Tι γραφει ο ξενος Tυπος απο Καθημερινή
HERALD TRIBUNE
Ποιος είναι, αλήθεια, ο Μακέιν;
Στο τέλος αυτής της εβδομάδας ο Μακέιν θα λάβει και επισήμως πλέον το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών και θα ξεκινήσει τη μεγάλη μάχη για την κατάκτηση του Λευκού Οίκου. Ορισμένοι θα μπορούσαν να λυπηθούν τον Τζον Μακέιν, βεβαρημένος καθώς είναι από την κληρονομιά της κυβέρνησης Μπους, περιλαμβανομένης και της απώλειας της καλής εικόνας των ΗΠΑ στο εξωτερικό, του άνευ αιτίας πολέμου στο Ιράκ που οδήγησε σε απώλειες ζωών, σε απώλειες ατομικών ελευθεριών, σε εύθραυστη οικονομία, σε μια καταταλαιπωρημένη μεσαία τάξη και μια κοινωνία με αυξανόμενες ανισότητες. Αν κάτι οφείλει να πράξει ο Μακέιν είναι να πείσει τον αμερικανικό λαό ότι εκλέγοντάς τον δεν θα βρεθεί εκ νέου αντιμέτωπος με την ιδεολογία του προέδρου Μπους, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησής του. Πρόκειται για σπουδαία πρόκληση και η στάση του κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Ρεπουμπλικανών θα μας δώσει μια εικόνα για το κατά πόσον μπορεί να προωθήσει μια τέτοια εικόνα. Ο κ. Μακέιν θα κάνει καλό στον εαυτό του αν προσπαθήσει σοβαρά να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μετριοπαθών Ρεπουμπλικανών και των ανεξάρτητων ψηφοφόρων, οι οποίοι θαυμάζουν το κουράγιο του, τη μαχητικότητά του και τον ανταγωνιστικό του χαρακτήρα, αλλά και την τάση του να αναλαμβάνει νομοθετικά ρίσκα. Το πρόβλημα, βεβαίως, είναι ότι πέρα από ορισμένα επιλεγμένα θέματα, ο Μακέιν έχει τις ίδιες θέσεις και αξίες με τον πρόεδρο Μπους. Οχι μόνο στηρίζει τον πόλεμο στο Ιράκ ως στρατηγική αναγκαιότητα, αλλά ενίοτε κατακρίνει την κυβέρνηση για την προθυμία της να θέσει χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων. Ολοι όμως συμφωνούν ότι η πολιτική είναι παιγνίδι κυρίων.
DEUTSCHE WELLE
Η δύσκολη επιλογή της Τουρκίας
Αποφασιστική σημασία στην κρίση του Καυκάσου θα έχει ο τρόπος που θα κινηθεί η Τουρκία, η οποία με βάση τη συνθήκη του Μοντρό του 1936 έχει τον αποκλειστικό έλεγχο της πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω του Βοσπόρου. Για τις χώρες που δεν έχουν πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα προβλέπεται περιορισμένη παρουσία πολεμικών πλοίων. Μέχρι στιγμής η τουρκική κυβέρνηση είναι αρκετά προσεκτική στις δηλώσεις της όσον αφορά την κρίση στον Καύκασο, καθώς στον τομέα της ενέργειας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία. Αγνωστο παραμένει τι θα κάνει η Αγκυρα εάν το ΝΑΤΟ ζητήσει ελεύθερη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Το ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να διατηρήσει η Τουρκία τις ισορροπίες. Αφενός να μη δυσαρεστήσει τη Ρωσία και αφετέρου να αποδείξει στη Δύση ότι είναι ένας αξιόπιστος σύμμαχος.
THE NEW YORK TIMES
Οι δύο Μπασίρ του Σουδάν
Ενα εύκολο πείραμα για την αναζήτηση του ηθικού στάτους του επόμενου προέδρου των ΗΠΑ είναι το πώς θα χειριστεί την υπόθεση δύο Σουδανών με το όνομα Μπασίρ. Ο ένας είναι ο πρόεδρος του Σουδάν Ομάρ αλ Μπασίρ, ο οποίος αντιμετωπίζει την κατηγορία της γενοκτονίας ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Μπασίρ όμως λέγεται και μια γιατρός από το Νταρφούρ, η Χαλιμά Μπασίρ, την οποίαν οι αρχές του Σουδάν προσπάθησαν να φιμώσουν, χτυπώντας την και βιάζοντάς την. Σε μερικές ημέρες, οι αναμνήσεις της Χαλιμά Μπασίρ θα δημοσιευτούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενα μεγάλο ρίσκο για την ίδια. Ο τίτλος του βιβλίου της είναι «Δάκρυα για την Ερημο», όπου περιγράφει το πώς μεγάλωσε σε χωριό του αγροτικού Νταρφούρ, πόσο εξεπλάγη όταν για πρώτη φορά συνάντησε μπροστά της λευκούς και το πόσο καλή μαθήτρια ήταν στο σχολείο. Κι ύστερα η Χαλιμά έγινε γιατρός τη χρονιά που η γενοκτονία εναντίον των μαύρων αφρικανικών φυλών έγινε πραγματικότητα, το 2003. Η Χαλιμά βρέθηκε να βοηθάει δεκάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, τα οποία υπέφεραν από διάφορα τραύματα -καψίματα κ.λπ.- όλα θύματα της υποστηριζόμενης από το Χαρτούμ παραστρατιωτικής οργάνωσης «τζαντζαβίντ». Μια μέρα η Χαλιμά έδωσε συνέντευξη, λέγοντας ότι η πραγματικότητα στο Νταρφούρ είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που παρουσιάζει η σουδανική κυβέρνηση. Οι αρχές την συνέλαβαν, την απείλησαν, την προειδοποίησαν ότι αν ξαναμιλήσει... και την μετέφεραν σε μια κλινική όπου δεν υπήρχαν κοντά δημοσιογράφοι. Εκείνη την εποχή, μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης βίασαν κορίτσια, 7 και 13 ετών, που ζούσαν κοντά στην κλινική της. Η Χαλιμά φρόντισε όσο μπορούσε αυτά τα παιδιά... αλλά το χάπι που τους έδινε δεν μπορούσε να τα ανακουφίσει. Ο κίνδυνος του έιτζ σ’ αυτές τις μικρές μαθήτριες είναι υπαρκτός. Η Χαλιμά μίλησε σε αξιωματούχους του ΟΗΕ με αποτέλεσμα να απαχθεί από άνδρες της μυστικής αστυνομίας. Την χτύπησαν, τη βίασαν, την μαχαίρωσαν, την έκαψαν με τσιγάρο... «Τώρα ξέρεις τι σημαίνει βιασμός, μαύρο σκυλί», της είπαν. Οταν την άφησαν ελεύθερη, η Χαλιμά βρήκε τρόπο να μεταβεί στο Λονδίνο, όπου έχει υποβάλει αίτηση για να της χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, αλλά ακόμη και εκεί Σουδανοί πράκτορες προσπαθούν να την εντοπίσουν. Τώρα έχει υποβάλει αίτηση να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θέλω να ελπίζω ότι ο πρόεδρος Μπους θα τη βοηθήσει για να δείξει στον κόσμο στο πλευρό ποιου από τους δύο Μπασίρ στέκεται.
FINANCIAL TIMES
Οι Ρεπουμπλικανοί, το μωρό και η Πέιλιν
Σε παλιότερο άρθρο μου ρωτούσα: «Γιατί οι αμερικανικές εκλογές ελκύουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;» Η απάντησή μου ήταν ότι διαθέτουν τη δομή μιας σαπουνόπερας και οι συγγραφείς γνωρίζουν πώς μπορούν να σε κρατήσουν μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη προσφέροντάς σου συνεχώς νέες πλοκές. Λοιπόν, τα κόλπα τέλειωσαν σ’ αυτόν που γράφει τα επεισόδια της όπερας «Ο Αμερικανός πρόεδρος». Κι αυτό γιατί, εκτός από τον Γουσταύο που τελικά δεν έπληξε την Ν. Ορλεάνη, έχουμε την ανακοίνωση ότι η 17χρονη κόρη της Σάρα Πέιλιν είναι έγκυος. Η οικογένεια λέει ότι θα κρατήσει το παιδί και θα παντρευτεί τον πατέρα. Ας ελπίσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Αλλά για σκεφθείτε το άλλο: αν ο φίλος της μικρής αρνηθεί προς στιγμήν να την παντρευτεί, θα δει αίφνης να κινούνται εναντίον του «φονικά» έντομα, τα οποία όμως θα τον οδηγήσουν στο βωμό του γάμου. Ας μην ξεχνάμε ότι η κυρία οπλοφορεί. Δεν γνωρίζω πολλά γύρω από τα χριστιανικά ήθη και δεν μπορώ να ξέρω πώς θα εκλάβουν το γεγονός οι ευαγγελικοί ψηφοφόροι. Υποθέτω ότι η μικρή θα παντρευτεί τον καλό της και θα κρατήσει το μωρό. Κι αυτό είναι «καλό». Αλλά οι προσυζυγικές σχέσεις είναι «κακό» - ειδικά αν υποδηλώνουν έλλειψη πατρικής επίβλεψης καθώς η μαμά ήταν απασχολημένη με τη διακυβέρνηση της πολιτείας της Αλάσκας. Ισως όμως να μην πειράζει τελικά κανέναν και η κυρία Πέιλιν να προσελκύσει ψήφους υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων επειδή έχει αντιταχθεί στις αμβλώσεις και έχει τοποθετηθεί κατά της δαρβινικής θεωρίας.
THE OBSERVER
Οχι κηρύγματα, αλλά πράξεις
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία κάνουν λόγο για ανθρώπινα δικαιώματα και για δημοκρατίες που είτε καταπατώνται στη Ρωσία είτε δεν υφίστανται καν. Ομως όταν τα συμφέροντά τους είναι αυξημένα σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική, η Μέση Ανατολή ή η Ασία, τότε δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να συνεργαστούν με στυγνές δικτατορίες. Τα αμερικανικά και τα βρετανικά συμφέροντα δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετούνται μέσα από την επίδειξη στρατιωτικής ισχύος ή μέσα από την επιβολή της ηθικής υπεροχής των δυτικών πολιτικών συστημάτων. Η Δύση δεν προέβαλε τις αξίες της διά της βίας, αλλά τις παρουσίαζε πάντοτε ως ένα ελκυστικό αγαθό που θα μπορούσε να γίνει ελκυστικό για τις χώρες που ζούσαν υπό διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα. Τούτος ο νέος Ψυχρός Πόλεμος, αν τελικά υφίσταται, θα κερδηθεί μέσα από την πραγματική εφαρμογή της δημοκρατίας και όχι μέσα από ανούσια κηρύγματα περί αυτής.
Ποιος είναι, αλήθεια, ο Μακέιν;
Στο τέλος αυτής της εβδομάδας ο Μακέιν θα λάβει και επισήμως πλέον το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών και θα ξεκινήσει τη μεγάλη μάχη για την κατάκτηση του Λευκού Οίκου. Ορισμένοι θα μπορούσαν να λυπηθούν τον Τζον Μακέιν, βεβαρημένος καθώς είναι από την κληρονομιά της κυβέρνησης Μπους, περιλαμβανομένης και της απώλειας της καλής εικόνας των ΗΠΑ στο εξωτερικό, του άνευ αιτίας πολέμου στο Ιράκ που οδήγησε σε απώλειες ζωών, σε απώλειες ατομικών ελευθεριών, σε εύθραυστη οικονομία, σε μια καταταλαιπωρημένη μεσαία τάξη και μια κοινωνία με αυξανόμενες ανισότητες. Αν κάτι οφείλει να πράξει ο Μακέιν είναι να πείσει τον αμερικανικό λαό ότι εκλέγοντάς τον δεν θα βρεθεί εκ νέου αντιμέτωπος με την ιδεολογία του προέδρου Μπους, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησής του. Πρόκειται για σπουδαία πρόκληση και η στάση του κατά τη διάρκεια του συνεδρίου των Ρεπουμπλικανών θα μας δώσει μια εικόνα για το κατά πόσον μπορεί να προωθήσει μια τέτοια εικόνα. Ο κ. Μακέιν θα κάνει καλό στον εαυτό του αν προσπαθήσει σοβαρά να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μετριοπαθών Ρεπουμπλικανών και των ανεξάρτητων ψηφοφόρων, οι οποίοι θαυμάζουν το κουράγιο του, τη μαχητικότητά του και τον ανταγωνιστικό του χαρακτήρα, αλλά και την τάση του να αναλαμβάνει νομοθετικά ρίσκα. Το πρόβλημα, βεβαίως, είναι ότι πέρα από ορισμένα επιλεγμένα θέματα, ο Μακέιν έχει τις ίδιες θέσεις και αξίες με τον πρόεδρο Μπους. Οχι μόνο στηρίζει τον πόλεμο στο Ιράκ ως στρατηγική αναγκαιότητα, αλλά ενίοτε κατακρίνει την κυβέρνηση για την προθυμία της να θέσει χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων. Ολοι όμως συμφωνούν ότι η πολιτική είναι παιγνίδι κυρίων.
DEUTSCHE WELLE
Η δύσκολη επιλογή της Τουρκίας
Αποφασιστική σημασία στην κρίση του Καυκάσου θα έχει ο τρόπος που θα κινηθεί η Τουρκία, η οποία με βάση τη συνθήκη του Μοντρό του 1936 έχει τον αποκλειστικό έλεγχο της πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα, μέσω του Βοσπόρου. Για τις χώρες που δεν έχουν πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα προβλέπεται περιορισμένη παρουσία πολεμικών πλοίων. Μέχρι στιγμής η τουρκική κυβέρνηση είναι αρκετά προσεκτική στις δηλώσεις της όσον αφορά την κρίση στον Καύκασο, καθώς στον τομέα της ενέργειας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη Ρωσία. Αγνωστο παραμένει τι θα κάνει η Αγκυρα εάν το ΝΑΤΟ ζητήσει ελεύθερη πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα. Το ερώτημα είναι πώς θα καταφέρει να διατηρήσει η Τουρκία τις ισορροπίες. Αφενός να μη δυσαρεστήσει τη Ρωσία και αφετέρου να αποδείξει στη Δύση ότι είναι ένας αξιόπιστος σύμμαχος.
THE NEW YORK TIMES
Οι δύο Μπασίρ του Σουδάν
Ενα εύκολο πείραμα για την αναζήτηση του ηθικού στάτους του επόμενου προέδρου των ΗΠΑ είναι το πώς θα χειριστεί την υπόθεση δύο Σουδανών με το όνομα Μπασίρ. Ο ένας είναι ο πρόεδρος του Σουδάν Ομάρ αλ Μπασίρ, ο οποίος αντιμετωπίζει την κατηγορία της γενοκτονίας ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου. Μπασίρ όμως λέγεται και μια γιατρός από το Νταρφούρ, η Χαλιμά Μπασίρ, την οποίαν οι αρχές του Σουδάν προσπάθησαν να φιμώσουν, χτυπώντας την και βιάζοντάς την. Σε μερικές ημέρες, οι αναμνήσεις της Χαλιμά Μπασίρ θα δημοσιευτούν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ενα μεγάλο ρίσκο για την ίδια. Ο τίτλος του βιβλίου της είναι «Δάκρυα για την Ερημο», όπου περιγράφει το πώς μεγάλωσε σε χωριό του αγροτικού Νταρφούρ, πόσο εξεπλάγη όταν για πρώτη φορά συνάντησε μπροστά της λευκούς και το πόσο καλή μαθήτρια ήταν στο σχολείο. Κι ύστερα η Χαλιμά έγινε γιατρός τη χρονιά που η γενοκτονία εναντίον των μαύρων αφρικανικών φυλών έγινε πραγματικότητα, το 2003. Η Χαλιμά βρέθηκε να βοηθάει δεκάδες ανθρώπους, ανάμεσά τους και μικρά παιδιά, τα οποία υπέφεραν από διάφορα τραύματα -καψίματα κ.λπ.- όλα θύματα της υποστηριζόμενης από το Χαρτούμ παραστρατιωτικής οργάνωσης «τζαντζαβίντ». Μια μέρα η Χαλιμά έδωσε συνέντευξη, λέγοντας ότι η πραγματικότητα στο Νταρφούρ είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που παρουσιάζει η σουδανική κυβέρνηση. Οι αρχές την συνέλαβαν, την απείλησαν, την προειδοποίησαν ότι αν ξαναμιλήσει... και την μετέφεραν σε μια κλινική όπου δεν υπήρχαν κοντά δημοσιογράφοι. Εκείνη την εποχή, μέλη της παραστρατιωτικής οργάνωσης βίασαν κορίτσια, 7 και 13 ετών, που ζούσαν κοντά στην κλινική της. Η Χαλιμά φρόντισε όσο μπορούσε αυτά τα παιδιά... αλλά το χάπι που τους έδινε δεν μπορούσε να τα ανακουφίσει. Ο κίνδυνος του έιτζ σ’ αυτές τις μικρές μαθήτριες είναι υπαρκτός. Η Χαλιμά μίλησε σε αξιωματούχους του ΟΗΕ με αποτέλεσμα να απαχθεί από άνδρες της μυστικής αστυνομίας. Την χτύπησαν, τη βίασαν, την μαχαίρωσαν, την έκαψαν με τσιγάρο... «Τώρα ξέρεις τι σημαίνει βιασμός, μαύρο σκυλί», της είπαν. Οταν την άφησαν ελεύθερη, η Χαλιμά βρήκε τρόπο να μεταβεί στο Λονδίνο, όπου έχει υποβάλει αίτηση για να της χορηγηθεί πολιτικό άσυλο, αλλά ακόμη και εκεί Σουδανοί πράκτορες προσπαθούν να την εντοπίσουν. Τώρα έχει υποβάλει αίτηση να ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Θέλω να ελπίζω ότι ο πρόεδρος Μπους θα τη βοηθήσει για να δείξει στον κόσμο στο πλευρό ποιου από τους δύο Μπασίρ στέκεται.
FINANCIAL TIMES
Οι Ρεπουμπλικανοί, το μωρό και η Πέιλιν
Σε παλιότερο άρθρο μου ρωτούσα: «Γιατί οι αμερικανικές εκλογές ελκύουν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον;» Η απάντησή μου ήταν ότι διαθέτουν τη δομή μιας σαπουνόπερας και οι συγγραφείς γνωρίζουν πώς μπορούν να σε κρατήσουν μπροστά στην τηλεοπτική οθόνη προσφέροντάς σου συνεχώς νέες πλοκές. Λοιπόν, τα κόλπα τέλειωσαν σ’ αυτόν που γράφει τα επεισόδια της όπερας «Ο Αμερικανός πρόεδρος». Κι αυτό γιατί, εκτός από τον Γουσταύο που τελικά δεν έπληξε την Ν. Ορλεάνη, έχουμε την ανακοίνωση ότι η 17χρονη κόρη της Σάρα Πέιλιν είναι έγκυος. Η οικογένεια λέει ότι θα κρατήσει το παιδί και θα παντρευτεί τον πατέρα. Ας ελπίσουμε ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Αλλά για σκεφθείτε το άλλο: αν ο φίλος της μικρής αρνηθεί προς στιγμήν να την παντρευτεί, θα δει αίφνης να κινούνται εναντίον του «φονικά» έντομα, τα οποία όμως θα τον οδηγήσουν στο βωμό του γάμου. Ας μην ξεχνάμε ότι η κυρία οπλοφορεί. Δεν γνωρίζω πολλά γύρω από τα χριστιανικά ήθη και δεν μπορώ να ξέρω πώς θα εκλάβουν το γεγονός οι ευαγγελικοί ψηφοφόροι. Υποθέτω ότι η μικρή θα παντρευτεί τον καλό της και θα κρατήσει το μωρό. Κι αυτό είναι «καλό». Αλλά οι προσυζυγικές σχέσεις είναι «κακό» - ειδικά αν υποδηλώνουν έλλειψη πατρικής επίβλεψης καθώς η μαμά ήταν απασχολημένη με τη διακυβέρνηση της πολιτείας της Αλάσκας. Ισως όμως να μην πειράζει τελικά κανέναν και η κυρία Πέιλιν να προσελκύσει ψήφους υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων επειδή έχει αντιταχθεί στις αμβλώσεις και έχει τοποθετηθεί κατά της δαρβινικής θεωρίας.
THE OBSERVER
Οχι κηρύγματα, αλλά πράξεις
Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία κάνουν λόγο για ανθρώπινα δικαιώματα και για δημοκρατίες που είτε καταπατώνται στη Ρωσία είτε δεν υφίστανται καν. Ομως όταν τα συμφέροντά τους είναι αυξημένα σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική, η Μέση Ανατολή ή η Ασία, τότε δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα να συνεργαστούν με στυγνές δικτατορίες. Τα αμερικανικά και τα βρετανικά συμφέροντα δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετούνται μέσα από την επίδειξη στρατιωτικής ισχύος ή μέσα από την επιβολή της ηθικής υπεροχής των δυτικών πολιτικών συστημάτων. Η Δύση δεν προέβαλε τις αξίες της διά της βίας, αλλά τις παρουσίαζε πάντοτε ως ένα ελκυστικό αγαθό που θα μπορούσε να γίνει ελκυστικό για τις χώρες που ζούσαν υπό διαφορετικά πολιτικά καθεστώτα. Τούτος ο νέος Ψυχρός Πόλεμος, αν τελικά υφίσταται, θα κερδηθεί μέσα από την πραγματική εφαρμογή της δημοκρατίας και όχι μέσα από ανούσια κηρύγματα περί αυτής.
Comments