχούς» πολιτικής καριέρας. Ας πούμε, λοιπόν, τα πράγματα με το όνομά τους. Αν χάσει την εξουσία η Ν.Δ., η ήττα της δεν θα οφείλεται σε πλημμελές ή αρνητικό έργο. Μέσα στους 12 μήνες της νέας θητείας της τόλμησε και πέτυχε λύσεις σε προβλήματα, τα οποία οι προκάτοχοί της, υπό τον φόβο του πολιτικού κόστους, είχαν αφήσει να χρονίζουν και να επιδεινώνονται. Π.χ. τροποποίησε το Ασφαλιστικό, συγκρούσθηκε με το συνδικαλιστικό κατεστημένο των ΔΕΚΟ και επέβαλε εξυγιαντικές ρυθμίσεις, ανεγνώρισε τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαιδεύσεως, προχώρησε στην ιδιωτικοποίηση των σταθμών εμπορευματοκιβωτίων των λιμανιών, δείχνει αποφασισμένη να πατάξει τη φοροδιαφυγή, να ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα, να κλείσει -επιτέλους- τι πληγές του ΟΣΕ και της Ολυμπιακής. Το γεγονός, επίσης, ότι τα παραπάνω μέτρα ελήφθησαν ή προωθούνται στην πρώτη περίοδο της θητείας της επιτρέπει στην κυβέρνηση να απορροφήσει τους κραδασμούς, από τις αντιδράσεις των «θιγομένων» και να πείσει την πλειοψηφία, έως το τέλος της τετραετίας, για την ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των αποφάσεών της. Τα κυβερνητικά αυτά πλεονεκτήματα εξουδετερώνονται, όμως, αν δεν ανατρέπονται, από την αθέτηση της μείζονος επαγγελίας της για την εξάλειψη της διαφθοράς και την εξάρθρωση του «συστήματος ΠΑΣΟΚ». Ας δεχθούμε ότι το πρώτο μπορεί να προσέκρουσε στην αδυναμία του κράτους και της Δικαιοσύνης να στοιχειοθετήσει τις «αποχρώσες ενδείξεις», (που για τον απλό πολίτη είναι κραυγαλέες) και να κολάσει παραδειγματικά τους διεφθαρμένους πολιτικούς. Πώς δικαιολογείται, όμως, το γεγονός ότι ορισμένα από τα στελέχη της, τα οποία διαχειρίζονται και κυβερνητικές θέσεις, όχι μόνον δεν αποτάσσονται αλλά υιοθετούν το «σύστημα ΠΑΣΟΚ», ως τρόπο πολιτικής συμπεριφοράς; Διότι οι περιπτώσεις των κ. Παυλίδη και Βουλγαράκη και στο πρόσφατο παρελθόν άλλα περιστατικά «ήσσονος σημασίας», σ’ αυτό το συμπέρασμα οδηγούν. Πρέπει δε να προστεθεί ότι τα εισαγωγικά στην προηγούμενη φράση τίθενται με την έννοια της κλιμακώσεως των περιστατικών αυτών. Δηλαδή κάθε κρούσμα είναι κατά κανόνα και σοβαρότερο, «υποβιβάζοντας» τη σημασία του προηγουμένου. Αίφνης ο κ. Παυλίδης πιθανόν είναι να επιχαίρει, διότι ο κ. Βουλγαράκης τον εξετόπισε από τα δυσμενέστατα φώτα της δημοσιότητος, ο δε δεύτερος να αναμένει εναγωνίως την αποκάλυψη μιας νέας υποθέσεως συναδέλφου του, η οποία θα επισκιάσει την δική του… Τα δεδομένα αυτά συνιστούν και τα βασικά αίτια μιας ενδεχόμενης ήττας της Ν.Δ. στις επόμενες εκλογές. Ασφαλώς δε η φθορά της θα ήταν ταχύτερη και σημαντικότερη, αν δεν συνέτρεχαν δύο ανασταλτικοί παράγοντες. Πρώτον το γεγονός ότι ο βασικός της πολιτικός αντίπαλος έχει περισσότερο βεβαρημένο παρελθόν, με τον πρόσθετο καταλογισμό ότι δεν τόλμησε μια αυτοκάθαρση, ηθικού -έστω- κολασμού, των «πλουτισάντων επί κατοχής» του, ώστε να μπορεί να εμφανισθεί ως εξαγνισθείς ο ίδιος και ως εξυγιαντής. Και δεύτερον η πολιτική αξιοπιστία του σημερινού πρωθυπουργού, η οποία δεν έχει ακόμη τρωθεί από «τα έργα και τις ημέρες» ορισμένων μελών της κυβερνήσεώς του. Ωστόσο, επί πόσο ακόμη μια σημαντική μερίδα ψηφοφόρων θα εξακολουθήσει να εμπιστεύεται τους λόγους του πρωθυπουργού, να αναγνωρίζει την ειλικρίνεια των προθέσεών του, να επιβραβεύει την υποδειγματική προσωπική του ζωή και συμπεριφορά, όταν κινδυνεύει να απομείνει «μοναχικός καβαλάρης» και μέσα στο κόμμα του; Το ερώτημα, όμως, αυτό προκαλεί ένα δεύτερο και σημαντικότερο: μπορεί ένα πρόσωπο, έστω και από το ύψιστο αξίωμα του πρωθυπουργού, να επιτύχει την εξάλειψη μιας νοσηρής νοοτροπίας, που επί δεκαετίες έχει διαποτίσει μια μεγάλη μερίδα του πολιτικού μας κόσμου; Περιπτώσεις, όπως του παραθερίζοντος με 5.000 ευρώ ημερησίως πρώην υπουργού, ο αριθμός των μιμητών του στη Ν.Δ. και κυρίως η «συναντίληψη» περί πολιτικής καπατσοσύνης του νεαρού βουλευτή, που προανέφερα, ασφαλώς οδηγούν σε αρνητική απάντηση. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι του κ. Καραμανλή. Βαρύνει εξίσου και πρωτίστως όλες τις πολιτικές ηγεσίες, ιδιαίτερα δε των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, που έχουν την αποκλειστική ευθύνη της επιλογής των στελεχών τους, τα οποία ενδέχεται να διαχειρισθούν τα κοινά. Συνδέεται άμεσα με τις λοιπές και ποικιλώνυμες ηγεσίες του τόπου, οι οποίες έχουν ως αποστολή την περιφρούρηση και την ανάδειξη των αρχών, που πρέπει να διέπουν την κοινωνία μας. Αφορά, τέλος, όλους μας, που επιδεικνύομε αδιαφορία και παχυλή ανοχή στη διαφθορά, που ξαναψηφίζουμε, καλούμε και δεχόμαστε στα σπίτια μας διαβόητους πολιτικούς· συχνά μάλιστα επαιρόμενοι για τις «υψηλές μας γνωριμίες» και την καταδεκτικότητά τους (!). Ευθυνόμαστε όλοι όσοι δεν τους έχουμε απομονώσει και δεν τους έχουμε καταστήσει κοινωνικά απόκληρους… |
Comments