Tι γραφει ο ξενος Tυπος
PRESS TV
«Πεινασμένες αγορές»
Πολλοί εξεπλάγησαν με την απόφαση του Τζον Μακέιν να επιλέξει τη Σάρα Πέιλιν ως υποψήφια αντιπρόεδρό του. Προσωπικότητες με πολιτική βαρύτητα όπως οι Μιτ Ρόμνεϊ και Τιμ Πολέντι έπρεπε να παραμεριστούν μπροστά στην όχι και τόσο γνωστή κυβερνήτη της Αλάσκας. Η επιλογή του Μακέιν μπορεί να μην είχε προβλεφθεί, αλλά αποδεικνύει ότι ο υποψήφιος προσεγγίζει περαιτέρω τα συμφέροντα της βιομηχανίας που φλέγεται περισσότερο από κάθε άλλον να τον δει νικητή τον Νοέμβριο: της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες έδωσαν στον Τζον Μακέιν τριπλάσιο ποσό για την εκστρατεία του απ’ ό,τι στον Μπαράκ Ομπάμα. Η Σάρα Πέιλιν δεν είναι πολύ καιρό στο παιχνίδι για να φανούν τα πολιτικά της χρώματα, αλλά σε ένα θέμα-κλειδί φρόντισε να γίνει απολύτως σαφής: Εξόρυξη πετρελαίου στο Εθνικό Καταφύγιο Αγριας Φύσης της Αλάσκας. Η Αλάσκα, όπως λέει, διαθέτει το πετρέλαιο που χρειάζονται «οι πεινασμένες αγορές» της Αμερικής.
THE INDEPENDENT
Αλλαγή ρουτίνας
Ο Μπαράκ Ομπάμα μιλάει για αλλαγή, αλλά υπάρχει μια ολοένα και πιο έντονη υποψία ότι η αλλαγή την οποία υπερασπίζεται ηχεί σαν επιστροφή σε κάποια χρυσή εποχή. Οι δίδυμες φιλοδοξίες του φαίνεται ότι είναι η αναβίωση του αμερικανικού ονείρου, του οποίου ο ίδιος αποτελεί καταφανές και επιτυχημένο παράδειγμα και η αποκατάσταση του σεβασμού της Αμερικής στο εξωτερικό, που επλήγη άσχημα με τις περιπέτειες στο Ιράκ. Θέλει να αποκαταστήσει τον σεβασμό για το Σύνταγμα και να κλείσει τη βάση του Γκουαντάναμο. Θέλει να θέσει τέρμα στον πόλεμο στο Ιράκ «με τρόπο υπεύθυνο». Αυτά δεν μοιάζουν τόσο με αλλαγή όσο με επιστροφή σ’ ένα φιλάγαθο καθεστώς. Η αλλαγή είναι πράγματι ένα θέμα ρουτίνας στις δημοκρατίες. Η Μέρκελ στη Γερμανία, ο Σαρκοζί στη Γαλλία, ο Μπράουν ακόμη και η πρώτη περίοδος του Μπλερ στη Βρετανία. Αλλά η πραγματική αλλαγή εγκυμονεί κινδύνους. Στην προεδρική εκλογή των ΗΠΑ, η αλλαγή φαίνεται ότι εστιάζεται όχι στο τι θα μπορούσε να κάνει ο Ομπάμα, αλλά στο γεγονός ότι το κάνει. Εάν τα οκτώ χρόνια της διακυβέρνησης Μπους δεν ήταν τόσο θυελλώδη, θα είχε απήχηση ο Ομπάμα; «Το όνειρο» που «συνεχίζει να ζει» μπορεί να ενθουσιάζει ακόμη τους πιστούς, αλλά ανήκει σε μια άλλη πολιτική εποχή.
ASIA TIMES
Πολιτικός ρεαλισμός
Η Νότια Οσετία δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της Γεωργίας έως ότου ο Ιωσήφ Στάλιν διαίρεσε την πατρίδα των Οσέτιων σε δύο μέρη και προσάρτησε τον βορρά στη Ρωσία, δίνοντας το νότο στη γενέτειρά του, Γεωργία. Το σχέδιο του Στάλιν περιελάμβανε αυτονομία για την Αμπχαζία και τις δύο Οσετίες. Ωστόσο, ένας άλλος Γεωργιανός δικτάτορας, ο Ζβιάντ Γκαμσαχουρδία (1939-1993) κατάργησε την αυτονομία της Νότιας Οσετίας και έκανε εκκαθαρίσεις στο αυτόνομο κράτος της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας, προτού καν διαλυθεί επισήμως η Σοβιετική Ενωση το 1991. Περίπου την ίδια περίοδο, όταν οι Γεωργιανοί ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Μόσχα, η Βουλή της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας ψήφισε υπέρ της κυριαρχίας της και ανακοίνωσε την απόσχιση από τη Γεωργία. Η Τιφλίδα αντέδρασε στέλνοντας συμμορίες ληστών να λεηλατήσουν τις δύο αποσχισθείσες περιοχές. Η επισήμως σωβινιστική πολιτική του Γκαμσαχουρδία που ήθελε τη «Γεωργία για τους Γεωργιανούς» ενθάρρυνε την εθνική εκκαθάριση που ακολούθησε. Οταν οι Οσέτιοι και οι Αμπχάζιοι προσπάθησαν να διώξουν τους αχρείους εισβολείς με τη βοήθεια ντόπιων μαχητών που συσπειρώθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό, η Γεωργία έστειλε αστυνομικές δυνάμεις και στρατό. Αρχισε ένας πόλεμος που κράτησε μέχρι τη συμφωνία εκεχειρίας του ’92 που επέτυχαν οι Ρώσοι. Ολες οι πλευρές συμφώνησαν να δεχθούν τα ρωσικά στρατεύματα ως ειρηνευτική δύναμη. Τα τελευταία 16 χρόνια, η Μόσχα αρνήθηκε με επιμονή να ανταποκριθεί στα επανειλημμένα αιτήματα των ηγετών του αποσχιστικού κινήματος για την αναγνώριση της ντε φάκτο ανεξαρτησίας τους από τη Γεωργία. Παρ’ όλα αυτά, το ένα και μοναδικό κανάλι παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους δύο θύλακες ερχόταν από τη Ρωσία. Η Τιφλίδα δεν έδωσε δεκάρα για την αποκατάσταση των χωριών που γκρέμισαν τα γεωργιανά πυρά. Οι οικονομίες της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας έχασαν κάθε σύνδεση με τη Γεωργία. Αντί να ερμηνεύσει τις ρωσικές ενέργειες ως πράξεις ανθρωπιάς ή έστω πολιτικού ρεαλισμού, ο δυτικός Τύπος κηρύσσει ψυχρό πόλεμο.
LE FIGARO
Τα «ατού» των Ευρωπαίων
Τα γεγονότα στον Καύκασο έδωσαν την ευκαιρία στην Ευρώπη να αποδείξει ότι μπορεί να εξέλθει από μια κρίση με το κεφάλι ψηλά. Το θέμα δεν είναι να επιβάλει στη Ρωσία μια διορθωτική πολιτική. Οι κυρώσεις θα ήταν περιττές. Δεν είναι ακόμη απαραίτητες. Θα τιμωρούσαν μάλλον τα ευρωπαϊκά κράτη παρά τη Ρωσία. Τέτοια είναι η εξάρτηση της ηπείρου μας. Παρά τα μειονεκτήματά τους, ωστόσο, οι 27 έχουν κάποια ατού κρυμμένα στο μανίκι τους. Αντί να εξετάζουν το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν θα ήταν καλύτερο να συσφίγξουν τις σχέσεις τους με τη Γεωργία, αρχικά, και έπειτα με την Ουκρανία; Να καταστήσουν σαφές ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν είναι η μόνη προοπτική στην οποία μπορούν να ελπίζουν οι δύο χώρες; Η κρίση στον Καύκασο αποκατέστησε την ενότητα μεταξύ της «παλαιάς» και της «νέας» Ευρώπης. Εδειξε, χάρη στη μεσολάβηση του Νικολά Σαρκοζί, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να αντιδράσει σε επείγουσες καταστάσεις και να επιτύχει κατάπαυση του πυρός. Ευρωπαίοι παρατηρητές πρόκειται να αναπτυχθούν στον Καύκασο στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Ολα αυτά είναι πολύ θετικά. Εκείνο που χρειάζεται ο Καύκασος και η Ουκρανία είναι περισσότερη Ευρώπη, ειδάλλως θα έλθουν να καλύψουν το κενό οι πολιτικοί σύμβουλοι οι οποίοι εμπνέονται από τον ψυχρό πόλεμο.
LIBERATION
Δεν υπάρχει έκπληξη
Φυσικά και δεν θα κάνουμε -σχεδόν- τίποτα απέναντι στις ρωσικές πράξεις βίας. Σχεδόν τίποτα διότι κατ’ αρχήν δεν είμαστε καν σύμφωνοι πια θα ήταν η κατάλληλη απάντηση. Δεν θα κάνουμε σχεδόν τίποτα από τη στιγμή που δεν υπάρχει ένα ευρωπαϊκό όργανο, το οποίο να έχει βάρος όπως η αμερικανική διπλωματία. Δεν θα κάνουμε σχεδόν τίποτα διότι ποτέ δεν καθίσαμε να σκεφτούμε ποιες σχέσεις θέλουμε με τη Ρωσία του Πούτιν, η οποία διαφέρει τόσο από εκείνη του Γκορμπατσόφ ή του Γιέλτσιν.
kathimerini.
«Πεινασμένες αγορές»
Πολλοί εξεπλάγησαν με την απόφαση του Τζον Μακέιν να επιλέξει τη Σάρα Πέιλιν ως υποψήφια αντιπρόεδρό του. Προσωπικότητες με πολιτική βαρύτητα όπως οι Μιτ Ρόμνεϊ και Τιμ Πολέντι έπρεπε να παραμεριστούν μπροστά στην όχι και τόσο γνωστή κυβερνήτη της Αλάσκας. Η επιλογή του Μακέιν μπορεί να μην είχε προβλεφθεί, αλλά αποδεικνύει ότι ο υποψήφιος προσεγγίζει περαιτέρω τα συμφέροντα της βιομηχανίας που φλέγεται περισσότερο από κάθε άλλον να τον δει νικητή τον Νοέμβριο: της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Οι αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες έδωσαν στον Τζον Μακέιν τριπλάσιο ποσό για την εκστρατεία του απ’ ό,τι στον Μπαράκ Ομπάμα. Η Σάρα Πέιλιν δεν είναι πολύ καιρό στο παιχνίδι για να φανούν τα πολιτικά της χρώματα, αλλά σε ένα θέμα-κλειδί φρόντισε να γίνει απολύτως σαφής: Εξόρυξη πετρελαίου στο Εθνικό Καταφύγιο Αγριας Φύσης της Αλάσκας. Η Αλάσκα, όπως λέει, διαθέτει το πετρέλαιο που χρειάζονται «οι πεινασμένες αγορές» της Αμερικής.
THE INDEPENDENT
Αλλαγή ρουτίνας
Ο Μπαράκ Ομπάμα μιλάει για αλλαγή, αλλά υπάρχει μια ολοένα και πιο έντονη υποψία ότι η αλλαγή την οποία υπερασπίζεται ηχεί σαν επιστροφή σε κάποια χρυσή εποχή. Οι δίδυμες φιλοδοξίες του φαίνεται ότι είναι η αναβίωση του αμερικανικού ονείρου, του οποίου ο ίδιος αποτελεί καταφανές και επιτυχημένο παράδειγμα και η αποκατάσταση του σεβασμού της Αμερικής στο εξωτερικό, που επλήγη άσχημα με τις περιπέτειες στο Ιράκ. Θέλει να αποκαταστήσει τον σεβασμό για το Σύνταγμα και να κλείσει τη βάση του Γκουαντάναμο. Θέλει να θέσει τέρμα στον πόλεμο στο Ιράκ «με τρόπο υπεύθυνο». Αυτά δεν μοιάζουν τόσο με αλλαγή όσο με επιστροφή σ’ ένα φιλάγαθο καθεστώς. Η αλλαγή είναι πράγματι ένα θέμα ρουτίνας στις δημοκρατίες. Η Μέρκελ στη Γερμανία, ο Σαρκοζί στη Γαλλία, ο Μπράουν ακόμη και η πρώτη περίοδος του Μπλερ στη Βρετανία. Αλλά η πραγματική αλλαγή εγκυμονεί κινδύνους. Στην προεδρική εκλογή των ΗΠΑ, η αλλαγή φαίνεται ότι εστιάζεται όχι στο τι θα μπορούσε να κάνει ο Ομπάμα, αλλά στο γεγονός ότι το κάνει. Εάν τα οκτώ χρόνια της διακυβέρνησης Μπους δεν ήταν τόσο θυελλώδη, θα είχε απήχηση ο Ομπάμα; «Το όνειρο» που «συνεχίζει να ζει» μπορεί να ενθουσιάζει ακόμη τους πιστούς, αλλά ανήκει σε μια άλλη πολιτική εποχή.
ASIA TIMES
Πολιτικός ρεαλισμός
Η Νότια Οσετία δεν υπήρξε ποτέ τμήμα της Γεωργίας έως ότου ο Ιωσήφ Στάλιν διαίρεσε την πατρίδα των Οσέτιων σε δύο μέρη και προσάρτησε τον βορρά στη Ρωσία, δίνοντας το νότο στη γενέτειρά του, Γεωργία. Το σχέδιο του Στάλιν περιελάμβανε αυτονομία για την Αμπχαζία και τις δύο Οσετίες. Ωστόσο, ένας άλλος Γεωργιανός δικτάτορας, ο Ζβιάντ Γκαμσαχουρδία (1939-1993) κατάργησε την αυτονομία της Νότιας Οσετίας και έκανε εκκαθαρίσεις στο αυτόνομο κράτος της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας, προτού καν διαλυθεί επισήμως η Σοβιετική Ενωση το 1991. Περίπου την ίδια περίοδο, όταν οι Γεωργιανοί ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Μόσχα, η Βουλή της Δημοκρατίας της Αμπχαζίας ψήφισε υπέρ της κυριαρχίας της και ανακοίνωσε την απόσχιση από τη Γεωργία. Η Τιφλίδα αντέδρασε στέλνοντας συμμορίες ληστών να λεηλατήσουν τις δύο αποσχισθείσες περιοχές. Η επισήμως σωβινιστική πολιτική του Γκαμσαχουρδία που ήθελε τη «Γεωργία για τους Γεωργιανούς» ενθάρρυνε την εθνική εκκαθάριση που ακολούθησε. Οταν οι Οσέτιοι και οι Αμπχάζιοι προσπάθησαν να διώξουν τους αχρείους εισβολείς με τη βοήθεια ντόπιων μαχητών που συσπειρώθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό, η Γεωργία έστειλε αστυνομικές δυνάμεις και στρατό. Αρχισε ένας πόλεμος που κράτησε μέχρι τη συμφωνία εκεχειρίας του ’92 που επέτυχαν οι Ρώσοι. Ολες οι πλευρές συμφώνησαν να δεχθούν τα ρωσικά στρατεύματα ως ειρηνευτική δύναμη. Τα τελευταία 16 χρόνια, η Μόσχα αρνήθηκε με επιμονή να ανταποκριθεί στα επανειλημμένα αιτήματα των ηγετών του αποσχιστικού κινήματος για την αναγνώριση της ντε φάκτο ανεξαρτησίας τους από τη Γεωργία. Παρ’ όλα αυτά, το ένα και μοναδικό κανάλι παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους δύο θύλακες ερχόταν από τη Ρωσία. Η Τιφλίδα δεν έδωσε δεκάρα για την αποκατάσταση των χωριών που γκρέμισαν τα γεωργιανά πυρά. Οι οικονομίες της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας έχασαν κάθε σύνδεση με τη Γεωργία. Αντί να ερμηνεύσει τις ρωσικές ενέργειες ως πράξεις ανθρωπιάς ή έστω πολιτικού ρεαλισμού, ο δυτικός Τύπος κηρύσσει ψυχρό πόλεμο.
LE FIGARO
Τα «ατού» των Ευρωπαίων
Τα γεγονότα στον Καύκασο έδωσαν την ευκαιρία στην Ευρώπη να αποδείξει ότι μπορεί να εξέλθει από μια κρίση με το κεφάλι ψηλά. Το θέμα δεν είναι να επιβάλει στη Ρωσία μια διορθωτική πολιτική. Οι κυρώσεις θα ήταν περιττές. Δεν είναι ακόμη απαραίτητες. Θα τιμωρούσαν μάλλον τα ευρωπαϊκά κράτη παρά τη Ρωσία. Τέτοια είναι η εξάρτηση της ηπείρου μας. Παρά τα μειονεκτήματά τους, ωστόσο, οι 27 έχουν κάποια ατού κρυμμένα στο μανίκι τους. Αντί να εξετάζουν το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων κατά της Ρωσίας δεν θα ήταν καλύτερο να συσφίγξουν τις σχέσεις τους με τη Γεωργία, αρχικά, και έπειτα με την Ουκρανία; Να καταστήσουν σαφές ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ δεν είναι η μόνη προοπτική στην οποία μπορούν να ελπίζουν οι δύο χώρες; Η κρίση στον Καύκασο αποκατέστησε την ενότητα μεταξύ της «παλαιάς» και της «νέας» Ευρώπης. Εδειξε, χάρη στη μεσολάβηση του Νικολά Σαρκοζί, ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση μπορεί να αντιδράσει σε επείγουσες καταστάσεις και να επιτύχει κατάπαυση του πυρός. Ευρωπαίοι παρατηρητές πρόκειται να αναπτυχθούν στον Καύκασο στο πλαίσιο του ΟΑΣΕ. Ολα αυτά είναι πολύ θετικά. Εκείνο που χρειάζεται ο Καύκασος και η Ουκρανία είναι περισσότερη Ευρώπη, ειδάλλως θα έλθουν να καλύψουν το κενό οι πολιτικοί σύμβουλοι οι οποίοι εμπνέονται από τον ψυχρό πόλεμο.
LIBERATION
Δεν υπάρχει έκπληξη
Φυσικά και δεν θα κάνουμε -σχεδόν- τίποτα απέναντι στις ρωσικές πράξεις βίας. Σχεδόν τίποτα διότι κατ’ αρχήν δεν είμαστε καν σύμφωνοι πια θα ήταν η κατάλληλη απάντηση. Δεν θα κάνουμε σχεδόν τίποτα από τη στιγμή που δεν υπάρχει ένα ευρωπαϊκό όργανο, το οποίο να έχει βάρος όπως η αμερικανική διπλωματία. Δεν θα κάνουμε σχεδόν τίποτα διότι ποτέ δεν καθίσαμε να σκεφτούμε ποιες σχέσεις θέλουμε με τη Ρωσία του Πούτιν, η οποία διαφέρει τόσο από εκείνη του Γκορμπατσόφ ή του Γιέλτσιν.
kathimerini.
Comments